Uzasadnienie
Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. znak: [...], orzekł o zatrzymaniu R. M. prawa jazdy kategorii A, B Nr [...], wydanego [...] lipca 2009 r. przez Prezydenta Miasta B. na okres 3 miesięcy, licząc od dnia zwrotu prawa jazdy, jednocześnie zobowiązując stronę do zwrotu prawa jazdy do Wydziału Uprawnień Komunikacyjnych Urzędu Miasta B., na podstawie art. 102 ust. 1c ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2019 r. poz. 341 ze zm.). Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
Postępowanie w sprawie zostało wszczęte przez organ po otrzymaniu notatki urzędowej Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego Delegatury Północnej w B. z [...] maja 2020 r. W przekazanym dokumencie poinformowano organ o przekroczeniu przez R. M. [...] listopada 2019 r. dopuszczalnej prędkości na obszarze zabudowanym o 65 km/h.
Organ I instancji wyjaśnił stronie, że okres zatrzymania prawa jazdy na 3 miesiące będzie liczony od dnia zwrotu dokumentu uprawniającego do kierowania pojazdami, a zwrot zatrzymanego prawa jazdy będzie mógł nastąpić po zakończeniu okresu zatrzymania oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej.
R. M., działając przez pełnomocnika, złożył odwołanie od ww. decyzji, zarzucając naruszenie:
- - art. 102 ust. 1 pkt 4 oraz ust. 1c i 1e ustawy o kierujących pojazdami w związku z art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a Prawa o ruchu drogowym przez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, że strona przekroczyła dozwoloną prędkość o ponad 50 km/h, pomimo kwestionowania przez nią prawidłowości dokonanego przez fotoradar pomiaru i złożeniu oświadczenia o braku możliwości wskazania sprawcy z uwagi na nieczytelne zdjęcie wykonane w nocy i uniemożliwiające jakąkolwiek identyfikację sprawcy;
- - art. 7, 77 i 80 K.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, niezebranie w tym zakresie wszystkich materiałów dowodowych niezbędnych do wyjaśnienia sprawy, a przede wszystkim przez odstąpienie od wysłuchania strony, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że doszło do przekroczenia przez stronę dopuszczalnej prędkości w terenie zabudowanym o 65 km/h;
- - art. 7, art. 8, art. 9 oraz art. 77, art. 84 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, zaniechanie dążenia do załatwienia sprawy zgodnie z interesem stron postępowania i niepodjęcie z urzędu dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych oraz ich pełnej analizy w sytuacji, gdy zebrane w sprawie dowody, a w szczególności praktycznie niemożliwe do odczytania zdjęcie z fotoradaru, nie pozwalają na jednoznaczne stwierdzenie, że kierującym pojazdem była strona;
- - art. 10 § 1 K.p.a. poprzez niezapewnienie prawa do zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się strony co do zebranych materiałów i dowodów oraz uniemożliwienie stronie złożenia jakichkolwiek wyjaśnień dotyczących okoliczności zdarzenia, co poskutkowało błędnym przyjęciem, że R. M. dopuścił się wykroczenia drogowego skutkującego koniecznością wydania przedmiotowej decyzji;
- - art. 10 § 2 K.p.a. poprzez odstąpienie od zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w sprawie mimo, że w sprawie nie zachodziły żadne okoliczności uzasadniające zastosowanie ww. przepisu, a w szczególności wydanie decyzji nie dotyczyło sprawy niecierpiącej zwłoki z uwagi na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego;
- - art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i rozpoznanie sprawy podczas, gdy jej rozpatrzenie i wydanie decyzji zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd, z uwagi na fakt, że w przedmiotowej sprawie na stronę nie został nałożony mandat, a ponadto strona złożyła oświadczenie o niemożności wskazania, kto kierował pojazdem w chwili wykonania zdjęcia z fotoradaru, a sprawa została dopiero co przekazana do rozstrzygnięcia przez Sąd Rejonowy w C. Wskazując na powyższe odwołujący się wniósł o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania w całości oraz wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności.
