Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 28 grudnia 1990 r., II SA 847/90

Teza

1. Przepis art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych /Dz.U. nr 31 poz. 214 ze zm./ reguluje wyłącznie konsekwencje już zaistniałego rozwiązania z urzędnikiem państwowym mianowanym stosunku pracy na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 2, nie stanowi zaś samodzielnej podstawy prawnej do wydawania decyzji o rozwiązaniu takiego stosunku, ani też nie może być traktowany jako modyfikacja zawartej w art. 13 ust. 1 pkt 2 podstawy prawnej do wydania decyzji o rozwiązaniu stosunku pracy /poprzez np. zwolnienie z przewidzianego w art. 13 ust. 1 pkt 2 wymogu podejmowania przez urząd starań o przeniesienie do innego urzędu, w wypadkach, gdy urzędnikiem tym jest mężczyzna, który ukończył 60 lat lub kobieta, która ukończyła 55 lat i ma wymagany okres zatrudnienia a nie składano wniosku o przejście na wcześniejszą emeryturę/.
2. Za dopełnienie obowiązku, przewidzianego w art. 13 ust. 1 pkt 2 nie można uznać przyjęcia przez organ a priori, że zmiany reorganizacyjne połączone ze zmniejszeniem stanu zatrudnienia powodują brak możliwości przeniesienia urzędnika do pracy w innym urzędzie. Dopiero wyniki wnikliwego zbadania powyższych możliwości i stwierdzenie ich braku, bądź też w wypadku gdy możliwość takiego przeniesienia wprawdzie istniała, ale urzędnik nie wyraził na nie zgody, można uznać, że określony w art. 13 ust. 1 pkt 2 warunek został spełniony.