Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] maja 2020 r., znak: [...] 2020, Prezydent M. T. działając na podstawie art. 20 pkt 8 i art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 3, ust. 6, ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 470 z późn. zm.), § 1 i § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określania warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz.U. z 2004 r., Nr 140, poz. 1481), § 1 pkt 3 uchwały nr 183/07 Rady M. T. z dnia [...] października 2007 r. w sprawie ustalenia dla dróg publicznych wysokości stawek opłat za zajęcie 1 m˛ pasa drogowego w mieście T. (Dz. Urz. Woj. K.-P. Nr [...], poz. 1899), art. 104 K.p.a., orzekł o wymierzeniu V. T. kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego drogi publicznej o kategorii krajowej, znajdującego się w ciągu ulicy [...] w T. (działka nr [...], obręb ewidencyjny nr [...]) w celu umieszczenia reklamy, bez zezwolenia zarządcy drogi, w terminie od dnia [...] marca 2020r. do dnia [...] marca 2020 r., w wysokości [...] zł.
Zgodnie z art. 4 pkt 23 uodp reklamą jest m.in. każdy nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, nie będący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach (...).
W niniejszej sprawie ustalono, że przedmiotowe powierzchnie informacyjne zawierały informacje reklamujące i promujące salon mody męskiej znajdujący się przy ulicy [...] w T.. Plakaty zawierały również i inne znaki graficzne oraz teksty reklamowe w tym i dane kontaktowe do ww. sklepu. Przyczepa reklamowa została umieszczona w skrajni drogowej, tuż poza jezdnią pasa drogowego.
W ocenie organu I instancji i w świetle ww. definicji jest to umieszczenie reklamy w celu przede wszystkim reklamowym, natomiast kwestia nieprawidłowego zaparkowania i postoju jest drugorzędna. Wymiary reklam ustalono na podstawie domiarów dokonanych łatą geodezyjną oraz drogomierzem, określone w protokole z dnia [...].03.2020 r., tj. łącznie 24 m˛.
Informacja zawarta na reklamie oraz informacje z bazy CEPIK wskazują, że właścicielem pojazdu o nr rejestracyjnych nr [...], a zarazem podmiotem niniejszego postępowania jest niewątpliwie V. G. Sp. z o. o. Miejsce zajęcia pasa drogowego ustalono w oparciu o mapy geodezyjne wykonane w skali 1:500, na których zaznaczono lokalizację umieszczania reklam na działce geodezyjnej nr [...], obręb ewidencyjny nr 53 oraz linie rozgraniczenia pasa drogowego, przy czym z informacji z rejestru gruntów wynika, że przedmiotowe działki geodezyjne są częścią drogi publicznej o kategorii krajowej, leżącej w ciągu ulicy [...] w T..
W świetle poz. 8a załącznika nr [...] do uchwały Nr [...] Rady M. T. z dnia [...] października 2007 r. w sprawie ustalenia dla dróg publicznych wysokości stawek opłat za zajęcie 1 m˛ pasa drogowego w mieście T. (Dz. Urz. Woj. K.-P. Nr [...] poz. 1899) dla przedmiotowej reklamy umieszczonej na drodze publicznej o kategorii powiatowej stawka opłaty wynosi [...] zł m˛ powierzchni reklamowej / dziennie. Zatem zgodnie z art. 40 ust. 12 uodp stawka opłaty karnej wyniesie [...] zł m˛ powierzchni reklamowej / dziennie.
Czasookres ustalono podczas czynności postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, bowiem na podstawie kontroli dokonanej w dniu [...] marca 2020 r., pismem nr [...] z dnia [...].03.2020 r. (doręczenie: [...].03.2019 r.) organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi pod przedmiotową reklamę, przywrócenia stanu poprzedniego oraz wymierzenia kary pieniężnej. Ponadto w tym piśmie wezwano stronę do zapoznania się z materiałem dowodowym, usunięcia reklamy oraz złożenia wyjaśnień. Kolejne kontrole w dniach 6, 9, 11 i [...] marca 2020 r. wykazały, że przedmiotowa przyczepa reklamowa zajmuje tą samą lokalizację jak z dnia pierwszej kontroli. W dniu [...] marca 2020 r. podczas kontroli stwierdzono usunięcie reklamy z pasa drogowego, a zatem udokumentowany termin zajęcia pasa drogowego pod przedmiotową reklamę, umieszczoną bez zezwolenia zarządcy drogi, zdaniem organu I instancji nastąpił w okresie od dnia [...] marca 2020 r. do dnia [...] marca 2020r.
