Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] lipca 2018 r. Wójt Gminy wezwał A. Sp. z o. o. w S. (skarżąca) do wypełnienia oświadczenia dotyczącego posiadania nieruchomości o powierzchni powyżej 3500,00 m˛, na której na skutek wykonywania robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem, wyłączono więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej mającej wpływ na zmniejszenie retencji.
W odpowiedzi na pismo Spółka A. złożyła wypełnione oświadczenie z dnia [...] lipca 2018 r. z którego wynika, że nie posiada nieruchomości, która spełnia przesłanki określone w art. 269 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz.U. z 2020 r., poz. 310 – dalej "Prawo wodne").
W dniu [...] listopada 2018 r. pracownicy Urzędu Gminy I. przeprowadzili kontrolę nieruchomości - działka nr [...] w miejscowości S., z której wynikało, że na nieruchomości nie istnieją urządzenia do retencjonowania wody i wyłączone jest 72,6% terenu z powierzchni biologicznie czynnej. Wody opadowe wprowadzane są poprzez wewnątrzzakładową kanalizację do rurociągu melioracyjnego R-M13 biegnącego do rowu R-M, znajdującego się poza obszarem nieruchomości. Wyliczenia powierzchni wyłączonej z powierzchni biologicznie czynnej dokonano na podstawie mapy dostępnej na stronie www.geoportal.pl.
Wójt Gminy informacją z dnia [...] lipca 2019 r. ustalił wysokość opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej za II kwartał 2019 r. w kwocie [...] zł.
W dniu [...] lipca 2019 r. A. Sp. z o.o. w S. złożyła reklamację od informacji Wójta Gminy z dnia [...] lipca 2019 r., w której nie zgodziła się z nałożoną opłatą i podtrzymała treść swojego oświadczenia z [...] lipca 2018 r. W treści reklamacji poinformowała, że przedmiotowa nieruchomość znajduje się na obszarze podłączonym do systemu kanalizacji, o której mowa w art. 269 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego.
Wójt Gminy nie uznając złożonej reklamacji, w dniu [...] lipca 2019 r. wydał decyzję nr [...], w której określił A. Sp. z o.o. w S. opłatę za usługi wodne za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej.
A. Sp. z o.o. w S. wniosła skargę na powyższą decyzję, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 3 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Bd 858/19 orzekł o jej uchyleniu.
Ponownie rozpoznając sprawę Wójt Gminy wydał decyzję nr [...] z dnia [...] marca 2020 r., od której A. Sp. z o.o. ponownie wniosła skargę, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy - wyrokiem z dnia 20 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Bd 1171/19 - uchylił zaskarżoną decyzję.
Ponownie rozpoznając sprawę, decyzją z dnia [...] września 2020 r., nr [...] Wójt Gminy, działając na podstawie art. 14 ust. 1 pkt 10, art. 269 ust. 1 pkt 1, art. 270 ust. 7, art. 272 ust. 8 i art. 273 ust. 4, 6 i 8 Prawa wodnego, § 9 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. 2017 r., poz. 2502) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256), określił A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w S. opłatę w kwocie [...]zł za II kwartał 2019 r. tytułem zmniejszenia naturalnej retencji terenowej na skutek wykonywania na nieruchomości o powierzchni powyżej 3500 m˛ robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem, mających wpływ na zmniejszenie tej retencji przez wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej, na działce nr [...].
W uzasadnieniu decyzji orzekający organ, przytoczywszy stan faktyczny sprawy, podniósł, że w dniu [...] czerwca 2020 r. podczas kontroli ustalono, iż wody opadowe i roztopowe z rozpatrywanej nieruchomości odprowadzane są za pośrednictwem kratek i rur kanalizacyjnych. W końcowym odcinku wody te są podczyszczane w osadniku oraz w separatorze węglowodorów ropopochodnych, po czym za pośrednictwem studzienki melioracyjnej 151-S wpięte są do rurociągu melioracyjnego w zlewni rowu RM, którego eksploatacją i konserwacją zajmuje się Gminna Spółka Wodna w I.. Organ zaznaczył, że art. 7 ust. 2 Prawa wodnego stanowi, iż przepisów ustawy nie stosuje się do korzystania z wody zgromadzonej za pomocą urządzeń oraz instalacji technicznych niebędących urządzeniami wodnymi. Tak więc urządzenia instalacji kanalizacji deszczowej nie mogą być uznane za urządzenia do retencjonowania, ani - tym bardziej do urządzeń wodnych.
