Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy rozpoznając skargę Prokuratora Rejonowego w Nakle nad Notecią na uchwałę Rady Miejskiej w Nakle nad Notecią z dnia 28 stycznia 2016 r., nr XVIII/311/2016 w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania na terenie miasta Nakło nad Notecią oraz wysokości opłat za parkowanie i sposobu ich pobierania stwierdził nieważność § 2 ust. 1 zaskarżonej uchwały w zakresie sformułowania "oraz soboty w godz. od 8:00 do 13:00", § 2 załącznika nr 1 do uchwały w zakresie sformułowania "oraz soboty od 8:00 do 13:00", § 2 załącznika nr 2 w części "oraz w soboty od 8:00 do 13:00", § 6 ust. 6 i § 12 ust. 5 załącznika nr 2 do uchwały, oraz § 12 ust. 2 – 4 załącznika nr 2 do uchwały.
Rada Miejska w Nakle nad Notecią – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – wniosła od powyższego wyroku skargę kasacyjną, jednakże skarga kasacyjna nie zawierała wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy.
Zarządzeniem z 7 lutego 2017 r. zobowiązano pełnomocnika skarżącej kasacyjnie do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej przez złożenie wniosku o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy wraz z odpisem dla strony przeciwnej, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej.
Wezwanie doręczono pełnomocnikowi strony w dniu 20 lutego 2017 r.
W zakreślonym terminie do akt sprawy nadesłano pismo przewodnie z 21 lutego 2017r. w którego treści zawarto wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Pismo to jednak nadesłano bez odpisu dla strony przeciwnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu ze względu na to, że nie usunięto jej braków formalnych, pomimo wezwania sądu.
Zgodnie z art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.) skarga kasacyjna powinna zawierać: (1) oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części; (2) przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie; (3) wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Ponadto skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy.
W badanej sprawie wniesiona przez pełnomocnika skarżącej kasacyjnie skarga kasacyjna nie zawierała wspomnianego wniosku o rozpoznanie na rozprawie lub oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy, w związku z czym – w trybie art. 177a p.p.s.a. wezwano pełnomocnika do usunięcia braków pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej.
W terminie otwartym do uzupełnienia braków pełnomocnik skarżącej nadesłał jeden egzemplarz wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
Czynności tej nie można uznać za skuteczne usunięcie braków formalnych skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Obowiązek ten dotyczy wszystkich pism procesowych, a więc również skargi kasacyjnej. W orzecznictwie panuje utrwalony już pogląd, że niedołączenie przez stronę wymaganej liczby odpisów pisma stanowi brak formalny, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów pisma przez sąd. Takie stanowisko przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 18 grudnia 2013 r. (I OPS 13/13, ONSAiWSA 2014/3/39), w odniesieniu do braków skargi do sądu, podobnie przyjmuje się w odniesieniu do pism stanowiących środki zaskarżenia (por. postanowienie NSA z 12 lutego 2015 r., II FZ 1988/14, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Nadto, według art. 12 p.p.s.a. ilekroć w ustawie mowa jest o stronie, rozumie się przez to również uczestników postępowania. Zgodnie natomiast z art. 33 § 1 p.p.s.a., osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. Z uwagi na fakt, że udział w sprawie w charakterze uczestnika postępowania bierze dodatkowo 1 podmiot, koniecznym było złożenie przez stroną skarżącą do tutejszego Sądu, dodatkowego egzemplarza wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, celem doręczenia go uczestnikowi. W przesłanym przez Sąd do pełnomocnika strony skarżącej wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych skargi pełnomocnik poinformowany został o takim wymogu.
Należy zatem stwierdzić, że pełnomocnik skarżącej składając tylko jeden egzemplarz pisma zawierającego wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, nie uzupełnił skutecznie braków skargi kasacyjnej, pomimo wezwania sądu.
Jednoznaczna treść art. 47 p.p.s.a., wymagającego dołączenia odpisów do każdego pisma oraz art. 177a p.p.s.a., ustanawiającego sankcję nieusunięcia braków formalnych w postaci skargi kasacyjnej nie pozwalają na inną ocenę zaistniałej w sprawie sytuacji. Należy przy tym zauważyć, że skargę kasacyjną wnosił pełnomocnik profesjonalny, co więcej – w wezwaniu wyraźnie wskazano na konieczność złożenia pisma wraz z jego odpisem. Błąd pełnomocnika nie może być więc w żaden sposób usprawiedliwiony.
Zgodnie z art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Mając powyższe na uwadze należało orzec jak w sentencji postanowienia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.