W odwołaniu od powyższej decyzji V. G. sp. z o.o. wniosła o włączenie do materiału dowodowego dowodów wskazanych w uzasadnieniu odwołania oraz uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie, zarzucając naruszenie art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - poprzez jego niezastosowanie oraz naruszenie prawa procesowego, polegające na:
. naruszeniu art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i nieustalenie dokładnego stanu faktycznego i prawnego istotnego w sprawie,
. naruszeniu art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niewydanie decyzji umarzającej postępowanie w sprawie.
Zdaniem odwołującej spółki organ naruszył art. 105 § 1 k.p.a. w związku art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, które to naruszenie polegało na jego niezastosowaniu w tym stanie faktycznym. Zgodnie bowiem z art. 4 pkt 1) pod pojęciem pasa drogowego rozumie się "wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą". Na podstawie tejże definicji ustawowej w ocenie odwołującej należałoby stwierdzić, iż pas drogowy winien być oznaczony liniami granicznymi, lecz oznaczenia tego nie ma w przedmiotowym miejscu, a odwołująca nie mogła mieć wiedzy, że pozostawia przyczepę z reklamą w pasie drogowym, gdyż granice pasa nie były w żaden sposób oznaczone.
W tym stanie faktycznym, w przekonaniu odwołującej, organ winien na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. postępowanie w niniejszej sprawie umorzyć wobec braku odpowiedniego wydzielenia gruntu podlegającego opłatom za zajęcie pasa drogowego.
Ponadto zdaniem odwołującej organ dopuścił się naruszenia przepisu art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i nieustalenie dokładnego stanu faktycznego i prawnego istotnego w sprawie, bowiem w aktach sprawy brakuje dokumentu potwierdzającego przebieg pasa drogowego, jak również potwierdzającego fakt, że przyczepa z reklamą odwołującej została posadowiona właśnie w pasie drogowym, a jak wskazał w swoim wyroku z dnia 9 stycznia 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, sygn. akt II GSK, LEX nr 2772470: dowód na okoliczność zamieszczenia reklamy w pasie drogowym nie będzie pełny, jeżeli w materiałach dowodowych sprawy nie zostanie przedstawiony urzędowy dokument geodezyjny określający, z jednej strony, linie graniczne pasa drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.d.p.. z drugiej zaś - kolizję umieszczonej w pasie drogowym reklamy z tymi liniami, pozwalającą stwierdzić przypadek zajęcia tego pasa drogowego.
Skoro organ sam nie wskazał granic rzeczonego pasa drogowego i nie przedstawił żadnych dowodów, by wykazać, że w istocie przyczepa z reklamą odwołującej została postawiona w granicach tegoż pasa, to zdaniem skarżącej trudno uznać, iż najważniejszy warunek umożliwiający wymierzenie kary za zajęcie pasa droga został spełniony.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r., znak: [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Zdaniem organu odwoławczego, prawidłowo organ pierwszej instancji ustalił stawkę opłaty za zajęcie jednego metra kwadratowego powierzchni, co nastąpiło na podstawie aktu prawa miejscowego; poza sporem pozostawała także kwestia okresu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia oraz powierzchnia reklamy.
Kwestią sporną w ocenie Kolegium było to czy miejsce, w którym posadowiona została przyczepa reklamowa stanowiło pas drogowy, czy nie. Wbrew jednak zarzutowi odwołującej, linie graniczne, o których mowa w przepisie art. 4 pkt 1 ustawy nie są zaznaczane w terenie, na gruncie. Linie te naniesione są na mapy i wskazane są np. w książce drogi.
