Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 16 czerwca 1986 r., II SA 787/86

Tezy

Organ kontroli publikacji i widowisk zakazując publikacji w całości powinien zawsze uzasadnić dlaczego nie wystarczy zakazać rozpowszechniania tylko określonych konkretnie części przedstawionego do kontroli materiału. Skoro bowiem wolność słowa i druku jest konstytucyjną zasadą ustrojową PRL to wyjątki od tejże zasady, mające za cel ochronę wyższych wartości ogólnospołecznych muszą być ograniczone do zakreślonego ustawą niezbędnego minimum.

Zakaz rozpowszechniania całej przedstawionej do kontroli publikacji jest uzasadniony prawem tylko w tych przypadkach, w których bądź cały materiał narusza zakazy, zawarte w art. 2 ustawy z dnia 31 lipca 1981 r. o kontroli publikacji i widowisk /Dz.U. nr 20 poz. 99 ze zm./ bądź też takie istotne jego części, że pozostałość nie posiada już walorów informacyjnych założonych przez autora, redakcję, wydawnictwo bądź organizatora.