Postanowienie NSA w Warszawie (przed reformą)z 30 maja 1984 r., sygn. akt II SA 789/84

Tezy

1. Z art. 28 Kpa wcale nie wynika by autorowi, który nie jest redaktorem lub wydawcą, służył w sprawach dotyczących postępowania o zgodę na rozpowszechnianie, przymiot strony, posiadającej "interes prawny lub obowiązek".

"Interes prawny", którego istnienie warunkuje przyznanie osobie przymiotu strony w określonej sprawie, musi bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu. Brak bezpośredniości wpływu sprawy na sferę prawną osoby nie pozwala na uznanie jej za stronę. W sprawach dotyczących zgody albo zakazu rozpowszechniania publikacji lub widowisk owa bezpośredniość istnieje wyłącznie między organem publikacyjnym, wydawnictwem lub organizatorem a organem kontroli publikacji i widowisk i w konsekwencji tylko między nimi powstaje stosunek administracyjnoprawny.

Nie powstaje natomiast taki stosunek między autorem a organem kontroli publikacji i widowisk a zatem autor nie może być stroną w postępowaniu administracyjnym ani sądowo-administracyjnym.

2. Stroną w rozumieniu ustawy z dnia 31 lipca 1981 r. o kontroli publikacji i widowisk /Dz.U. nr 20 poz. 99 ze zm./ jest tylko adresat decyzji zaś owym adresatem jest ten, kto materiały określone w art. 12 ust. 1 ustawy przedstawia do kontroli.

Z zawartego w przepisie wyliczenia i określenia form, w których materiały do cenzury muszą być przedstawione wynika, że przedstawiającym nie może być nikt inny jak tylko organ publikacyjny, wydawnictwo bądź organizator, zaś w żadnym razie nie może nim być autor.