Uzasadnienie
M. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Państwowego [...] Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Państwowego [...] Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wprowadzanie do obrotu środków zastępczych.
Skarżąca zgłosiła w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody majątkowej na skutek przeprowadzenia egzekucji administracyjnej wymierzonej kary pieniężnej w wysokości 20000 zł z uwagi na nadany rygor natychmiastowej wykonalności decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniesienie skargi do sądu ze względu na treść art. 61 § 1 p.p.s.a. nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zasadą jest, zatem wykonalność decyzji ostatecznej, mimo złożenia skargi na nią. Sąd jednak może, choć nie musi, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności. Jak wynika z tego przepisu, przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Skarżąca w złożonym wniosku powołała się na niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody majątkowej na skutek przeprowadzenia egzekucji administracyjnej wymierzonej kary pieniężnej w wysokości 20000 zł z uwagi na nadany rygor natychmiastowej wykonalności decyzji. Zdaniem sądu tak powołane okoliczności nie mogły stanowić podstawy do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie, bowiem skarżąca nie wykazała, aby w jej sytuacji został spełniony zakres, co najmniej jednej z przesłanek określonych w art. 61 §3 p.p.s.a. Skarżąca wskazała, bowiem w istocie na typowe skutki egzekucji świadczenia pieniężnego (por. post. Naczelny Sąd Administracyjny z dnia 9 października 2014 r. sygn. akt II OZ 1066/14) W orzecznictwie wskazuje się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie musi mieć charakteru materialnego. W przesłance tej chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu.
Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki egzekucji, które - raz zaistniałe - powodują na tyle istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, że powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Nie ulega też wątpliwości, że argumentacja strony dotycząca którejkolwiek z przesłanek uzasadniających wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej powinna zostać poparta dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej oraz majątkowej, które nie zostały przedłożone. Ochrona tymczasowa nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania zaskarżonej decyzji, lecz jedynie przed takimi skutkami, których nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi. W zakresie zaś tych przesłanek skarżąca nie przedstawiła dokumentacji na poparcie swojego wniosku.
Nie można zaś zgodzić się z takim zapatrywaniem skarżącej, jakoby sama wysokość zobowiązania wynikającego z decyzji miała prowadzić do zaistnienia nieodwracalnych skutków.
W tym miejscu należy też wskazać, że w świetle art. 8-10 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.) dopuszczalność prowadzenia egzekucji jest ograniczona do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu. Nadto nawet ewentualne spełnienie świadczenia pieniężnego (np. uiszczenie kary pieniężnej) nie wywołuje, co do zasady, trudno odwracalnych skutków lub szkody, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia. W przypadku bowiem uwzględnienia skargi przez Sąd, po uiszczeniu lub wyegzekwowaniu przedmiotowej kary, będzie ona podlegała zwrotowi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2011 r. sygn. akt II GSK 167/11 dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Niezależnie od powyższego należy przychylić się do poglądu, że skoro zaskarżonej decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności to wstrzymanie wykonania decyzji opatrzonej rygorem natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 52a ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 124) byłoby działaniem sprzecznym z założeniem ustawodawcy i niweczyłoby cel takiego uregulowania z uwagi choćby na przedmiot zaskarżonej decyzji. Mając na względzie powyższe i uznając, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła istnienia przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.