Uzasadnienie
Pełnomocnik skarżącej spółki A. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia P. N. na budowę budynku usługowego wraz z infrastrukturą techniczną oraz miejscami postojowymi na terenie działki nr [...], obręb [...], przy ulicy [...] w [...].
W skardze do Sądu Administracyjnego pełnomocnik skarżącej zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że realizacja planowanej inwestycji w granicy z nieruchomością należącą do skarżącej grozi wyrządzeniem znacznych szkód na jej terenie, polegających na uniemożliwieniu korzystania z nieruchomości w dotychczasowy sposób oraz narażeniu ich na uciążliwości związane z prowadzonymi pracami budowlanymi, a w dalszej perspektywie polegających na znacznym spadku wartości nieruchomości. Pełnomocnik podkreślił, że lokalizacja zamierzonego budynku w ostrej granicy z działką skarżącej wiązać się musi z prowadzeniem robót budowlanych również na działce nr [...]. Na działce tej znajduje się dyskont spożywczy należący do popularnej w Polsce sieci. Codzienny i stały przepływ znacznej liczby klientów takiego sklepu powoduje, że niezbędne jest pełne wykorzystanie parkingu i ciągów komunikacyjnych na ww. działce.
Istniej, więc bardzo duże ryzyko trwałego odpływu klientów, co przekłada się na znaczne straty finansowe i wizerunkowi w dalszej perspektywie. Grozi to, zatem utratą przez skarżącą kluczowego dzierżawcy działki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm., dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 tej samej ustawy, sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu.
Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m. in. w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji – zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. – jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego surogat w postaci sumy pieniężnej nie przedstawiałby znaczenia dla skarżącego, albo gdyby zachodziło zagrożenie życia lub zdrowia.
Stosownie do powyższych uregulowań normatywnych zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek w art. 61 § 3 p.p.s.a. uzasadnia wstrzymanie zaskarżonego aktu, jednakże to wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008r., I FSK 983/08).
Przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są z kolei pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy.
Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006r., sygn. akt IISA/Bk 352/06, LEX nr 192964).
Wobec powyższego skarżący kwestionujący decyzję udzielającą pozwolenia na budowę, musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne. Ponadto Sąd rozstrzygając przedmiotowy wniosek dotyczący wstrzymania wykonania pozwolenia na budowę, winien ocenić go zarówno w stosunku do strony skarżącej, jak i uczestników postępowania, bowiem konsekwencje wstrzymania bądź braku wstrzymania zaskarżonego aktu mogą dotykać w takim samym stopniu inwestora jak i pozostałe strony tego postępowania.
W ocenie Sądu w badanej sprawie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w postaci trudnych do odwrócenia skutków jak i niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody zarówno po stronie wnioskodawców jak i inwestora. Zaskarżona decyzja utrzymała w mocy decyzję organu I instancji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia P. N. na budowę budynku usługowego wraz z infrastrukturą techniczną oraz miejscami postojowymi na terenie działki nr [...], obręb [...], przy ulicy [...]. Wykonanie tej decyzji, czyli wybudowanie budynku prowadziłoby do dużych strat finansowych jak i trudnych do odwrócenia skutków w razie, gdyby decyzje organów okazały się wadliwe. Mogłoby to prowadzić do rozbiórki obiektu lub jego części, a nadto do zacienienia posesji wnioskodawców, co mogłoby z kolei spowodować powstanie po ich stronie roszczenia o ochronę własności.
Końcowo zaznaczyć należy, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia jest zamknięty, co oznacza, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Wojewody [...], a więc prawidłowości zastosowania przez organ przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, Sąd dokona dopiero po przeprowadzeniu rozprawy.
Wobec powyższego, stosownie do art. 61 § 3 i § 5 ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.