Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 21 kwietnia 1983 r., II SA 99/83

Teza

1. Nieustosunkowanie się przez organy administracji do zarzutów dotyczących naruszenia par. 7 ust. 2 uchwały nr 25 Rady Ministrów z dnia 18 stycznia 1957 r. w sprawie zasad zwalniania, przeszkalania i zatrudniania pracowników w związku z reorganizacją administracji /M.P. nr 6 poz. 57/ nie miało wpływu na wynik sprawy gdyż uchwała ta została uchylona uchwałą nr 304 Rady Ministrów z dnia 4 grudnia 1972 r. w sprawie utraty mocy obowiązującej niektórych uchwał Rady Ministrów (...) /M.P. nr 58 poz. 311/ - wymieniono ją pod poz. 635 uchylonych aktów prawnych.
2. Par. 7 uchwały nr 25 Rady Ministrów z dnia 18 stycznia 1957 r. dotyczył sytuacji, gdy mieszkaniec "zamkniętego" miasta wraca do miejsca poprzedniego zamieszkiwania i uzyskuje uprawnienia do ponownego zameldowania na pobyt stały. Wobec utraty tytułu prawnego do zamieszkania w lokalu w którym osoba ubiegająca się o ponowne zameldowanie przebywała przed wyjazdem z Warszawy, skorzystanie przez nią z par. 7 ust. 2 cyt. uchwały nie było możliwe nawet w czasie, gdy uchwała ta jeszcze obowiązywała.
3. Decyzja odmawiająca udzielenia zezwolenia na pobyt stały w Warszawie z uwagi na brak istnienia szczególnych względów w rozumieniu przepisu par. 2 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1974 r. w sprawie ograniczenia pobytu stałego osób zamierzających zamieszkać na terenie m.st. Warszawy /Dz.U. 1975 nr 1 poz. 4 ze zm./ jest zgodna z prawem jeżeli w wyniku przeprowadzonego postępowania dowodowego ustalono, że rzeczywistym zamiarem osoby ubiegającej się o zezwolenie na pobyt stały w Warszawie jest dążenie do uzyskania tytułu prawnego do lokalu w Warszawie.