W niniejszej sprawie w przekonaniu Kolegium nie było wątpliwości, że przyczepa znajdowała się w pasie drogi krajowej, gdyż została umiejscowiona przy samej skrajni jezdni. Dodatkowo fakt, iż przyczepa znajdowała się w pasie drogowym potwierdza decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej, z której wynika, że działka nr [...], obręb 53, czyli działka na której posadowiono przyczepę, objęta była decyzją lokalizacyjną czyli taką, w oparciu o którą przeprowadzono inwestycję rozbudowy drogi krajowej. W ocenie zatem organu II instancji działka ta stanowi pas drogowy, choć miejsce posadowienia przyczepy nie było drogą, przy czym pojęcie pasa drogowego jest szersze, aniżeli pojęcie drogi, co wynika z ww. przepisu.
W skardze do Sądu V. G. sp. z o.o. wniosła o uchylenie decyzji organu odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, zarzucając naruszenie przepisów:
- 1. prawa materialnego, tj. art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi publicznej jest wystarczającym dokumentem do przyjęcia, że doszło do zajęcia pasa drogowego przez skarżącą,
- 2. postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § K.p.a. poprzez nierozważenie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało błędnym uznaniem przez organ, że zostało wyjaśnione w sposób niebudzący wątpliwości to, że skarżąca posadowiła przyczepę z reklamą w pasie drogowym, a także naruszenie art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób nie odpowiadający treści tego przepisu,
- 3. naruszenie art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie w przedmiotowej sprawie i nierozważenie, czy w okolicznościach sprawy nie występują przesłanki przemawiające za odstąpieniem od wymierzenia stronie kary.
W uzasadnieniu zarzutów skargi skarżącą spółka podniosła, iż organ I instancji dopuścił się naruszenia prawa materialnego, tj. przepisu art. 4 pkt 1 ustawy - Prawo o drogach publicznych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi publicznej jest wystarczającym dokumentem do przyjęcia, że doszło do zajęcia pasa drogowego przez skarżącą.
Zdaniem strony skarżącej, organ I instancji nie wykazał jednoznacznie, iż w rozpatrywanej sprawie doszło do zajęcia pasa drogowego, ponieważ w aktach sprawy brak jest mapy geodezyjnej przedstawiającej miejsce zajęcia pasa drogowego oraz przebieg linii granicznych pasa drogowego. Za niewystarczający w ocenie skarżącej uznać należy wydruk z systemu WebEWID, gdyż wydruki z tego systemu znajdujące się w aktach, nie zostały podpisane przez osobę sporządzającą.
Ponadto skarżąca zauważyła, iż ustalenie w sposób niebudzący wątpliwości, że nastąpiło zajęcie pasa drogowego, może nastąpić tylko na podstawie mapy geodezyjnej pasa drogowego z wyraźnym wskazaniem linii granicznych pasa drogowego oraz miejscem zajęcia pasa drogowego (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 17 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 955/09, Legalis, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 czerwca 2008 r., sygn. akt II GSK 171/08, Legalis). Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w swoim wyroku z dnia 19 września 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 840/08, LEX nr 516219 podał, że dowód na okoliczność zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia nie będzie pełny, jeżeli w materiałach dowodowych sprawy nie zostanie przedstawiony urzędowy dokument geodezyjny określający linie graniczne pasa drogowego, o których mowa w art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych.
Zdaniem skarżącej powyższe uchybienia organu I instancji zostały również "powielone" przez organ odwoławczy, który będąc obowiązany do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy, w ogóle się do tych okoliczności nie odniósł i nie zwrócił na nie uwagi. Uzasadnienie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, ograniczające się w zasadzie do obszernego przedstawienia stanu faktycznego sprawy, sporządzone zostało w sposób naruszający art. 107 § 1 i 3 K.p.a.
Ponadto zdaniem skarżącej, organy rozpatrujące przedmiotową sprawę naruszyły podstawowe przepisy postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez nierozważenie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało błędnym uznaniem przez organ, że zostało wyjaśnione w sposób niebudzący wątpliwości to, że skarżąca posadowiła przyczepę z reklamą w pasie drogowym. W istocie organ powielił argumentację zastosowaną przez Miejski Zarząd Dróg w T.. Zgodnie z ww. normami organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes obywateli, a także obowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
Zdaniem skarżącej w przedmiotowej sprawie te zasady nie zostały w pełni zachowane, bowiem występują luki i wątpliwości w zgromadzonym materiale dowodowym, które nie zostały uzupełnione i zgodnie z obowiązującymi przepisami w pełni wyjaśnione.