W uzasadnieniu odwołania wskazano w szczególności, że strona postępowania otrzymała zdjęcie z fotoradaru dokumentujące przekroczenie przez osobę użytkującą [...] listopada 2019 r. auto o nr rej. [...]. Zdjęcie to jest ciemne, nieczytelne i całkowicie uniemożliwia identyfikację osoby kierującej pojazdem. Zdaniem strony skarżącej, wydanie decyzji jest przedwczesne, ponieważ sprawa, dotycząca przekroczenia dozwolonej prędkości została dopiero co przekazana do rozpoznania przez Sąd Rejonowy w C. Nie sposób uznać, że organ miał prawo odstąpić od wyrażonej w art. 10 § 1 K.p.a. zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w sprawie. Z uwagi na powyższe oraz w związku ze złożeniem przez stronę oświadczenia o nie możliwości wskazania sprawcy organ przed wydaniem decyzji winien był przeprowadzić postępowanie dowodowe, mające na celu ustalenie stanu faktycznego sprawy poprzez wysłuchanie strony postępowania, czego organ zaniechał.
Zdaniem strony, podmiotem właściwym do rozstrzygnięcia, czy strona dopuściła się przekroczenia dozwolonej prędkości w terenie zabudowanym o ponad 50 km/h jest SR w C. Prezydent winien na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. zawiesić postępowanie do czasu uprawomocnienia się wyroku w sprawie o wykroczenie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. nie uwzględniło odwołania i decyzją z [...] sierpnia 2020 r. znak: [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowią art. 102 ust. 1 pkt 4, art. 102 ust. 1c i art. 102 ust. 1e ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2019 r. poz. 341 ze zm.).
W uzasadnieniu stanowiska organ odwoławczy zacytował treść powołanych w podstawie prawnej przepisów. Zgodnie z art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, starosta (w rozpatrywanym przypadku Prezydent Miasta B.), wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze załadowanym. Natomiast art. 102 ust. 1c ww. ustawy stanowi, że starosta wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1 pkt 4 lub 5, na okres 3 miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązując kierującego do zwrotu prawa jazdy, jeżeli dokument ten nie został zatrzymany w trybie art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
Ponadto zgodnie z art. 102 ust. 1e ustawy o kierujących pojazdami okres, o którym mowa w ust. 1c i 1d, oblicza się na zasadach określonych w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego, przy czym dla ustalenia początku okresu jest właściwa data zwrotu dokumentu do organu właściwego w sprawach wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami, a w przypadku zatrzymania prawa jazdy w trybie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - data tej czynności. Jeżeli w chwili wydawania decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 4 lub 5, prawo jazdy było już w posiadaniu starosty z innego tytułu, okres zatrzymania prawa jazdy liczy się od dnia wydania tej decyzji.
Organ wskazał, że zgodnie z obowiązującym w dniu wydawania zaskarżonej decyzji oraz w dacie orzekania przez organ odwoławczy artykułem i ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 541 ze zm.) podmiot, który ujawnił popełnienie naruszenia, o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy wymienionej w art. 4 lub wydał prawomocne rozstrzygnięcie za to naruszenie, niezwłocznie powiadamia o tym starostę właściwego ze względu na miejsce zamieszkania kierującego pojazdem. Z kolei zgodnie z aktualnie obowiązującym art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 1d i art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy wymienionej w art. 5, jest informacja, o której mowa odpowiednio w pkt 1 lub 3.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało również na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lipca 2019 r. sygn. akt I OPS 3/18, w które wypowiedziano się, że podstawę wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2019 r. poz. 341 ze zm.) w związku z art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 541 ze zm.), może stanowić wyłącznie informacja o ujawnieniu czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym.
