Wyrok WSA w Warszawie z 24 marca 2004 r., II SA 935/03

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 24 marca 2004 r.

Sprawa

sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2003 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego oddala skargę

Skład

Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Sędziowie NSA Małgorzata Pocztarek, Asesor WSA Joanna Kube
Mirosław Gdesz protokolant

Uzasadnienie

J. S. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w W. w dniu 3 września 2001 r., z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 11 września 2001 r. Następnie decyzją z dnia [...] września 2002 r. orzeczono o utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 11 września 2002 r. z powodu upływu okresu jego pobierania.

W dniu 9 grudnia 2002 r. J. S. złożył w urzędzie zatrudnienia wniosek o przyznanie mu prawa do świadczenia przedemerytalnego.

Starosta [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r., wydaną na podstawie art. 37 k, art. 6 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 ze zm.) w związku z art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwianiu zatrudnienia absolwentom szkół (Dz. U. Nr 154, poz. 1793) orzekł o odmowie przyznania J. S. prawa do świadczenia przedemerytalnego, wskazując w uzasadnieniu decyzji, że strona nie spełnia żadnego z warunków określonych w art. 37 k ust. 1 powołanej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

Od tej decyzji skarżący odwołał się do Wojewody [...], który decyzją z dnia [...] marca 2003 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że skarżący nie spełnia warunków określonych w art. 37 k ust. 1 powołanej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu do otrzymania świadczenia przedemerytalnego ponieważ nie osiągnął wymaganego ustawą wieku 63 lat, w roku kalendarzowym, w którym został rozwiązany stosunek pracy lub stosunek służbowy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, nie ukończył co najmniej 60 lat, do dnia rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, nie osiągnął okresu uprawniającego do emerytury wynoszącego co najmniej 40 lat oraz nie osiągnął okresu uprawniającego do emerytury, wynoszącego co najmniej 39 lat, a rozwiązanie stosunku pracy nie nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy. Z przedłożonych przez skarżącego dokumentów wynika, iż legitymuje się on okresem uprawniającym do świadczenia przedemerytalnego (wraz z okresem pobranego zasiłku dla bezrobotnych od dnia 11 września 2001 r. do dnia 31 grudnia 2001 r. oraz okresem pracy w gospodarstwie rolnym rodziców od dnia 4 sierpnia 1965 r. do dnia 27 września 1967 r.) wynoszącym 36 lat 4 miesiące i 21 dni. Organ wskazał ponadto, że w stosunku do skarżącego nie mogą mieć zastosowania znowelizowane przepisy art. 37 k w związku z art. 37 l ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, wprowadzone ustawą z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o zagospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwianiu zatrudnienia absolwentom szkół (Dz.U. Nr 154, poz. 1793 z 2001 r.). Mają one bowiem zastosowanie w stosunku do tych bezrobotnych, którzy dokonali rejestracji po dniu 1 stycznia 2002 r.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi podnosząc argumenty zawarte w decyzji organu pierwszej i drugiej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić skarżącemu, iż zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).

Dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa.

Organy zatrudnienia trafnie wskazały przepisy mające zastosowanie w sprawie. Podstawę matrialnoprawną decyzji stanowił art. 37 k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 ze zm.). Świadczenie przedemerytalne, o którym mowa w art. 37 k może być przyznane jedynie osobie spełniającej w dniu rejestracji określone w tej ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych, jeżeli osoba ta odpowiada również jednemu z warunków określonych w pkt 1 – do 4 ust. 1 art. 37 k ustawy. Przesłanki te muszą wystąpić łącznie.

Skarżący, jak prawidłowo wykazano w sprawie nie wyczerpuje istotnie żadnego z wymogów art. 37 k ust. 1 – do 4 ustawy. Nie osiągnął bowiem w momencie rejestracji wymaganego przepisem ustawy wieku 63 lat (posiadał w momencie rejestracji 53 lata), jak również okres uprawniający do emerytury wynosił w przypadku skarżącego 36 lat 4 miesiące i 21 dni, co było okresem zbyt krótkim w stosunku do wymagań ustawowych, wynoszących 40 lat z pkt 3 i 39 lat z pkt 4 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Wskazać należy również, że w stosunku do skarżącego nie mogą mieć zastosowania również znowelizowane przepisy art. 37 k w związku z art. 37 l ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, wprowadzone ustawą z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o zagospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwianiu zatrudnienia absolwentom szkół (Dz.U. Nr 154, poz. 1793 z 2001 r.) bowiem dotyczą one tych bezrobotnych, którzy dokonali rejestracji po dniu 1 stycznia 2002 r., zaś J. S. zarejestrował się w urzędzie zatrudnienia w dniu 3 września 2001 r.

Przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organom administracji, ani sądowi administracyjnemu uprawnień do odstępstw w kwestiach szczegółowo tymi przepisami uregulowanymi.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), skargę oddalił.