Skarżąca zwróciła też uwagę, że zarówno organ I jak i II instancji nie wziął w ogóle pod uwagę jej wyjaśnień, przedstawionych w odwołaniu od decyzji Miejskiego Zarządu Dróg odnośnie okoliczności związanych z zajęciem pasa drogowego, w szczególności tego, że skarżąca nie miała świadomości posadowienia przyczepy w pasie drogowym.
Co jest również istotne w sprawie, tak organ I jak i II instancji w ocenie skarżącej nie rozważyły w ogóle przewidzianej w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. możliwości odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszenia prawa. Skarżąca zauważyła, iż kara za zajęcie pasa drogowego, o której mowa w art. 40 ust. 12 pkt 2 ustawy o drogach publicznych jest administracyjną karą pieniężną w rozumieniu art. 189b k.p.a., a w sprawach wymierzania tego rodzaju kar pieniężnych zastosowanie znajdują także regulacje zawarte w dziale IVA k.p.a. Jak wyjaśnił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 30 kwietnia 2019 r. sygn. akt II SA/Ol 254/19, LEX nr 2656096: "Dział IVA zatytułowany "Administracyjne kary pieniężne" został dodany do przepisów k.p.a. z dniem 1 czerwca 2017 r. na mocy ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935 z późn. zm.); dalej zwaną "ustawą nowelizującą". (...) Jak wynika bowiem z uzasadnienia projektu ustawy nowelizującej, cyt. "projektowane rozwiązania będą stanowiły uzupełnienie regulacji przewidzianych w przepisach szczególnych, przy poszanowaniu zasady, że przepis szczególny ma pierwszeństwo przed przepisem ogólnym (lex specialis derogat legi generali).
Jednakże zdaniem skarżącej, możliwość zastosowania przepisów dotyczących opisanych powyżej aspektów nie była w ogóle przedmiotem rozważań organu I instancji oraz organu odwoławczego, co dowodzi przedwczesności decyzji o nałożeniu na stronę kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi i o naruszeniu przy jej wydaniu zarówno przepisów prawa materialnego w zakresie ww. aspektów uregulowanych w Dziale IVA k.p.a., jak i przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przy czym kwestia ta miała istotny wpływ na wynik sprawy, a to chociażby w kontekście przewidzianej w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. możliwości odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszenia prawa (tak: WSA w Olsztynie w wyroku z dnia 30 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 254/19, LEX nr 2656096).
Zdaniem skarżącej waga przedmiotowego naruszenia była znikoma i jak wskazała w odwołaniu skarżąca nie wiedziała, iż w miejscu posadowienia przyczepy znajduje się pas drogowy, bowiem gdyby tak było, z całą pewnością wystąpiłaby do właściwego organu o zezwolenie, dlatego trudno obwiniać skarżącą za brak dopełnienia przez organy właściwego oznaczenia pasa drogowego i z tego względu skarżąca uważa, iż w jej przypadku winna zostać zastosowana norma wskazana w przepisie art. 189a § 2 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia, ponieważ zostało ono podjęte zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w oparciu o zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II WSA w Bydgoszczy z 30 grudnia 2020r., wydane na mocy art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 14 maja 2020r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV (Dz. U. z 2020 r., poz. 857).
Przedmiotem oceny jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta M. T. o wymierzeniu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego drogi publicznej o kategorii krajowej, znajdującego się w ciągu ulicy [...] w T. (działka nr [...]) w celu umieszczenia reklamy, bez zezwolenia zarządcy drogi.
Zgodnie z art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia [...] marca 1985 r. o drogach publicznych (dalej u.d.p.), zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności zabrania się m.in. lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogi lub potrzebami ruchu drogowego.
Na zasadzie wyjątku od generalnej zasady opisanej w art. 39 ust. 1 u.d.p., warunki legalnego zlokalizowania w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam należy jednak odczytywać w powiązaniu z art. 39 ust. 3 u.d.p. W powołanym art. 39 ust. 3 u.d.p. ustalono, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym wymienionych tam obiektów oraz reklam, może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej, przy czym zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w ust. 7 (dotyczy kanału technologicznego), art. 22 ust. 2, 2a lub 2c (umowa najmu, dzierżawy lub użyczenia gruntów w pasie drogowym, umowa partnerstwa publiczno-prawnego w celu wykonywania działalności gospodarczej w nieruchomościach leżących w pasie drogowym oraz odpłatna umowa cywilnoprawna na umieszczenie tablic i urządzeń reklamowych na gruntach w pasie drogowym).