W oparciu o powyższe, organ odwoławczy stwierdził, że skoro w oparciu o zawiadomienie z [...] maja 2020 r. znak: [...] Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego Delegatury Północnej w B. z [...] listopada 2019 r. przyjęto, że R. M. jechał na terenie zabudowanym, przekraczając dozwoloną prędkość o ponad 50 km/h - o 65 km/h, to organ prowadzący postępowanie w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami nie może przeprowadzać z urzędu, ani na wniosek zainteresowanych dowodów na okoliczność potwierdzenia tezy, czy też weryfikacji treści zawartych w informacji, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw. Stanowisko organ poparł orzecznictwem sądów. Organ wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie prowadzi własnych ustaleń dotyczących faktu rażącego przekroczenia prędkości, ale z mocy woli ustawodawcy opiera swoje rozstrzygnięcie na przekazanej mu informacji (wyroki WSA w Gliwicach z 14 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Gl 1109/17, WSA w Krakowie z 1 lutego 2018 r. sygn. akt III SA/Kr 1352/17).
Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jedyną i wyłączną okolicznością, która obliguje organ do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, jest ww. informacja i zatrzymanie prawa jazdy nie wymaga nawet uprzedniego prawomocnego rozstrzygnięcia, co do zarzucanego wykroczenia (wyroki WSA w Łodzi z 22 lutego 2018r. sygn. akt III SA/Łd 12/18, WSA w Gdańsku z 11 października 2018r. sygn. akt III SA/Gd 614/18, WSA w Gliwicach z 11 lipca 2018 r. sygn. akt II SA/Gl 401/18).
Wobec powyższego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło wniosków dowodowych składanych przez stronę postępowania w toku postępowania odwoławczego. Odpowiedzialność za treść przekazanej informacji ponosi podmiot, który ujawnił popełnienie naruszenia, a w aspekcie odszkodowawczym Skarb Państwa. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że WSA w Szczecinie w wyroku z 18 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 1077/17, zaakcentował, że przyjęcie stanowiska, że dopiero prawomocne orzeczenie stwierdzające, że kierowca popełnił wykroczenie przekraczając dopuszczalną prędkość na obszarze zabudowanym o więcej niż ponad 50 km/h, umożliwiałoby eliminowanie z ruchu drogowego, na pewien czas, kierowców, którzy swoim nieodpowiedzialnym zachowaniem stwarzają realne niebezpieczeństwo dla innych użytkowników dróg, jest nieprawidłowe. Postępowanie dotyczące wykroczenia oraz postępowanie administracyjne w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy dotyczą wprawdzie tego samego zdarzenia, ale ich cel jest inny.
Wobec powyższego w ocenie składu orzekającego Samorządowego Kolegium Odwoławczego bez znaczenia dla konieczności wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy był fakt, że na odwołującego nie nałożono mandatu karnego i został skierowany do sądu wniosek o ukaranie, co wynika z akt organu pierwszej instancji. Dopiero wyrok uniewinniający stanowiłby podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Z kolei zakończenie postępowania administracyjnego ostateczną decyzją o zatrzymaniu prawa jazdy będzie uprawniało stronę do wznowienia tego postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., jeżeli później zostanie ustalone, że strona nie dopuściła się rażącego przekroczenia dopuszczalnej prędkości na obszarze zabudowanym, albowiem wyjdzie na jaw istotna dla sprawy nowa okoliczność faktyczna istniejąca w dniu wydania decyzji, nieznana organowi, który wydał decyzję (tak w szczególności NSA w wyroku z dnia 4 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 670/17).
Organ odwoławczy powołując się na orzecznictwo stwierdził, że prawomocne rozstrzygnięcie w przedmiocie odpowiedzialności wykroczeniowej kierującego pojazdem za przekroczenie dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 ust. 1 pkt 4 K.p.a. w postępowaniu w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami.
