Uzasadnienie
Decyzją z dnia 21 kwietnia 1994 r. nr WUP 9112/0/66/94 Kierownik Wojewódzkiego Urzędu Pracy w (...) utrzymał w mocy decyzję Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w M. z dnia 18 lutego 1994 r. o utracie przez Jacka W. prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 14 lutego 1994 r. wobec wyczerpania okresu pobierania. Odwołujący się był uprawniony do pobierania zasiłków od dnia 5 marca 1992 r. do dnia 4 marca 1993 r. W okresie od dnia 15 października 1992 r. do dnia 20 lutego 1993 r. odwołujący się był zatrudniony w Spółce "B.", Zakład w M. Stosunek pracy został rozwiązany na skutek likwidacji tego zakładu produkcyjnego. Dnia 25 lutego 1993 r. Jacek W. zgłosił się ponownie w Rejonowym Urzędzie Pracy w M. Od dnia 26 lutego 1993 r. przyznano mu zasiłek przez okres uzupełniający do 12 miesięcy, uwzględniając okres niepobierania zasiłku przez 129 dni w czasie wykonywania pracy. Wyczerpanie 12-miesięcznego okresu pobierania zasiłku nastąpiło z dniem 13 lipca 1993 r. Następnie okres pobierania zasiłku został wydłużony o 7 miesięcy, do dnia 13 lutego 1994 r., ze względu na zamieszkiwanie skarżącego w gminie uznanej za szczególnie zagrożoną wysokim bezrobociem strukturalnym. Odwołujący się może ponownie uzyskać prawo do zasiłku po przepracowaniu 180 dni.
Na powyższe decyzje Jacek W. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o ich uchylenie. Skarżący wskazuje w szczególności, że rozwiązanie z nim stosunku pracy nastąpiło w wyniku likwidacji zakładu pracy i dlatego ma prawo do nowego zasiłku bez obowiązku przepracowania 180 dni przed zarejestrowaniem.
W odpowiedzi na skargę podtrzymano argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Jest bezsporne, że skarżący w czasie pobierania zasiłku podjął pracę w dniu 15 października 1992 r. i pracował do dnia 20 lutego 1993 r., a następnie został zwolniony na skutek likwidacji zakładu pracy. Rejonowy Urząd Pracy, po ponownym zgłoszeniu się w nim Jacka W. w dniu 25 lutego 1993 r., przyznał mu zasiłek przez okres uzupełniający do 12 miesięcy, uwzględniając okres niepobierania zasiłku przez 129 dni. Następnie okres pobierania zasiłku został wydłużony o 7 miesięcy, gdyż skarżący mieszka na terenie gminy znajdującej się w wykazie gmin zagrożonych szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym /załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 sierpnia 1993 r. w sprawie określenia wykazu gmin zagrożonych szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym - Dz.U. nr 82 poz. 385/.
Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 1993 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie wydłużenia okresu pobierania zasiłków w rejonach administracyjnych /gminach/ zagrożonych szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym /Dz.U. nr 132 poz. 632/ wydłużono okres pobierania zasiłków w tych rejonach o 7 miesięcy, nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 1993 r./. Tak więc skarżący pobierał zasiłek przez okres maksymalny przewidziany w ustawie.
Wbrew twierdzeniom skarżącego, organy administracji trafnie przyjęły, że - generalnie biorąc - obowiązuje zasada, iż prawo do tego samego zasiłku /dla tej samej osoby/ nabywa się tylko raz, chyba że zachodzi jeden z przypadków ujętych w art. 22 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu /Dz.U. nr 106 poz. 457 ze zm./.
W składzie siedmiu sędziów Sąd Najwyższy w dniu 16 lipca 1992 r. podjął następującą uchwałę /I PZP 41/92 - OSNCP 1992, z. 12 poz. 213/:
"Spełnienie warunku określonego w art. 20 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu /Dz.U. nr 106 poz. 457 z późn. zm/ nie jest wymagane w przypadkach, w których po przyznaniu zasiłku dla bezrobotnych, jednakże przed upływem okresu przewidzianego w art. 21 ust. 2 i 3 tej ustawy, bezrobotny podjął pracę, lecz z powodu rozwiązania umowy o pracę zawartej na czas określony nie przepracował 180 dni". Oznacza to, że skarżący, który w czasie pobierania zasiłku podjął pracę, nie musi legitymować się 180-dniowym okresem pracy po jej zakończeniu /przed ponownym zgłoszeniem się do urzędu pracy/.
Trafnie przyjął urząd pracy, że w okresie podjęcia pracy /kiedy trwa jeszcze prawo do zasiłku/ następuje "zawieszenie wypłaty zasiłku", czyli okres zasiłkowy "nie biegnie" /do 12 lub 19 miesięcy/. Po ustaniu przyczyny zawieszenia okres ten zaczyna biec dalej. Suma okresów pobierania zasiłku do "zawieszeni"" i po ustaniu "zawieszenia wypłaty zasiłku" nie może przekroczyć okresu zasiłkowego wymienionego w art. 21 ust. 2-5 powyższej ustawy. Tak właśnie prawidłowo ustaliły okres zasiłku dla skarżącego urzędy pracy obu instancji.
Należy jeszcze rozważyć zarzut skarżącego, że ponieważ został zwolniony z powodu likwidacji zakładu pracy, to powinien zasiłek otrzymać od początku /na nowo/. Jest to zarzut chybiony. Byłby on zasadny tylko wówczas, gdyby skarżący, po wyczerpaniu całego okresu zasiłku, podjął pracę i został zwolniony z powodu likwidacji zakładu pracy przed przepracowaniem 180 dni. Wtedy nabyłby prawo do nowego zasiłku /art. 20 ust. 2 pkt 7 cytowanej ustawy/.
Z tych względów w myśl art. 207 par. 5 Kpa orzeczono jak w sentencji.