Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 29 czerwca 1987 r., II SA 883/87

Teza

1. W razie prawomocnego ukarania karą dyscyplinarną wydalenia z pracy w urzędzie decyzja organu administracji państwowej o rozwiązaniu bez wypowiedzenia stosunku pracy z urzędnikiem państwowym z jego winy ma charakter związany /art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych - Dz.U. nr 31 poz. 214 ze zm./.
2. Przy wydawaniu tej decyzji organ administracji państwowej nie jest uprawniony do badania zasadności prawomocnego ukarania karą dyscyplinarną wydalenia z pracy ani też prawidłowości prowadzenia postępowania dyscyplinarnego.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę Adama W. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 17 lutego 1987 r. w przedmiocie rozwiązania bez wypowiedzenia stosunku pracy.

Uzasadnienie

Prezes Głównego Urzędu Ceł decyzją ostateczną z dnia 17 lutego 1987 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w Sz. z dnia 13 stycznia 1987 r. o rozwiązaniu bez wypowiedzenia stosunku pracy z Andrzejem W., st. kontrolerem w Urzędzie Celnym w Sz., w związku z wymierzeniem mu prawomocnym orzeczeniem z dnia 6 stycznia 1987 r. Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Prezesie Głównego Urzędu Ceł w Warszawie kary dyscyplinarnej wydalenia z pracy w Urzędzie Celnym.

Od decyzji ostatecznej Andrzej W. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzucając organom naruszenie art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych /Dz.U. nr 31 poz. 214/ przez nieuwzględnienie przedawnienia dyscyplinarnego oraz naruszenie par. 34 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 listopada 1982 r. w sprawie zasad, składu i trybu powoływania komisji dyscyplinarnych, trybu powoływania rzeczników dyscyplinarnych oraz zasad i trybu postępowania przed komisjami dyscyplinarnymi w urzędach państwowych /Dz.U. nr 39 poz. 260/, przez rozpoznanie sprawy w postępowaniu dyscyplinarnym pod jego nieobecność, mimo że jego niestawiennictwo na rozprawę dyscyplinarną było usprawiedliwione. W związku z tym, że postępowanie dyscyplinarne zostało przeprowadzone z naruszeniem prawa a w szczególności powyższych przepisów, a zaskarżona decyzja została wydana w wyniku orzeczenia w postępowaniu dyscyplinarnym kary dyscyplinarnej wydalenia z pracy, skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Prezes Głównego Urzędu Ceł wniósł o oddalenie skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zarzuty skarżącego dotyczą wyłącznie postępowania dyscyplinarnego, a w konsekwencji - zapadłego w tym postępowaniu prawomocnego orzeczenia o ukaraniu karą dyscyplinarną wydalenia z pracy w Urzędzie Celnym. W związku z tym należy stwierdzić, że Naczelny Sąd Administracyjny nie ma uprawnień do kontroli orzeczeń wydanych w postępowaniu dyscyplinarnym, do którego zresztą nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego /art. 3 par. 2 pkt 3 oraz art. 16 par. 2 i art. 196 Kpa/. A zatem przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego może być wyłącznie zgodność z prawem decyzji Prezesa Głównego Urzędu Ceł i utrzymanej przez nią w mocy decyzji organ I instancji o rozwiązaniu bez wypowiedzenia stosunku służbowego ze skarżącym w związku z prawomocnym ukaraniem go karą dyscyplinarną wydalenia z pracy w Urzędzie Celnym.

Artykuł 14 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych /Dz.U. nr 31 poz. 214 ze zm./, stanowi, że stosunek pracy z urzędnikiem państwowym mianowanym ulega rozwiązaniu z jego winy bez wypowiedzenia w razie prawomocnego ukarania karą dyscyplinarną wydalenia z pracy w urzędzie.

Z brzmienia tego przepisu wynika, że w razie prawomocnego ukarania kara dyscyplinarną wydalenia z pracy w urzędzie, decyzja organu administracji państwowej o rozwiązaniu bez wypowiedzenia stosunku prac z urzędnikiem państwowym z jego winy ma charakter związany, to znaczy, że nie może być wydana inna decyzja, niż wymieniona w tym przepisie, przy czym przy wydawaniu tej decyzji organ administracji państwowej nie jest uprawniony do badania zasadności prawomocnego ukarania kara dyscyplinarną wydalenia z pracy ani też prawidłowości prowadzenia postępowania dyscyplinarnego.

W sprawie jest rzeczą bezsporną, że skarżący został ukarany karą dyscyplinarną wydalenia z pracy w Urzędzie Celnym w Sz. orzeczeniem dyscyplinarnym z dnia 6 stycznia 1987 r. Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Prezesie Głównego Urzędu Ceł, utrzymującym w mocy orzeczenie dyscyplinarne z dnia 30 października 1986 r. Komisji Dyscyplinarnej przy Dyrektorze Urzędu Celnego w Sz. Orzeczenie to jest prawomocne i do chwili obecnej nie zostało wzruszone. W tej sytuacji zaskarżona decyzja jest jedynie wykonaniem art. 14 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy, przy czym - jak wspomniano - w świetle obowiązujących przepisów inna decyzja nie mogła być wydana.

Zaskarżona decyzja zatem zgodna jest z przepisami prawa materialnego, nie narusza ona również przepisów postępowania w sposób mający wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym skarga nie mogła być uwzględniona i na podstawie art. 207 par. 5 Kpa należało ją oddalić.