Zadaniem kanalizacji jest jak najszybsze odprowadzenie wód lub ścieków poza obszar nieruchomości aby uchronić ją przed zalaniem czy podtopieniem. Ponadto wskazał, że jak wynika z dokumentów przedłożonych przez Spółkę, działka oznaczona nr [...] podłączona jest do systemu odprowadzającego z danego obszaru wody opadowe i roztopowe, dla której została wydana decyzja - pozwolenie wodnoprawne z dnia [...] września 2013 r., [...]. Wójt podkreślił, że wysokość opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej na skutek wykonywania na nieruchomości o powierzchni powyżej 3500 m˛ robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem mających wpływ na zmniejszenie tej retencji przez wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wyrażonej w m˛ wielkości utraconej powierzchni biologicznie czynnej oraz czasu wyrażonego w latach.
Powierzchnia nieruchomości A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wynosi 9779 m˛ i jest zabudowana z wyłączeniem więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej. Ponadto znajduje się na obszarze nieujętym w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej, dlatego w ocenie orzekającego organu wykonanie wewnątrzzakładowego systemu odprowadzania opadów atmosferycznych, działającego na zasadzie retencjonowania opadów atmosferycznych w przeznaczonych do tego urządzeniach technicznych, nie może zostać uznane za obszar ujęty w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej. Wskazał, że ustawa Prawo wodne, jak również inne przepisy prawa, nie zawierają definicji systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej, przywołując w tym kontekście stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wyrażone w wyrokach z dnia 8 listopada 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 736/18 i z 8 października 2018 r., sygn. II SA/Sz 735/18.
Organ stwierdził, że system odprowadzania wód znajdujący się na nieruchomości Spółki nie funkcjonuje z żadnym innym systemem kanalizacji na przedmiotowym obszarze, a wody opadowe i roztopowe odprowadzane są z poszczególnych nieruchomości bezpośrednio do rowu, a nie są wprowadzone do systemu, który ze sobą wzajemnie funkcjonuje. Wskazał na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 18 lutego 2020 r. sygn. II SA/Bd 1170/19, zgodnie z którym z opłaty, o której mowa w art. 269 ust 1 Prawa wodnego nie zwalnia odprowadzenie wód do ziemi, czy to na własnej nieruchomości, czy to na innych nieruchomościach. W operacie wodnoprawnym "na wprowadzanie do rowu R-M rurociągiem melioracyjnym wód opadowych pochodzących z terenu A. Sp. z o.o. w S. " wskazano, iż "oczyszczone ścieki deszczowe przez przeważający okres będą wsiąkały do gruntu". Organ zwrócił uwagę, że rów melioracyjny, zgodnie z art. 16 pkt 65 lit. a) Prawa wodnego, jest urządzeniem wodnym, a zatem nie jest tożsamy z systemem kanalizacji otwartej - melioracje wodne polegają na regulacji stosunków wodnych w celu polepszenia zdolności produkcyjnej gleby i ułatwienia jej uprawy, a nie realizacji zadań w zakresie odprowadzenia wód opadowych i roztopowych.
W ocenie orzekającego organu rów nie może być tożsamy z systemem kanalizacji otwartej lub zamkniętej, którego wykonanie, ani przebudowa, nie wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Zwrócił uwagę, że zgodnie z wyjaśnieniami zamieszczonymi na stronie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie "funkcjonowanie na nieruchomości zagospodarowanej w sposób, który doprowadził do zmniejszenia naturalnej retencji terenowej wewnętrznego systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej, który służy do odprowadzania do wód lub do urządzeń wodnych - wód opadowych lub roztopowych z danej nieruchomości nie jest wystarczające do przyjęcia, że w takim przypadku brak jest obowiązku ponoszenia opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej".
W skardze do Sądu spółka zarzuciła powyższej decyzji:
1/ naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a. i 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., poprzez przyjęcie, że położona w S. na nieruchomości - działka nr [...] jest obszarem nieujętym w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej o którym mowa w art. art. 269 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo wodne, podczas gdy ze zebranego materiału dowodowego wynika, że wody opadowe i roztopowe z przedmiotowej nieruchomości oraz z sąsiednich nieruchomości na danym obszarze są odprowadzane rurociągiem melioracyjnym, który jest następnie podłączony do rowu retencyjno-melioracyjnego, co kwalifikuje ją jako nieruchomość objętą systemem kanalizacji otwartej lub zamkniętej, 2/ naruszenie prawa materialnego, tj. art. 269 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne poprzez jego błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowym przyjęciu, że za "system kanalizacji otwartej lub zamkniętej", o którym mowa w ww. przepisie - nie można uznać systemu kanalizacji, który wody opadowe i roztopowe odprowadza z danego obszaru rurociągiem melioracyjnym i następnie wprowadza je do rowu melioracyjnego, podczas gdy "system kanalizacji otwartej lub zamkniętej", którym posługuje się Prawo wodne należy rozumieć jako zespół urządzeń służących do odprowadzania z danego obszaru wód opadowych i roztopowych, którymi mogą być zarówno urządzenia kanalizacji deszczowej, jak i ogólnospławnej, co oznacza, że rów melioracyjny - podobnie jak rurociąg melioracyjny, którym wody opadowe i roztopowe są odprowadzane do rowu R-M z działek zlokalizowanych na danym obszarze - stanowi cześć systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej, o którym stanowi art. 269 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne.
