Uzasadnienie
Dnia 5 listopada 1991 r. Stanisław P., sędzia Sądu Rejonowego od dnia 24 czerwca 1982 r. zwrócił się do Okręgowej Izby Radców Prawnych w O. z wnioskiem o wpis na listę radców prawnych.
Uchwałą z dnia 5 grudnia 1991 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych w O. wpisała Stanisława P. na listę radców prawnych, a następnie - stosownie do art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych - zawiadomiła o tym Ministra Sprawiedliwości.
Postanowieniem z dnia 3 stycznia 1992 r. wydanym na podstawie art. 97 par. 1 pkt 4 Kpa Minister Sprawiedliwości zawiesił postępowanie w sprawie stanowiska co do ewentualnego zgłoszenia sprzeciwu przeciwko wpisowi do czasu rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy zagadnienia prawnego - czy dopuszczalny jest wpis na listę radców prawnych osoby pełniącej obowiązki sędziego. Ponieważ zagadnienie to rozstrzygnął ostatecznie Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z dnia 25 marca 1992 r., przeto zawieszone przez Ministra Sprawiedliwości postępowanie zostało podjęte, a następnie organ ten, na podstawie art. 31[1] ust. 2 cyt. wyżej ustawy o radcach prawnych, wydał decyzję o sprzeciwie przeciwko wpisowi Stanisława P. na listę radców prawnych. Za podstawę przyjęto orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niedopuszczalności wpisu na listę radców prawnych osób pełniących funkcję sędziego lub prokuratora.
Powyższa decyzja była przedmiotem skargi Stanisława P., który zarzucił, iż wydano ją z naruszeniem prawa. W związku z tym wniósł o uznanie, że jego wpis na listę radców prawnych został dokonany skutecznie i prawomocnie wobec niezłożenia przez Ministra Sprawiedliwości sprzeciwu w wymaganym ustawowo terminie.
Termin ten, ustalony w art. 31[1] ust. 2 cyt. ustawy o radcach prawnych, wynosi 30 dni od daty otrzymania uchwały OIRP i nie może być przedłużony ani przerwany przez Ministra.
Tymczasem Minister wydał decyzję o sprzeciwie po upływie kilku miesięcy, a zatem nie może ona wywierać skutków prawnych w postaci cofnięcia wpisu na listę radców prawnych.
Odpowiadając na skargę, Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż jako naczelny organ administracji państwowej rozpatruje sprawy wpisów na listę radców prawnych w trybie przewidzianym dla postępowania administracyjnego i określonym w Kpa, a zatem przepisy tego kodeksu, w tym także dotyczące zawieszenia postępowania i związanego z tym wstrzymania biegu terminów, mają zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Nie można zgodzić się z poglądem skarżącego, iż jedynie rada okręgowa izby radców prawnych może ewentualnie zawiesić postępowanie w sprawie wpisu na listę radców prawnych. W świetle art. 31[1] ust. 2 ustawy o radcach prawnych, organem decydującym ostatecznie o dokonaniu wpisu jest Minister Sprawiedliwości, przed którym toczy się postępowanie od chwili przekazania sprawy przez radę okręgową izby radców prawnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 31[1] ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych, wpis na listę radców prawnych uważa się za dokonany, jeżeli Minister Sprawiedliwości nie sprzeciwia się wpisowi w terminie 30 dni od daty otrzymania uchwały wraz z aktami osobowymi wpisanego. Sprzeciw wymaga uzasadnienia.
W aktach sprawy nie udokumentowano daty otrzymania przez Ministra Sprawiedliwości uchwały Okręgowej Izby Radców Prawnych w O. z dnia 5 grudnia 1991 r. o wpisie skarżącego na listę radców prawnych, jednakże można przyjąć, iż uchwała ta wraz z aktami była w dyspozycji Ministra, gdy wydawał on postanowienie o zawieszeniu postępowania, tj. w dniu 3 stycznia 1992 r.
Decyzję o sprzeciwie przeciwko wpisowi wydano 24 kwietnia 1992 r., a więc ponad sto dni od otrzymania uchwały Okręgowej Izby Radców Prawnych.
Naczelny organ administracji prezentuje pogląd, iż sprzeciw wydał w terminie ustawowym, bowiem w czasie zawieszenia postępowania, tj. od dnia 3 stycznia 1992 r. do dnia 24 kwietnia 1992 r. termin do sprzeciwu został wstrzymany. Jest to pogląd błędny, albowiem stosownie do art. 103 Kpa zawieszenie postępowania powoduje wstrzymanie biegu terminów przewidzianych tylko w tym kodeksie. Regulacja zawarta w wymienionym przepisie różni się więc zasadniczo od regulacji dotyczącej postępowania cywilnego /art. 179 par. 2 Kpc/.
Tak więc przyjąć należy, że choć w postępowaniu administracyjnym Ministra Sprawiedliwości dotyczącym ewentualnego sprzeciwu przeciwko wpisowi na listę radców prawnych jest możliwe jego zawieszenie, to jednak wstrzymuje ono tylko bieg terminów procesowych wymienionych w Kpa; nie ma natomiast żadnego wpływu na bieg terminu z art. 31[1] ust. 2 cyt. ustawy o radcach prawnych.
Wymieniony termin ustawowy nie może ulec wstrzymaniu w drodze jakichkolwiek aktów organów administracyjnych i sądowych, a po jego upływie powstaje samoistnie stan prawny ostatecznego zakończenia sprawy wpisu na listę radców prawnych.
Z uwagi na powyższe, decyzja ta, jako wydana z oczywistym naruszeniem prawa materialnego /art. 31 ust. 2 cyt. ustawy o radcach prawnych/ została uchylona na podstawie art. 207 par. 1 i 2 pkt 1 Kpa.