Uzasadnienie
Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w O. decyzją z dnia 18 maja 1998 r. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w O. z dnia 2 marca 1998 r. w sprawie przyznania Teresie H. prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia 16 lutego 1998 r., tj. od dnia złożenia przez nią wniosku o zasiłek wraz z dokumentacją potwierdzającą odpowiedni staż pracy uprawniający do tego zasiłku. W uzasadnieniu podał, że nie było podstaw do przyznania zasiłku od dnia 1 czerwca 1997 r. tak, jak żądała tego wnioskodawczyni, ponieważ w myśl art. 27 ust. 4 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu świadczenia przewidziane w tej ustawie mogą być przyznane najwcześniej od dnia złożenia dokumentów potwierdzających spełnienie wymagań niezbędnych do uzyskania świadczenia. Skarżąca złożyła takie dokumenty w dnia 16 lutego 1998 r.
W skardze na tę decyzję wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Teresa H. wniosła o jej zmianę w części określającej datę przyznania uprawnienia do zasiłku przedemerytalnego. Zarzuciła, że od dawna ubiegała się o przyznanie tego zasiłku w Rejonowym Urzędzie Pracy w O., jednakże była ustnie informowana, że zasiłek nie będzie jej przysługiwał z powodu braku odpowiedniego stażu pracy. Nie poinformowano jej o konieczności dostarczenia zaświadczenia o wykonywaniu pracy w szczególnych warunkach. Skarżąca przyznaje, że złożyła takie zaświadczenie dopiero w dniu 16 lutego 1998 r. wraz z wnioskiem o przyznanie zasiłku przedemerytalnego. Uważa, że została wprowadzona w błąd i dlatego należy jej się zasiłek przedemerytalny od dnia, w którym osiągnęła odpowiedni staż pracy, czyli od 1 czerwca 1997 r.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy wniósł o jej oddalenie z powodów podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Decyzja kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w O. przyznająca skarżącej prawo do zasiłku przedemerytalnego od dnia 16.02.1998 r. została wydana w trybie wznowienia postępowania. Organ ten w postanowieniu o wznowieniu postępowania nie określił, jakiej decyzji dotyczy to wznowienie. Naruszył również przepis art. 151 par. 1 Kpa, który mówi, że po wznowieniu postępowania wydanie nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy wymaga wcześniejszego uchylenia decyzji kończącej wznowione postępowanie. Trzeba jeszcze dodać, iż w podstawie prawnej decyzji kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w O. błędnie powołano się na przepisy ustawy dawno już nie obowiązującej, która zresztą nie znała instytucji zasiłku przedemerytalnego. W rezultacie naruszenie procedury spowodowało rażące naruszenie prawa materialnego. Przyznając bowiem skarżącej zasiłek przedemerytalny bez uchylenia w trybie wznowienia wcześniejszej decyzji z dnia 18.08.1994 r. stwierdzającej utratę przez skarżącą prawa do zasiłku dla bezrobotnych rażąco naruszono przepis art. 37j. ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. W dniu wydania decyzji /2.03.1998 r./ skarżąca nie spełniała wymagań do uzyskania zasiłku przedemerytalnego, nie spełniała w szczególności wymagań do uzyskania statusu bezrobotnej i do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych. Dopiero ewentualne uchylenie decyzji stwierdzającej utratę prawa do zasiłku pozwalało rozstrzygać o prawie do zasiłku przedemerytalnego na podstawie art. 8 ust. 6 ustawy z dnia 6 grudnia 1996 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. nr 147 poz. 687/. Decyzje organów obu instancji są zatem dotknięte wadą rażącego naruszenia prawa. Z tego powodu działając na podstawie art. 22 ust. 3 i art. 51 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA Sąd orzekł, jak w sentencji.