W oparciu o treść przedstawionych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania administracyjnego; ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi spółka zakwestionowała, że sytuacja faktyczna w jej sprawie wykazuje podobieństwo do okoliczności właściwych powołanym wyrokom WSA w Szczecinie. Podniosła, że system kanalizacyjny nie znajduje się na pojedynczej nieruchomości, ale obejmuje większy obszar i obsługuje również sąsiednie nieruchomości, odprowadzając wody opadowe i roztopowe do rowu R-M, a za utrzymanie drożności tego systemu odpowiada Gminna Spółka Wodna. W ocenie spółki rów melioracyjny może być uznany za element otwartego systemu kanalizacji deszczowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Skargę należało uwzględnić.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej powoływana jako "p.p.s.a."), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Mając na uwadze powyższe wskazać trzeba, że Sąd był związany w tym zakresie wyrokami WSA w Bydgoszczy z 11 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Bd 858/19 oraz z 20 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Bd 395/20.
W uzasadnieniu wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 858/19 WSA w Bydgoszczy wskazał, że organ nie dokonał wystarczającej analizy co do ustalenia istnienia na przedmiotowej nieruchomości systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej i nie przedstawił argumentacji w tym zakresie oraz błędnie utożsamił pojęcie "systemu kanalizacji zbiorczej", zdefiniowanego w art. 16 pkt 59 Prawa wodnego z zawartym w przepisie art. 269 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy pojęciem "systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej".
Z kolei w uzasadnieniu wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 395/20, WSA w Bydgoszczy stwierdził, że w sytuacji, kiedy rów melioracyjny wykorzystywany jest do odprowadzania zrzutów wód opadowych do odbiornika, którym są wody powierzchniowe, rów taki należy uznać za otwarty system kanalizacji deszczowej. Tym samym WSA w Bydgoszczy nie podzielił odmiennego poglądu organu w tym zakresie, a przychylił się do zdania skarżącej wskazującej, że fakt, iż rów jest urządzeniem wodnym zgodnie z definicją zawartą w Prawie wodnym, nie wyklucza tego, że może być również częścią systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej. WSA w Bydgoszczy w ww. wyroku stwierdził ponadto, że przeprowadzenie przez organ postępowania zgodnie z wymogami art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., wymagało dokonania ustaleń i oceny, jakim systemem urządzeń wodnych dysponuje Gminna Spółka Wodna, czy jest to w istocie system pełniący na danym obszarze funkcje systemu kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, z czego się składa, czy i w jaki konkretnie sposób teren przedmiotowej nieruchomości jest podłączony do tak rozumianego systemu zorganizowanej kanalizacji deszczowej, tj. zapewniając odprowadzenie wód opadowych i roztopowych w szczególności do wód powierzchniowych.
Ponadto Sąd ten zobowiązał organ do ustalenia, jaki system kanalizacji zamkniętej znajduje się na przedmiotowej nieruchomości, o istnieniu którego informuje skarżąca i czy urządzenia do odprowadzania wody z działek na które powołuje się skarżąca, są elementem zorganizowanej kanalizacji deszczowej, obsługujący okoliczny obszar.
Z powyższego wynika, że w ww. poprzednio rozpatrywanych przez organ sprawach, po pierwsze, nie doszło do wyczerpującego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy wpływających na ocenę, czy nieruchomość spełnia jedną z przesłanek z art. 269 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego, tj. czy obszar, na którym znajduje się nieruchomość, jest ujęty w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej, a po wtóre, organ przyjął wadliwą wykładnie stosowanych przepisów, odnoszącą się do oceny systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej oraz znaczenia rowu melioracyjnego i systemów systemu kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej w odniesieniu błędnie uznając, że elementy te nie mogą być częściami systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej.