R. M. zwrócił prawo jazdy [...] lipca 2020 r. (data wpływu do organu pierwszej instancji pisma R. M. wraz z dokumentem prawa jazdy) i od tej daty należy liczyć trzymiesięczny okres zatrzymania tego dokumentu. W konsekwencji okres zatrzymania prawa jazdy na 3 miesiące obowiązuje od [...] lipca 2020 r. do [...] października 2020 r. włącznie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wyjaśniło również, że zgodnie z art. 6 K.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów obowiązującego prawa, które w rozpatrywanym przypadku nie przewiduje możliwości nałożenia innej sankcji zamiast zatrzymania prawa jazdy na okres trzech miesięcy. Zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa nie jest także możliwe odstąpienie od wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy albo skrócenie okresu zatrzymania prawa jazdy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zauważyło ponadto, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 11 października 2016 r. sygn. akt K 24/15, uznał, że art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (j.t. Dz.U.2016.627, ze zm.) w związku z art. 135 ust. 1 pkt la lit. a ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz.U.2012.1137, ze zm.): a) w zakresie, w jakim przewiduje stosowanie wobec tej samej osoby, za ten sam czyn, sankcji administracyjnej w postaci zatrzymania prawa jazdy i odpowiedzialności prawnokarnej za wykroczenie, jest zgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 4 ust. 1 Protokołu nr 7 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonego 22 listopada 1984 r. w Strasburgu (Dz.U.2003.42.364) i art. 14 ust. 7 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, otwartego do podpisu w Nowym Jorku 19 grudnia 1966 r. (Dz.U.1977.38.167), b) w zakresie, w jakim nie przewiduje sytuacji usprawiedliwiających - ze względu na stan wyższej konieczności - kierowanie pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, jest niezgodny z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Zgodnie z obowiązującym od dnia 22 czerwca 2018 r. art. 102 ust. 1 aa przepisów ust. 1 pkt 4 i 5 nie stosuje się, jeżeli kierujący pojazdem dopuścił się naruszenia, o którym mowa w tym przepisie, działając w celu uchylenia bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego dobru chronionemu prawem, jeżeli niebezpieczeństwa tego nie można było uniknąć inaczej, a poświęcone dobro w postaci bezpieczeństwa na drodze przedstawiało wartość niższą od dobra ratowanego. W rozpatrywanym przypadku strona postępowania na takie okoliczności nie wskazała w toku postępowania administracyjnego.
W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. organ pierwszej instancji zasadnie przyjął, że treść zawiadomienia obligowała organ do zatrzymania prawa jazdy na okres 3 miesięcy w oparciu o regulację art. 102 ust. 1 pkt 4 w zw. z ust. 1c ustawy o kierujących pojazdami.
R. M., reprezentowany przez radcę prawnego - [...], wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] sierpnia 2020 r. znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lipca 2020 r. znak: [...], o zatrzymaniu prawa jazdy kategorii A, B Nr [...], wydanego [...] lipca 2009 r. przez Prezydenta Miasta B., na okres 3 miesięcy, licząc od dnia zwrotu prawa jazdy.
W skardze wniesiono na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lipca 2020 r. w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W skardze zarzucono:
- I. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:
- 1. art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c ustawy o kierujących pojazdami w zw. z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez błędną interpretację ustawy o kierujących pojazdami i uznanie, że na mocy art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c ustawy o kierujących można wyłączyć stosowanie przepisów dotyczących wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zebrania w tym zakresie wszystkich materiałów dowodowych niezbędnych do wyjaśnienia w sposób wyczerpujący stanu sprawy jak i wszechstronnego rozpatrzenia całokształtu okoliczności celem prawidłowego ustalenia podstawy faktycznej decyzji administracyjnej oraz uwzględniania z urzędu słusznego interesu strony;
- 2. art. 102 ust. 1 pkt 4 oraz ust. 1c i 1e u.k.p. w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a P.r.d. przez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, że Strona przekroczyła dozwoloną prędkość w obszarze zabudowanym o ponad 50 km/h, pomimo kwestionowania przez nią prawidłowości dokonanego przez fotoradar pomiaru i złożenia oświadczenia o braku możliwości wskazania sprawcy z uwagi na nieczytelne zdjęcie wykonane w nocy i uniemożliwiające jakąkolwiek identyfikację sprawcy;
