Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 14 sierpnia 1992 r., sygn. akt II SA 909/92

Tezy

1. Sięgnięcie po drastyczny środek w postaci pozbawienia praw nabytych, jakim jest utrata zasiłku dla bezrobotnych /art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu - Dz.U. nr 106 poz. 457/ winno nastąpić po jednoznacznym i wnikliwym wyjaśnieniu sprawy, do czego organy administracji zobligowane są na podstawie przepisów art. 7 i art. 77 par. 1 Kpa.

2. Brak dokumentacji dotyczącej stwierdzeń osoby skarżącej co do kwestii związanej ze stawiennictwem w biurze pracy w wyznaczonym terminie oraz nie wysłuchanie wyjaśnień odpowiedniego pracownika /lub pracowników/ sprawia, że krytyczna ocena tych stwierdzeń jako nieoparta na żadnym dowodzie przeciwnym musi być uznana za dowolną /art. 86 Kpa w zw. z art. 83 par. 3 Kpa/.