Wyrok WSA w Olsztynie z 22 stycznia 2004 r., II SA 960/03

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie,

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 22 stycznia 2004 r.

Sprawa

sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w przedmiocie przyznania zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.

Skład

Sędzia NSA Janina Kosowska przewodniczący, sprawozdawca
Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk Asesor WSA Katarzyna Matczak przewodniczący
Grażyna Wojtyszek protokolant

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 12 grudnia 2002 r., Starosta D. orzekł o uznaniu Z. W. z dniem 9 grudnia 2002 r. za osobę bezrobotną, a jednocześnie odmówił przyznania mu prawa do zasiłku, ponieważ jak stwierdził w uzasadnieniu suma okresów, o których mowa w art. 23 ust. l i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, poprzedzających dzień rejestracji jest krótsza niż wymagane 365 dni.

W odwołaniu od tej decyzji Z. W. podniósł, iż w okresie 18 miesięcy przepracował 365 dni, a świadectwo pracy otrzymał dopiero w dniu 7 grudnia 2002 r. i dlatego zarejestrował się w Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna w dniu 9 grudnia 2002 r.

Po rozpatrzeniu przedmiotowego odwołania, Wojewoda, decyzją z dnia 5 stycznia 2003 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu, organ odwoławczy stwierdził, iż Z. W. udokumentował łączny okres zatrudnienia w wymiarze 365 dni (od dnia l czerwca 2001 r. do dnia 31 marca 2002 r. i od dnia l października 2002 r. do dnia 30 listopada 2002 r.) w pełnym wymiarze czasu pracy. Jednakże biorąc pod uwagę fakt zgłoszenia się Z. W. w celu rejestracji w dniu 9 grudnia 2002 r. okres zatrudnienia przypadający na okres 18 miesięcy poprzedzających ten dzień wyniósł 357 dni. Początkowym dniem przedmiotowego 18 miesięcznego okresu był bowiem dzień 9 czerwca 2001 r. Tym samym w niniejszej sprawie nie został spełniony warunek z art. 23 ust. l powołanej ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. Nadto Z. W. zgłosił się w Urzędzie Pracy po upływie 8 dni od ustania zatrudnienia.

Organ odwoławczy dodał ponadto, iż nie było przeszkód, aby Z. W. zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy już 2 grudnia 2002 r. bez wymaganego świadectwa pracy. Zostałby wówczas zarejestrowany i zobowiązany do późniejszego dostarczenia brakującego dokumentu. W ten sposób wypełniłby wymogi do przyznania wnioskowanego zasiłku.

W skardze kierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Z. W. ponownie podniósł, iż zgłosił się do Urzędu Pracy w dniu 9 grudnia 2002 r., ponieważ dopiero 7 grudnia 2002 r. otrzymał ostatnie świadectwo pracy, zgodnie z którym zatrudnienie trwało do dnia 30 listopada 2002 r. Wskazał, iż nie wiedział, że istnieje możliwość zarejestrowania się bez uprzedniego dostarczenia przedmiotowego dokumentu, w biurze pracy nie udzielono bowiem takich informacji. Mając to na uwadze, a także fakt, że pozostaje obecnie bez środków do życia, Z. W. wniósł o uwzględnienie jego żądania.

W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Powyższa skarga, w związku z reformą sądownictwa administracyjnego, podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).

Podkreślić należy, że stosownie do art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Wojewódzki Sąd Administracyjny ma obowiązek badania zgodności zaskarżonej decyzji organu odwoławczego wyłącznie z punktu widzenia jej legalności, a więc z punktu widzenia jej zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Tym samym, jeżeli zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd obowiązany jest skargę oddalić. Jednak w rozpoznawanej sprawie zaistniały okoliczności wskazujące na podjęcie decyzji z naruszeniem art. 7 i art. 77 kpa, które nakładają na organy obowiązek dołożenia szczególnej staranności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy.

Podnieść należy, że skarżący zarejestrował się w Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna w dniu 9 grudnia 2002 r., ponieważ jak wyjaśnił w toku postępowania, świadectwo pracy otrzymał od pracodawcy dopiero 7 grudnia 2002 r. Zgodnie z tym świadectwem Z. W. zatrudniony był u ostatniego pracodawcy do dnia 30 listopada 2002 r. W oparciu o te dowody Starosta D. odmówił przyznania skarżącemu prawa do zasiłku wskazując, iż suma okresów zatrudnienia poprzedzających dzień rejestracji była krótsza niż wymagane ustawą 365 dni. W tym też stanie faktycznym Wojewoda, zaskarżoną decyzją, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, skarżący oświadczył jednak, iż faktycznie pracował u ostatniego pracodawcy do dnia 7 grudnia 2002 r., a będąc w listopadzie 2002 r. w Urzędzie Pracy poinformowano go, że będzie mógł się zarejestrować jako osoba bezrobotna dopiero po dostarczeniu wszystkich dokumentów.

Mając na względzie powyższe, stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie istnieje konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego okoliczności faktyczne związane z rzeczywistym okresem zatrudnienia skarżącego. Twierdzenia skarżącego w tym zakresie nie są bowiem zgodne z ustaleniami organów, a okoliczności te mają istotny wpływ na prawo skarżącego do zasiłku dla bezrobotnych.

Tym samym, stwierdzając w niniejszej sprawie naruszenie prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania zakończonego zaskarżaną decyzją, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § l pkt. l lit. "b" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.