- 3. art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz innych ustaw (znowelizowanego art. 6 ustawy z dnia 16 grudnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw) w zw. z art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez błędną interpretację i uznanie, że podstawą zatrzymania przez Prezydenta prawa jazdy jest jedynie informacja o zatrzymaniu prawa jazdy przez policję, a nie fakt rzeczywistego przekroczenia dopuszczalnej prędkości o ponad 50 km/h w obszarze zabudowanym - a w konsekwencji uznanie, iż zasada prawdy obiektywnej nie ma zastosowania do postępowania administracyjnego w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy za przedmiotowy czyn;
- II. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a poprzez jego niezastosowanie i rozpoznanie sprawy podczas gdy jej rozpatrzenie i wydanie decyzji zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd powszechny, z uwagi na fakt, że w przedmiotowej sprawie na stronę nie został nałożony mandat, a ponadto Strona złożyła oświadczenie o niemożliwości wskazania kto kierował pojazdem w chwili wykonania zdjęcia z fotoradaru, a sprawa została dopiero co przekazana do rozstrzygnięcia przez Sąd Rejonowy w C.;
- 2. art. 7 k.p.a. poprzez odstąpienie od podjęcia jakichkolwiek kroków zmierzających do wyjaśnienia sprawy - w sytuacji, gdy strona od samego początku kwestionuje fakt, iż dokonała rzeczywistego przekroczenia dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h w obszarze zabudowanym; naruszenie art. 7, art. 8, art. 9 oraz art. 77, art. 84 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, zaniechanie dążenia do załatwienia sprawy zgodnie z interesem stron postępowania, i niepodjęcie z urzędu dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych oraz ich pełnej analizy w sytuacji gdy zebrane w sprawie dowody, a w szczególności praktycznie niemożliwe do odczytania zdjęcie z fotoradaru, nie pozwalają na jednoznaczne stwierdzenie, że kierującym pojazd była Strona, przyjęcie sprzecznej z prawem reguły interpretacji i rozstrzygania wątpliwości na niekorzyść strony.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoją decyzję z dnia [...] sierpnia 2020 r., znak: [...], a także argumenty zawarte w jej uzasadnieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) – dalej: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że sąd rozpoznał przedmiotową sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.).
Przedmiotem kontroli w przedmiotowej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z [...] sierpnia 2020 r. znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z [...] lipca 2020 r. znak: [...], o zatrzymaniu R. M. prawa jazdy kategorii A, B Nr [...], wydanego [...] lipca 2009 r. przez Prezydenta Miasta B. na okres 3 miesięcy, licząc od dnia zwrotu prawa jazdy. W decyzji tej organ jednocześnie zobowiązał stronę do zwrotu prawa jazdy do Wydziału Uprawnień Komunikacyjnych Urzędu Miasta B. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
Podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 102 ust. 1 pkt 4 i art. 102 ust. 1c ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2019 r. poz. 341 ze zm.). Przepis art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy stanowi, że Starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym.
W przedmiotowej sprawie, w notatce urzędowej z [...] maja 2020 r. Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego Delegatury Północnej B., poinformowano organ o przekroczeniu [...] listopada 2019 r. przez R. M. dopuszczalnej prędkości na obszarze zabudowanym o 65 km/h. Dokument ten wpłynął do organu pierwszej instancji [...] czerwca 2020 r. i uruchomił postępowanie w przedmiocie zatrzymania Skarżącemu prawa jazdy. Prawo jazdy zatrzymano ww. na okres 3 miesięcy, co odpowiada dyspozycji art. 102 ust. 1 c ustawy. Przepis ten do okoliczności sprawy, o której mowa w ust. 1 pkt 4, nakłada na starostę obowiązek wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy na okres 3 miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności.
W ocenie Sądu, z uwagi na zdarzenie opisane w notatce urzędowej z [...] maja 2020 r., organ miał obowiązek wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami prawa. Zawiera prawidłowe rozstrzygnięcie, wyjaśnia Skarżącemu sposób liczenia okresu trzymiesięcznego. Zawiera szczegółowe uzasadnienie faktyczne i prawne.
W ocenie Sądu, bez wpływu na wynik sprawy pozostają zarzuty przedstawione w odwołaniu i w skardze.
Przy wydawaniu zaskarżonych decyzji nie doszło do naruszenia art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c ustawy o kierujących pojazdami, ani też przepisów art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez błędną interpretację tej ustawy i uznanie, że na mocy art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c ustawy można wyłączyć stosowanie przepisów dotyczących wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.
