Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 27 lipca 1995 r., II SA 956/95

Teza

1. Obligatoryjność przesłanki zwolnienia policjanta ze służby /art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - Dz.U. nr 30 poz. 179 ze zm./ oznacza, że z chwilą wystąpienia takiej przesłanki powstaje obowiązek zwolnienia policjanta ze służby na takiej właśnie podstawie, bez względu na to, czy w tej dacie istnieje też przesłanka do zwolnienia fakultatywnego /art. 41 ust. 2 ustawy o Policji/ to jest zależnego od uznania organów Policji.
2. Policjant pozostaje w służbie od daty mianowania /art. 28 ust. 1 i 2 cytowanej ustawy/ do daty zwolnienia ze służby określonej w decyzji ostatecznej o zwolnieniu /art. 41 w związku z art. 31 cytowanej ustawy/. Okres choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych, pozostawanie bez przydziału służbowego, zawieszenie w czynnościach, tymczasowego aresztowania, nieobecności w miejscu pełnienia służby, zawinionej niemożności pełnienia obowiązków służbowych, mogą dopóki nie nastąpi zwolnienie ze służby, wpływać na kwestię wysokości wypłacanego uposażenia, dodatków do uposażenia i innych należności pieniężnych w zależności od konkretnych okoliczności danego przypadku /art. 121 - art. 126 cytowanej ustawy/, nie powodują zaś przerwania okresu służby w Policji.
3. Z istoty obligatoryjności zwolnienia wynika, że w razie wystąpienia, przed wydaniem decyzji o zwolnieniu policjanta ze służby w Policji, kilku spośród przesłanek obligatoryjnego zwolnienia wymienionych w art. 41 ust. 1 ustawy o Policji, podstawę wydania takiej decyzji powinna stanowić ta spośród tych przesłanek, która wystąpiła wcześniej.