Wyrok WSA w Warszawie z 14 czerwca 2004 r., II SA 895/03

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie,

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 14 czerwca 2004 r.

Sprawa

sprawy ze skargi M. i T.C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę

Skład

Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Sędziowie: NSA Zdzisław Romanowski Asesor WSA Andrzej Wieczorek
Beata Bińkowska protokolant

Uzasadnienie

6 II SA 895/03

Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w Ł. decyzją z dnia [...] października 2002 roku nr [...], na podstawie art. 93 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym /Dz.U.Nr 125, poz.1371 oraz z 2002 r. Nr 25, poz.253 i Nr 89, poz.804/ oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] października 2002 roku, nałożył na Firmę Handlowo-Usługową "J." Import-Export karę pieniężną w kwocie [...] złotych za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia – art. 92 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym. Podczas kontroli kontrolowany nie okazał wymaganego zaświadczenia. Przewoźnik Firma Handlowo – Usługowa "J." T. C. i M. C. naruszyli, w ocenie organu, przepis art. 33 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym.

Od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w L. odwołanie złożyli M. i T.C. – właściciele Firmy Handlowo – Usługowej "J." w G. wnosząc o jej uchylenie.

Po rozpoznaniu odwołania, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] stycznia 2003 roku nr [...] skierowaną do M.C. i T.C. – Firma Handlowo-Usługowa "J." w G. i na podstawie art. 33 ust.1, art. 92 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym /Dz.U. Nr 125, poz.1371, Dz.U. z 2002 r. Nr 25, poz.253 i Nr 89, poz.804/, lp. 1 ust.3 załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 roku w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym /Dz.U. Nr 115, poz. 999/ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor transportu Drogowego wskazał na obowiązek, wynikający z art. 33 ust.1 ustawy o transporcie drogowym, uzyskania zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej. Brak zaświadczenia podlega karze w wysokości [...] złotych. Do kognicji organu należy tylko zbadanie kwestii formalnej – legitymowania się zaświadczeniem w dniu kontroli. Nie jest istotna przyczyna braku wymaganego zaświadczenia.

Skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2003 roku do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyli M. i T. C. – właściciele Firmy Handlowo-Usługowej "J." w G. zarzucając jej:

1. naruszenie art. 22 i art. 31 Konstytucji RP poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na art. 33 ust.1, art. 92 ust. 1 pkt 1 i art. 93 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym, które to przepisy, w części dotyczącej reglamentacji przewozów drogowych na potrzeby własne, nie są uzasadnione ważnym interesem publicznym ani konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego bądź dla ochrony praw lub wolności innych osób,
2. naruszenie art. 92 ust. 1 zd. 2 Konstytucji RP przez przyjęcie jako podstawy prawnej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 roku w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym podczas gdy rozporządzenie to zostało wydane na podstawie delegacji ustawowej niespełniającej wymogów określonych w art. 92 ust. 1 zd. 2 Konstytucji RP oraz § 66 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 czerwca 2002 roku w sprawie zasad techniki prawodawczej /Dz.U. Nr 100, poz.908/i określa wysokość kar pieniężnych wadliwie przy dowolnej ocenie rodzaju i społeczno-gospodarczej szkodliwości naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym,
3. nieuwzględnienie faktu, że strona nie może uzyskać dokumentów niezbędnych do wniosku o wydanie zaświadczenia, wskazanych w art. 33 ust.4 ustawy o transporcie drogowym i uznanie tej okoliczności za obojętną dla dopuszczalności wymierzenia kary pieniężnej.

Wskazując na powyższe skarżący wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wojewódzkiego Inspektora transportu Drogowego w L..

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Z dniem 1 stycznia 2004 roku weszły w życie:

ustawa z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U Nr 153, poz. 1269/ ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U Nr 153, poz. 1270/ ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U Nr 153, poz. 1271/.

Jednocześnie uchylona została ustawa z dnia 11 maja 1985 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, która obowiązywała w dacie wniesienia skargi w sprawie niniejszej.

Zgodnie z art. 97 § 1 p.w.u.p. sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma miejsce w sprawie niniejszej.

W świetle art. 1 § 1 u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W grę wchodzi kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z prawem materialnymi i przepisami procesowymi.

Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad skarga, zdaniem sądu, na uwzględnienie nie zasługuje. Organ zastosował odpowiednie przepisy, właściwie je zinterpretował i skorygował wady prawne organu I instancji.

Przede wszystkim strona zarzuciła niekonstytucyjność przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 roku w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym a w szczególności art. 33 ust.1, art. 92 ust. 1 pkt 1 i art. 93 ust. 1, które to przepisy, w części dotyczącej reglamentacji przewozów drogowych na potrzeby własne, nie są uzasadnione ważnym interesem publicznym w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego bądź dla ochrony praw i wolności innych osób a kara pieniężna została wymierzona na podstawie rozporządzenia, które zostało wydane na podstawie delegacji ustawowej niespełniającej wymogów określonych w konstytucji a także określającej karę pieniężną nieadekwatną do stopnia naruszenia.

Trudno uznać za niekonstytucyjne przepisy prawa poddające określoną działalność regulacji prawnej. W niniejszej sprawie chodzi jedynie o uzyskanie zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenia przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Wymóg posiadania zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie nie ogranicza przecież w niczym, wbrew twierdzeniom skarżącego, prowadzenia działalności gospodarczej. Służy on tylko celom ewidencyjnym i pomaga w rozróżnieniu przewozu usługowego i na potrzeby własne, co jest uzasadnione interesem publicznym i interesem jednostki. Interwencja ustawodawcy w powyższą materię jest więc celowa i uzasadniona. Skarżący nie wykazał, w jaki sposób ustawa narusza prowadzenie działalności gospodarczej. Jak powiedziano wyżej sam wymóg posiadania przedmiotowego zaświadczenia tego nie czyni.

Przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 roku w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym zostały wydane na podstawie delegacji ustawowej przewidzianej w art. 92 ust 2 ustawy o transporcie drogowym. Granice kary za określone w art. 92 ust. 1 przewinienia określiła ustawa, bo tylko taki akt normatywny może nakładać na obywateli obowiązki i przewidywać skutki ich niewypełnienia. Rozporządzenie określa jedynie wysokość kary za poszczególne przewinienie i uwzględnia zasady wskazane w delegacji ustawowej. Wobec czego, w ocenie sądu, zarówno ustawa jak i delegacja ustawowa tudzież wydane na jej podstawie rozporządzenie nie naruszają konstytucji.

W świetle powyższych rozważań zarzuty skarżącego o niekonstytucyjnośći ustawy i rozporządzenia nie są zasadne.

Zgodzić się też należy z Ministrem Infrastruktury, że przepisy ustawy nie przewidują sytuacji wyjątkowych usprawiedliwiających brak zaświadczenia. Obciążenie wykonującego przewozy na potrzeby własne karą jest obligatoryjne w przypadku stwierdzenia braku wymaganego zaświadczenia. Skarżący prowadząc działalność gospodarczą winien znać obowiązujące przepisy i być przygotowanym na wymogi określone przepisami prawa w formie ustawy. Skoro skarżący nie dopełnił wymogów ustawowych nałożenie na niego kary przewidzianej przepisami prawa było prawidłowe.

Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd oddalił skargę jako niezasadną.