Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Podstawowy zarzut skargi zawiera się w stwierdzeniu, że par. 24 zarządzenia Nr 10/MON z dnia 23 marca 1993 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o uposażeniu żołnierzy nie ma umocowania ustawowego, a więc nie może stanowić podstawy uśrednienia dodatku specjalnego wchodzącego w skład uposażenia przysługującego przez 1 rok od zwolnienia ze służby i ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy.
W związku z tym skarżącemu przysługują w myśl art. 17 ust. 1 i art. 18 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy /Dz.U. 1992 nr 5 poz. 18/ świadczenia ustalone w wysokości uposażenia /w tym dodatku specjalnego/ należnego w ostatnim miesiącu służby.
Trzeba zauważyć, iż przepisy art. 17 ust. 1 i art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy o uposażeniu żołnierzy mówią o uposażeniu należnym na ostatnio zajmowanym stanowisku, a nie o uposażeniu ostatnio pobieranym.
Ustawodawca odróżnia jednak te dwa określenia, na co wskazuje treść art. 36 tej ustawy.
Używając w art. 17 ust. 1 i art. 18 ust. 1 pkt 1 sformułowania "uposażenie należne na ostatnio zajmowanym stanowisku" ustalono dość szeroko granice czasowe dla uposażenia stanowiącego podstawę obliczenia świadczeń przewidzianych w tych przepisach.
W związku z tym normy te wymagają konkretyzacji. Ustawową podstawą do takiej konkretyzacji jest art. 45 ust. 2 pkt 1 ustawy o uposażeniu żołnierzy. Pozwala on Ministrowi Obrony Narodowej określić w porozumieniu z Ministrem Pracy i Polityki Socjalnej rodzaje i wysokość dodatku do uposażenia i premii oraz warunki ich otrzymywania. W tej sytuacji nawet jeżeli zarządzenie Nr 10/MON z dnia 23 marca 1993 r. nie powołuje się bezpośrednio na przepis art. 45 ust. 2 pkt 1 ustawy o uposażeniu żołnierzy, nie znaczy to, że nie ma ono ustawowego umocowania.
Dodać należy, że kwestię uśredniania dodatku specjalnego reguluje również par. 10 wytycznych Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 marca 1988 r. w sprawie przyznawania dodatku specjalnego żołnierzom zawodowym /Dz.Rozk. MON 1991 poz. 58 ze zm./ odsyłając do treści par. 24 ust. 3 i 4 zarządzenia Nr 10/MON z dnia 23 marca 1993 r.
Z tych względów skarga nie jest uzasadniona. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł, jak w sentencji.