Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 23 grudnia 1987 r., II SA 798/87

Sentencja

skargę oddala.

Uzasadnienie

Skarżąca urodziła się 31 sierpnia 1930 r. i w chwili wybuchu wojny miała zaledwie 9 lat.

W deklaracji członkowskiej skarżąca podała, że już w drugiej połowie 1941 r. roznosiła paczki z mąką, masłem, mięsem oraz kartki żywnościowe i opałowe zdobyte nielegalnie przez jej rodziców i innych członków ruchu oporu pod wskazane adresy.

W okresie od 1940-1944 uczestniczyła w zabezpieczaniu tajnych kompletów. W latach 1942-1945 przewoziła przesyłki z prasą, meldunki i wykonywała inne polecenia.

Powyższe czynności wykonywała na polecenie swojego ojca - szefa łączności i innych członków Armii Krajowej.

Dnia 3 maja 1944 r. została - jak podaje - powiadomiona o przyjęciu w poczet członków Armii Krajowej i zaprzysiężona.

Organy Związku Bojowników o Wolność i Demokrację w tym zakresie nie kwestionują ani twierdzeń skarżącej ani oświadczeń świadków. Kwestionują natomiast by skarżąca będąc dzieckiem mogła być zaprzysiężonym członkiem Armii Krajowej.

Trafnie podkreślają organy ZBoWiD, że wytyczne organizacyjne Związku Walki Zbrojnej - Armii Krajowej określały, iż na członków Ruchu Oporu można było przyjmować osoby w wieku od 17 lat.

To stwierdzenie znajduje oparcie w materiałach źródłowych /"Polskie Siły Zbrojne w II wojnie światowej", Tom III Armia Krajowa, str. 102. Następnie w statucie "Zalążki Sił Zbrojnych w Kraju" podczas okupacji dolną granicę wieku określono na 16 lat. W Powstaniu Warszawskim tolerowano ochotników w wieku 14-15 lat/.

Oczywiście mogły zdarzać się sporadycznie wyjątki, wynikające m.in. z zatajenia prawdziwego wieku.

Zakaz przyjmowania dzieci do Ruchu Oporu podyktowany był nie tylko koniecznością przyjmowania świadomych, mających minimum doświadczenia życiowego, krytycyzmu i poczucia odpowiedzialności członków Ruchu, ale także bezwzględnymi wymogami konspiracji i bezpieczeństwa całej organizacji.