Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 6 lipca 1993 r., sygn. akt II SA 857/93

Teza

1. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję o zwolnieniu ze służby /rozkaz personalny/, wydaną na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji /Dz.U. nr 30 poz. 179/, bezskuteczne jest podnoszenie zarzutów dotyczących postępowania dyscyplinarnego i wymierzonej w tym postępowaniu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby.
2. Decyzja personalna o zwolnienie ze służby jest wydawana w wykonaniu prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego zapadłego w odrębnym samodzielnym postępowaniu /par. 41 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 4 czerwca 1991 r. w sprawie udzielania wyróżnień oraz postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów - Dz.U. nr 48 poz. 212/, które to orzeczenie obowiązuje, dopóki nie zostanie zmienione lub uchylone w trybie określonym w przepisach par. 44-48 powołanego rozporządzenia. Według art. 196 par. 4 pkt 4 Kpa, w sprawach dyscyplinarnych nie jest dopuszczalne wnoszenie skarg do Naczelnego Sądu Administracyjnego, jeżeli nie przewidują tego przepisy regulujące postępowanie dyscyplinarne.