Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] 2005 roku Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) w T. stwierdziło niedopuszczalność odwołania złożonego przez skarżącą D. J. od decyzji Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w C. z dnia [...] 2005 r. Nr [...], uchylającej od sierpnia 2005 r. decyzję o przyznaniu dodatku mieszkaniowego A. D. Przesłanką wydania przedmiotowej decyzji było złożenie przez najemcę oświadczenia o opuszczeniu wynajętego mieszkania u D. J.j.
W odwołaniu od decyzji D. J. wniosła o jej uchylenie z uwagi na fakt, że najemca nadal zamieszkuje w wynajętym lokalu.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. działając w oparciu o art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (jedn. tekst: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) stwierdziło niedopuszczalność złożonego przez D. J. odwołania.
W jego ocenie, przywołując przepis art. 127 § 1 KPA skarżąca nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia odwołania, gdyż nie ma przymiotu strony, o którym mowa w definicji zawartej w treści art. 28 w cyt. wyżej ustawie.
Według organu o przymiocie strony decyduje jej interes prawny, wynikający z przepisów materialnych, rozumiany jako prawo do ubiegania się o przyznanie u prawnienia. W tym wypadku są to na przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.), a więc przymiot strony przysługuje wyłącznie osobie ubiegającej się o przyznanie dodatku mieszkaniowego.
Skarżąca w skardze do Sądu podniosła argumenty zawarte w odwołaniu, wskazując nadto na naruszenie jej interesu prawnego.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoJe dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje
Sądy administracyjne zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z treścią § 2 cyt. artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Do Sądu należy ocena, czy wydane w sprawie rozstrzygnięcie jest zgodne z obowiązującymi w tym zakresie, przepisami prawa.
Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zatem również kontroli Sądu podlega przywołana podstawa prawna zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Skarga jest zasadna, albowiem w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy postanowienie organu odwoławczego stwierdzające niedopuszczalność odwołania skarżącej zostało wydane zgodnie z obowiązującym prawem, czy podstawa prawna, na której organ oparł swoje rozstrzygnięcie, jest w tym wypadku prawidłowa.
Zasadnicze znaczenie dla oceny prawidłowości wydanego postanowienia ma ustalenie, czy zaistniała w sprawie sytuacja powodująca stwierdzenie niedopuszczalności odwołania w rozumieniu art. 134 KPA, czy też jako podstawę prawną rozstrzygnięcia należało zastosować art. 138 § 1 pkt 3 KPA i wydać decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego.
Różnice obu koncepcji rozstrzygnięcia sprowadzają Się w zasadzie do zagadnień procesowych, które nie mają wpływu na zakres prawa do obrony odwołującego się.
Zdaniem Sądu przywołana podstawa prawna jak i forma wydanego rozstrzygnięcia są nieprawidłowe, albowiem nie można utożsamiać sytuacji, gdy stronie ze względów podmiotowych me przysługuje odwołanie, z niedopuszczalnością odwołania w rozumieniu art. 134 cyt. Kodeksu.
Uzyskanie przez stronę ochrony jej praw może nastąpić wyłącznie wtedy, gdy nie wystąpią przeszkody o charakterze formalnym podmiotowe bądź przedmiotowe.
Niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuację wniesienia odwołania przez osobę, która nie ma zdolności do czynności prawnych. Brak legitymacji do wniesienia odwołania ma miejsce także wówczas, gdy osoba składająca odwołanie nie brała udziału w postępowaniu w pierwszej instancji i nie twierdzi, że został naruszony jej interes prawny.
W niniejszej sprawie skarżąca twierdzi, że został naruszony jej interes prawny, jako zarządcy kamienicy przez wstrzymanie wypłaty dodatku mieszkaniowego przyznanego najemcy.
Zdaniem Sądu, aby prawidłowo ocenić legitymację odwoławczą w oparciu o art. 127 § 1 KPA należy zbadać nie tylko, czy podmiot składający odwołanie spełnia przesłanki wynikające z brzmienia art. 28 KPA ("stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek"), jak to uczynił organ, ale również należy zbadać przesłanki wynikające z art. 29 KPA, że stronami mogą być osoby fizyczne i osoby prawne oraz wziąć pod uwagę przepis art. 30 § 1 stanowiący, że zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych stron ocenia się według przepisów prawa cywilnego.
Należy stwierdzić, że skarżąca jest osobą fizyczną, ma zdolność do czynności prawnych a w sprawie został naruszony jej interes prawny, gdyż wstrzymanie wypłaty świadczenia w oparciu o wydaną decyzję nastąpiło w dacie, gdy najemca mieszkał nadal w jej lokalu.
Postępowanie odwoławcze w przypadku, gdy organ stwierdzi, że skarżąca me ma interesu prawnego, opartego na prawie materialnym, rozumianego jako uprawnienie oraz że nie ma przymiotu strony w rozumieniu cyt. wyżej art. 28 KPA winno zakończyć się wydaniem decyzji umarzającej postępowanie w oparciu o art. 138 § 1 pkt 3 KPA. (za uchwałą NSA z 5.7.1999 r., OPS 16/98 (ONSA 1999, Nr 4, poz. 119).
Mając na uwadze powyższe, Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, w związku z art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 cyt. wyżej ustawy.