Uzasadnienie
Spółka cywilna "S." w W., reprezentowana przez dwóch wspólników: Stanisława K. i Grażynę D., wystąpiła z wnioskiem o wydanie jej koncesji na prowadzenie sprzedaży pistoletów gazowych wraz z nabojami pochodzenia zagranicznego.
Minister Spraw Wewnętrznych decyzją nr 371/89 z dnia 22 listopada 1989 r., wydaną na podstawie art. 20 ust. 5 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej /Dz.U. nr 41 poz. 324/, odmówił uwzględnienia wniosku z powodu braku rękojmi należytego wykonywania wnioskowanej działalności, co wynika z karalności wspólnika Stanisława K. za przestępstwa przeciwko mieniu /dwukrotnie: z art. 208 Kk i art. 214 par. 1 Kk w związku z art. 60 par. 1 Kk/.
Decyzja ta została zaskarżona przez wspólników: Stanisława K. i Grażynę D. Skarżący zarzucają, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 20 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej oraz art. 107 par. 1 Kpa, i wnoszą o jej uchylenie. Ich zdaniem, nie zostało wykazane występowanie przesłanek wymienionych w art. 20 ust. 5 tej ustawy, które mogłyby uzasadniać odmowę udzielenia koncesji. Podkreślają w skardze, że z żadnego przepisu nie wynika /i Minister takiego przepisu nie wskazał/, aby uprzednia karalność stanowiła przeszkodę w prowadzeniu działalności gospodarczej, polegającej na prowadzeniu sprzedaży pistoletów gazowych z amunicją. Skarżący wyrażają też pogląd, że nie można stosować restrykcji w stosunku do firmy tylko dlatego, iż jeden z jej udziałowców wszedł przed laty w kolizję z prawem.
W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych wniósł o jej oddalenie i podał, że prowadzenie działalności gospodarczej przez spółkę cywilną w zakresie obrotu bronią i amunicja gazową związane jest z posiadaniem przez jej wspólników kwalifikacji określonych odrębnymi przepisami, o czym stanowi art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej. Broń gazowa została uznana za broń palną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych. Wynika to z przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 12 grudnia 1986 r. w sprawie rozciągnięcia niektórych przepisów ustawy o broni, amunicji i materiałach wybuchowych na pistolety, rewolwery i inne przedmioty do miotania chemicznych środków obezwładniających oraz odstrzeliwania amunicji alarmowej i sygnałowej /Dz.U. 1987 nr 1 poz. 6/. Koncesja na sprzedaż broni zatem jest związana z posiadaniem przez osoby reprezentujące spółkę pozwolenia na posiadanie tej broni. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 5 wspomnianej ustawy o broni nie można wydać pozwolenia na broń osobom, co do których występuje obawa, że użyją jej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego. Stanisław K., który jest udziałowcom spółki "S.", w okresie od 1976 r. do dnia 16 grudnia 1982 r. był trzykrotnie karany za przestępstwa przeciwko mieniu, w tym dwukrotnie za przestępstwa z art. 208 Kk i jeden raz z art. 214 par. 1 Kk w związku z art. 60 par. 1 Kk. W świetle przepisów ustawy o broni niemożliwe jest wydanie mu pozwolenia na broń. Udzielenie koncesji spółce, w której każdy ze wspólników uprawniony jest do prowadzenia w jej imieniu działalności gospodarczej, w sytuacji gdy jeden ze wspólników nie ma szczególnych kwalifikacji określonych prawem, a przy uzyskaniu pozwolenia na broń mógłby stanowić zagrożenie dla porządku prawnego, byłoby sprzeczne z art. 20 ust. 5 ustawy o działalności gospodarczej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Nie można podzielić poglądu wynikającego ze skargi, że kwestia odmowy udzielenia koncesji została uregulowana wyczerpująco w art. 20 ust. 5 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej /Dz.U. nr 41 poz. 324/, zamieszczonym w rozdziale 3 ustawy.
Unormowania rozdziału 3 są poprzedzone "przepisami ogólnymi" zamieszczonymi w rozdziale 1, które stanowią normy prawne odnoszące się do całości ustawy. Dopełnienie ich może warunkować wydanie koncesji /art. 11 ust. 1/ lub prowadzenie działalności gospodarczej po uzyskaniu koncesji /art. 3 ust. 2/.
W myśl art. cytowanej ustawy podejmowanie działalności gospodarczej jest dozwolone z zachowaniem warunków określonych przepisami prawa. Organ koncesyjny może zezwolić na podjęcie działalności gospodarczej tylko takiemu podmiotowi gospodarczemu, który spełnia warunki do jej prowadzenia, określone nie tylko w ustawie z dnia 23 grudnia 1988r. o działalności gospodarczej /Dz.U. nr 41 poz. 324/, ale także w innych przepisach, odnoszących się do tej działalności.
Broń gazowa została uznana za broń palną, co trafnie podniesiono w odpowiedzi na skargę. Prowadzenie sprzedaży broni możliwe jest tylko przez osobę, która broń taką posiada. Na posiadanie broni jednak potrzebne jest odrębne pozwolenie, wymagane przepisami ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych /Dz.U. nr 6 poz. 43 ze zm./.
Koncesję na prowadzenie sprzedaży broni zatem może otrzymać tylko osoba, która spełnia warunki wymagane dla posiadania broni, przewidziane w obowiązujących przepisach prawa /art. 1 cytowanej ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. w związku ze wspomniana ustawą z dnia 31 stycznia 1961 r./, a prowadzona przez nią działalność gospodarcza nie będzie stanowiła zagrożenia dla ważnego interesu gospodarki narodowej, obronności lub bezpieczeństwa państwa /art. 20 ust. 5 wyżej powołanej ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej/.
Niesporne jest w sprawie niniejszej, że do czasu wydania zaskarżonej decyzji skarżący nie przedstawili dowodu otrzymania zezwolenia na posiadanie broni. W tych warunkach przedwczesne było rozważanie przez Ministra Spraw Wewnętrznych, czy prowadzenie przez skarżących sprzedaży broni mogłoby stanowić zagrożenie dla dóbr wymienionych w art. 20 ust. 5 omawianej ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r., skoro nie udowodnili, że spełnili warunki przewidziane prawem, które umożliwiłyby im legalne posiadanie przedmiotów przeznaczonych do prowadzenia zamierzonej działalności gospodarczej.
Z dowodu załączonego do pisma z dnia 15 lutego 1990 r. wynika, że skarżący Stanisław K. już po zamknięciu rozprawy sądowej otrzymał pozwolenie na broń. Okoliczność ta nie mogła mieć wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji, legalność decyzji bowiem jest oceniana w świetle stanu faktycznego i stanu prawnego z dnia wydania zaskarżonej decyzji. Dowody uzyskane po wydaniu decyzji mogą w określonych sytuacjach uzasadniać wystąpienie z ponownym wnioskiem do organu administracji o wydanie nowej decyzji.
Mając powyższe na względzie. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja, mimo błędnie wskazanej w odpowiedzi na skargę podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w rezultacie odpowiada prawu, i na podstawie art. 207 par. 5 Kpa orzekł jak w sentencji wyroku.