Wyjaśnić w tym miejscu należy, że stanowiąc podstawę materialnoprawną art. 102 ust. 1 pkt 1 i ust. 1 c ustawy o kierujących pojazdami zawiera normę kompetencyjną, skierowaną do starosty, w niniejszej sprawie do Prezydenta B., która nakłada na organ obowiązek wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy na skutek zdarzenia, polegającego na przekroczeniu przez kierującego pojazdem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Zdarzenie zostało opisane w piśmie GITD Delegatura Północna w B. z [...] maja 2020 r. - kierujący pojazdem [...] nr rej. [...] w dniu [...] listopada 2019 r., w lokalizacji [...], przekroczył w obszarze zabudowanym dozwoloną prędkość o 65 km/h. Organ transportu drogowego jednocześnie skierował wniosek do Sądu Rejonowego w C. o popełnieniu czynu z art. 92a Kodeksu wykroczeń.
Kwestionowanie przez Skarżącego prawidłowości dokonanego przez fotoradar pomiaru i złożenia oświadczenia o braku możliwości wskazania sprawcy z uwagi na nieczytelne zdjęcie wykonane w nocy i uniemożliwiające jakąkolwiek identyfikację sprawcy, nie mogło w sprawie administracyjnej odnieść zamierzonego skutku. Sam fakt poinformowania przez organ nadzoru o naruszeniu przepisów ruchu drogowego, polegające na przekroczeniu dozwolonej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym przez kierującego pojazdem, jest wiążący dla starosty i nakłada na ten organ obowiązek wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy.
W ocenie Sądu, organ prawidłowo zinterpretował art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, uznając że wystarczającą podstawą do zatrzymania przez Prezydenta prawa jazdy jest jedynie informacja o przekroczeniu przez kierowcę dopuszczalnej prędkości o ponad 50 km/h w obszarze zabudowanym.
Sąd nie podziela stanowiska Skarżącego o potrzebie zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.
Kwestionowanie przez Skarżącego tego, że dopuścił się rzeczywistego przekroczenia dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h w obszarze zabudowanym jest niewystarczające do zastosowania art. 97 § 1 pkt 4 kpa.
Należy zwrócić uwagę, że organ z urzędu dokonał prawidłowych i wystarczających ustaleń faktycznych. Wskazał pojazd, osobę, która dopuściła się naruszenia przepisów o ruchu drogowym. Poinformował również właściwy organ – Prezydenta, o zdarzeniu, celem wdrożenia działań prewencyjnych, mających za zadanie zapewnienie bezpieczeństwa w ruchu drogowym z uwagi na nieodpowiedzialnego, łamiącego przepisy kierowcę.
Wykładni przepisu art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami dokonał NSA w Uchwale z 1 lipca 2019 r. sygn. akt I OPS 3/18. NSA w składzie 7 sędziów stwierdził, że:
"1. Podstawę wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w trybie (Dz.U. z 2019 r., poz. 341 ze zm.) w związku z art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks Karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 541 ze zm.) może stanowić wyłącznie informacja o ujawnieniu czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym;
2. Prawomocne rozstrzygnięcie w przedmiocie odpowiedzialności wykroczeniowej kierującego pojazdem za przekroczenie dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) w postępowaniu w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2019 r., poz. 341 ze zm.)".
Zgodnie z treścią art. 269 § 1 p.p.s.a., jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi - stanowisko wyrażone w przywołanej uchwale jest dla składu orzekającego w tej sprawie wiążące. Z przepisu tego wynika moc ogólnie wiążąca uchwał (abstrakcyjnych, jak i konkretnych), która oznacza, że stanowisko zajęte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych, dopóki nie nastąpi zmiana tego stanowiska w wyniku np. kolejnej uchwały. Przepis art. 269 § 1 p.p.s.a. nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu NSA (por. wyrok NSA z 23.07.2019 r. II FSK 2957/17, LEX nr 2730399).
Powyższe skutkuje tym, że zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania uznać należy za niezasadne. Sąd nie stwierdził po stronie organu istnienia uchybień naruszających prawo, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę.
Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę, za podstawę przyjmując art. 151 p.p.s.a.