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w kontekście art. 153 p.p.s.a., stwierdzić trzeba, że organ (rozpoznając sprawę po raz trzeci na skutek wyroku II SA/Bd 395/20) nie uwzględnił dokonanej w nim oceny prawnej i nie wyjaśnił okoliczności faktycznych we wskazanym zakresie. Zaskarżona decyzja narusza zatem przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.
Organ uznał, że system odprowadzania opadów atmosferycznych, działający na zasadzie retencjonowania opadów atmosferycznych w przeznaczonych do tego urządzeniach technicznych, na który powołuje się skarżąca, nie może zostać uznany za system kanalizacji otwartej lub zamkniętej, ponieważ:
- - ma on charakter systemu wewnątrzzakładowego, a więc istniejącego jedynie na nieruchomości skarżącej,
- - nie współfunkcjonuje z żadnym innym systemem kanalizacji na przedmiotowym obszarze,
- - wody opadowe i roztopowe odprowadzane są z poszczególnych nieruchomości bezpośrednio do rowu, a nie do systemu, który ze sobą współfunkcjonuje.
- - nie istnieje gminny system kanalizacji deszczowej,
- - odbiornikiem wód opadowych i roztopowych jest rów melioracyjny, który zgodnie z art. 16 pkt 65 lit. a) Prawa wodnego, jest urządzeniem wodnym, a zatem nie jest tożsamy z systemem kanalizacji otwartej.
Powyższe ustalenia organu są kwestionowane przez skarżącą, która twierdzi o okolicznościach wprost przeciwnych, niż przedstawia je organ. Strona wskazuje bowiem, że:
- - odbioru wód opadowych i roztopowych odbywa się z terenów działek: [...] oraz znacznie większego obszaru, m.in. sąsiednich miejscowości: [...],
- - za utrzymanie drożności ww. systemu kanalizacji odpowiada Gminna Spółka Wodna, na rzecz której skarżąca Spółka wnosi opłaty z uwagi na fakt korzystania z tego systemu kanalizacji,
- - ww. system kanalizacji ma cechy częściowo zamkniętego (jak w przypadku rurociągu melioracyjnego), a częściowo otwartego (jak w przypadku rowu melioracyjnego),
- - wody opadowe i roztopowe są odprowadzane poza nieruchomość skarżącej.
W tych warunkach, wobec tak radykalnie odmiennego przedstawienia stanu faktycznego przez organ i przez skarżącą, nie jest wystarczającym przytoczenie przez organ ustaleń, które uznaje za występujące w sprawie bez przytoczenia faktów, z których ustalenia te wynikają oraz dokonania wyjaśnienia z jakich powodów fakty te (innymi słowy, dowody), pozwalają do dokonanie przyjętych ustaleń.
Poczyniona przez organ argumentacja w powyższym zakresie winna odnosić się do konkretnych dowodów. Skoro skarżąca twierdzi, że konkretnie podane działki i miejscowości są objęte systemem kanalizacji - odbioru wód opadowych i roztopowych, to konieczne jest przeprowadzenie dowodu z materiałów, które można byłoby zweryfikować, np. graficznych (czytelnie opisanych) i które dałyby odpowiedź na pytanie, czy i w jaki sposób z każdej z wymienionych wyżej działek i miejscowości odprowadzane są wody opadowe i roztopowe, jakim szlakiem, czy szlaki te są ze sobą powiązane, a jeżeli tak, to w jaki sposób, a jeżeli są od siebie odrębne, to czy fakt ten wyklucza uznanie ich wzajemnego powiązania, a jeżeli wyklucza, to dlaczego. Istotnym będzie przy dokonaniu tej oceny nie tylko fizyczny przebieg dróg odprowadzania wód, ale też funkcja poszczególnych szlaków, w szczególności, czy może ona wpłynąć na ocenę, że zachodzi system kanalizacji, a jeżeli nie, to dlaczego.
Istotnym jest też wyjaśnienie na jakim odcinku poszczególnych szlaków odprowadzania wód występuje rurociąg melioracyjny, a na jakim rów melioracyjny, gdzie każdy ze szlaków rozpoczyna swój bieg, a gdzie kończy.
Przytoczenie powyższych faktów i ich analiza, może dopiero być przedmiotem możliwej do przeprowadzenia, a więc skutecznej kontroli sądowoadministracyjnej zaskarżonej decyzji.