Art. 40 u.d.p. reguluje kwestię zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oraz zasad ustalania należnych opłat z tego tytułu. Zgodnie z art. 40 ust. 1 u.d.p., zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej, przy czym – podobnie jak w przypadku zezwolenia na umieszczenie (lokalizowanie) danego obiektu w pasie drogowym – wymóg ten nie dotyczy podmiotu będącego stroną którejś z umów, o których mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c u.d.p. W myśl art. 40 ust. 2 u.d.p., przedmiotowe zezwolenie dotyczy m.in. umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam (art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p.).
Przez "pas drogowy" należy rozumieć wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczenie i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą (art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych).
Skarżąca zarzuciła, że organ nie wykazał jednoznacznie, iż w rozpatrywanej sprawie doszło do zajęcia pasa drogowego, ponieważ w aktach sprawy brak jest mapy geodezyjnej przedstawiającej miejsce zajęcia pasa drogowego oraz przebieg linii granicznych pasa drogowego. Za niewystarczający w ocenie skarżącej uznać należy wydruk z systemu WebEWID, gdyż wydruki z tego systemu znajdujące się w aktach, nie zostały podpisane przez osobę sporządzającą.
Zdaniem skarżącej, ustalenie w sposób niebudzący wątpliwości, że nastąpiło zajęcie pasa drogowego, może nastąpić tylko na podstawie mapy geodezyjnej pasa drogowego z wyraźnym wskazaniem linii granicznych pasa drogowego oraz miejscem zajęcia pasa drogowego.
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy istotnym jednak dokumentem, którego walor dowodowy trudno zakwestionować jest decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej.
Z decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi wydanej na podstawie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych wynika, że działka nr [...], obręb 53, znajduje się w pasie lokalizacji rozbudowy drogi publicznej o kategorii krajowej, znajdującego się w ciągu ulicy [...] w T.. Przyczepa została umieszczona na tej działce, a zatem przyczepa zawierająca treści reklamowe znajdowała się w pasie drogowym opisanej inwestycji, w oparciu o którą przeprowadzono inwestycję rozbudowy drogi krajowej.
Postępowanie w sprawie przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych, które jest prowadzone na podstawie specustawy drogowej, jest postępowaniem szczególnym. Charakteryzuje się nie tylko restrykcyjnym i przymusowym podejściem do regulowania kwestii własnościowych w zakresie pozyskiwania gruntów pod budowę inwestycji, ale również wysokim stopniem sformalizowania praw i obowiązków uczestników tego postępowania oraz organów administracji publicznej. Skutkiem wydanego zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, jest jednak m.in. zatwierdzenie podziałów nieruchomości i odebranie ich własności na rzecz gminy miejskiej.
Należy też dodać, że zgodnie z art. 11d ust. 1 specustawy drogowej wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności: m.in. mapę w skali co najmniej 1:5000 przedstawiającą proponowany przebieg drogi. Nie ulega zatem wątpliwości, że na podstawie przedłożonego dokumentu można ustalić, że reklama znajdowała się w pasie drogowym. Dodatkowo należy wskazać, że z załączonego do akt administracyjnych wypisu z rejestru gruntów wynika, że działka nr [...] jest drogą. Podano tam również nr księgi wieczystej.
W ocenie Sądu ustalenie zatem organów, że doszło do zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia nie może budzić żadnych wątpliwości. To zaś niesie za sobą konsekwencje w postaci wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia.
Wydając decyzję w tym przedmiocie, organ nie ma możliwości kształtowania wysokości kary pieniężnej, dlatego też regulacja wynikająca z art. 189d kpa, na mocy art. 189a § 2 pkt 1 kpa nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Kary pieniężne za naruszenia powstałe na gruncie ustawy o drogach są określone w sposób sztywny i nie mają charakteru uznaniowego. Ustalone kary nie podlegają obniżeniu nawet w przypadku incydentalnego charakteru naruszenia, stąd Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa w braku ewentualnego odstąpienia od nałożenia kary – art. 189f § 1pkt 1 k.p.a.
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.