Przypomnieć w tym miejscu należy, że jak to już wskazano wyżej, w niniejszej sprawie przesądzona została kwestia, iż rów melioracyjny można uznać za element systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej (wyrok o sygn. akt: II SA/Bd 395/20). Sąd stwierdził tam, że w sytuacji, gdy rów melioracyjny wykorzystywany jest do odprowadzania zrzutów wód opadowych do odbiornika, którym są wody powierzchniowe, rów taki należy uznać za otwarty system kanalizacji deszczowej, umożliwia on bowiem odprowadzanie wód opadowych, co oznacza, że jest elementem tego systemu. Co istotne, Sąd nie wykluczył, że w sytuacji, gdy odbiornikiem wód opadowych i roztopowych jest ziemia, a nie są nim wody powierzchniowe, prawidłowym może być uznanie istnienia systemu kanalizacji deszczowej zakończonej takim rowem. Decydujący w tym zakresie jest stan faktyczny istniejący na obszarze, na jakim znajduje się dana nieruchomość, w tym przede wszystkim czy rów melioracyjny stanowi element funkcjonującego systemu urządzeń do odprowadzania wód opadowych i roztopowych.
Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ powielił prezentowane również przy okazji poprzednich, uchylanych rozstrzygnięć, stanowisko, iż rów melioracyjny nie jest tożsamy z systemem kanalizacji otwartej, co w okolicznościach rozpoznawanej sprawy wyklucza jego zdaniem uznanie ujęcia nieruchomości skarżącej spółki w taki system, a w konsekwencji uzasadnia nałożenie spornej opłaty.
Nie budzi wątpliwości, że brak jest podstaw do utożsamiania pojęcia "rowu melioracyjnego" z pojęciem "systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej". Chodzi jednak o zbadanie, czy rów melioracyjny stanowi element istniejącego systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej, rozumianego jako zespół urządzeń służących do odprowadzania z danego obszaru wód opadowych i roztopowych.
Skarżąca konsekwentnie wywodzi, że jej nieruchomość znajduje się na obszarze ujętym w system kanalizacji deszczowej, albowiem wody opadowe i roztopowe są odprowadzane z tej działki za pomocą stosownej infrastruktury poza obręb działki do rowu melioracyjnego R-M, który to odprowadza dalej wody opadowe i roztopowe z terenu tej nieruchomości oraz wielu innych nieruchomości (w szczególności wskazanych działek ewidencyjnych) do systemu urządzeń wodnych, za którego utrzymanie odpowiada Gminna Spółka Wodna, na rzecz której skarżąca ponosi opłaty.
W tej sytuacji, koniecznym jest przeprowadzenie postępowanie wyjaśniającego, zgodnie z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. co wymaga poczynienia ustaleń wyżej omówionych. Wynik tych ustaleń powinien dać pełną odpowiedź na zagadnienia jakim systemem urządzeń wodnych dysponuje przywołana przez skarżącą Gminna Spółka Wodna, czy jest to w istocie system pełniący na danym wskazanych wyżej obszarze funkcje systemu kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, a jeżeli tak, z czego się składa, czy i w jaki konkretnie sposób teren przedmiotowej nieruchomości jest podłączony do tak rozumianego systemu zorganizowanej kanalizacji deszczowej, tj. zapewniając odprowadzanie wód opadowych i roztopowych w szczególności do wód powierzchniowych; rolą organu będzie nadto ustalenie, jaki system kanalizacji zamkniętej znajduje się na przedmiotowej nieruchomości.
Organ winien jednoznacznie wyjaśnić, czy urządzenia do odprowadzania wody z działek, na które powołuje się spółka, są elementem zorganizowanej kanalizacji deszczowej, obsługującej okoliczny obszar w sposób opisany wcześniej, tj. zapewniając odprowadzanie wód opadowych i roztopowych. Sytuacja taka może przesądzać o wyłączeniu tej nieruchomości z reżimu art. 269 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego. Istotne jest bowiem ustalenie, czy wody opadowe i roztopowe z terenu nieruchomości skarżącej są odprowadzane do rowu melioracyjnego funkcjonującego samodzielnie jako urządzenie kierujące wody do gruntu, czy do rowu melioracyjnego funkcjonującego w ramach systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej, a który to system, jak wskazano, należy rozumieć jako zespół urządzeń współfunkcjonujących, służących do odprowadzania z danego obszaru (a nie tylko nieruchomości skarżącej) wód opadowych i roztopowych.
Wobec powyższego, uwzględniając skargę, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. z uwagi na naruszenie przez organ art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Sąd nie stwierdził jednocześnie podstaw do umorzenia postępowania administracyjnego. Zgromadzony w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy nie daje podstaw do jednoznacznego ustalenia, czy przedmiotowa nieruchomość znajduje się, czy nie na obszarze nieujętym w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącej spółki 100 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi i koszty zastępstwa procesowego wraz z opłatą od pełnomocnictwa.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ II instancji zastosuje się do oceny i wskazań wynikających z powyższych rozważań.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842).