Uzasadnienie
Zarząd Powiatu w W. w dniu [...] czerwca 2012 r. podjął uchwałę Nr [...] w sprawie ogłoszenia konkursu na stanowisko dyrektora Zespołu Szkół we W. Następnie w celu przeprowadzenia konkursu organ uchwałą Nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. powołał komisję konkursową, w składzie określonym w art. 36a ust. 6 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.). Podstawę tego stanowiło rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 8 kwietnia 2010 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznej szkoły lub publicznej placówki oraz trybu pracy komisji konkursowej (Dz. U. Nr 60, poz. 373).
W postępowaniu konkursowym wpłynęły trzy oferty, złożone przez B. G., B. M. i S. T.-B. Z dokumentów złożonych przez B. M. i S. T.-B. wynikało, że kandydatki nie spełniają wskazanych w ogłoszeniu wymagań. Oferta złożona przez B. G. spełniała wymagania wskazane w ogłoszeniu o konkursie. W tych okolicznościach zgodnie z § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia komisja podjęła uchwałę o dopuszczeniu do postępowania konkursowego B. G. oraz uchwałę o odmowie dopuszczenia do tego postępowania B. M. oraz S. T.-B. Komisja przeprowadziła głosowanie tajne, w wyniku którego B. G. otrzymał bezwzględną większość głosów obecnych członków komisji. Konkurs wyłonił kandydata na stanowisko dyrektora.
Po przeprowadzonym postępowaniu konkursowym na stanowisko dyrektora szkoły, Zarząd Powiatu w W. podjął uchwałę z dnia [...] sierpnia 2012 r. Nr [...] w sprawie powierzenia stanowiska dyrektora Zespołu Szkół we W. B. G. Pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r. S. T.-B. wezwała Zarząd Powiatu w W. do usunięcia naruszenia prawa, poprzez stwierdzenie nieważności ww. uchwały, zarzucając naruszenie zasady tajności głosowania oraz nieprawidłowości przy sporządzeniu protokołu komisji konkursowej.
Pismem z dnia [...] września 2012 r. Zarząd Powiatu w W. odpowiedział na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, informując, że nie znajduje podstaw do stwierdzenia nieważności przedmiotowych uchwał.
Pismem z dnia [...] października 2012 r. strona wniosła skargę na uchwałę Nr [...] Zarządu Powiatu w W., zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., oraz przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a, tj.:
- 1) § 8 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznej szkoły lub publicznej placówki oraz trybu pracy komisji konkursowej, poprzez zatwierdzenie postępowania konkursowego na stanowisko dyrektora Zespołu Szkół we W. pomimo naruszenia zasady tajności głosowania, co stanowi bezwzględna przesłankę unieważnienia postępowania konkursowego i zrządzenia jego ponownego przeprowadzenia;
- 2) art. 6, art. 7 i art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), poprzez a) podjęcie uchwały o zatwierdzeniu postępowania konkursowego pomimo naruszenia § 8 ust. 2 rozporządzenia MEN, b) zaniechanie dążenia do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, c) naruszenie zasady praworządności, d) brak zabezpieczenia tajności głosowania.
W odpowiedzi na skargę Zarząd Powiatu w W. wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. W piśmie tym organ wskazał, że w jego ocenie skarżąca nie posiada legitymacji do wniesienia skargi na ww. uchwałę. Organ zwrócił również uwagę na fakt, że zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania jest niezasadny. W postępowaniu konkursowym nie doszło do naruszenia zasady tajności głosowania. W konsekwencji, w ocenie organu, nie zaistniały przesłanki powodujące konieczność unieważnienia konkursu.
W piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2013 r. skarżąca odnosząc się do odpowiedzi na skargę udzielonej przez organ wskazała, że nie ma racji organ twierdząc, iż nie posiadała legitymacji procesowej do wniesienia skargi. Skarżąca w ww. piśmie obszernie uzasadniła swoje stanowisko. Ponadto podtrzymała stanowisko wyrażone w swojej skardze.
Dnia [...] sierpnia 2012 r. Zarząd Powiatu w W. podjął uchwałę Nr [...] w sprawie zatwierdzenia konkursu na stanowisko dyrektora Zespołu Szkół we W. Uchwałę tą skarżąca również zaskarżyła do tut. Sądu, który wyrokiem z dnia 26 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Bd 1148/12 wniesioną skargę oddalił.
Postanowieniem z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Bd 1149/12 Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zawiesił postępowanie sądowe w niniejszej sprawie do czasu prawomocnego zakończenia sprawy o sygn. II SA/Bd 1148/12. Następnie, w związku z prawomocnym zakończeniem ww. sprawy, Sąd na podstawie art. 128 § 1 pkt 4 p.p.s.a. podjął zawieszone postępowanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z przepisem art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie. Z kolei w myśl § 2 pkt 5 i 6 ww. przepisu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.
Przedmiotem skargi jest uchwała Zarządu Powiatu w W. z dnia [...] sierpnia 2012 r. Nr [...] w sprawie powierzenia stanowiska dyrektora Zespołu Szkół we W., która jest aktem organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków podjętym w sprawie z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.). Powierzenie stanowiska dyrektora szkoły w trybie art. 36 ust. 1 w zw. z art. 36a ust. 1 i ust. 13 ustawy o systemie oświaty jest sprawą z zakresu administracji publicznej, co daje podstawę do uznania właściwości sądu administracyjnego do kontroli tego typu uchwał.
Do oceny legalności zaskarżonego aktu w pierwszej kolejności niezbędne jest ustalenie przepisu prawa stanowiącego podstawę zaskarżenia ww. aktu do sądu administracyjnego. Skarżąca wskazała błędną podstawę prawną skargi, tj. art. 50 § 1 p.p.s.a. Zasadnie wywiódł organ w udzielonej odpowiedzi na skargę, że zaskarżona uchwała nie jest decyzją administracyjną, co wiąże się z tym, że jej uwzględnienie nie może nastąpić w oparciu o przesłanki wynikające z art. 145 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 (akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej) podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Zaskarżona uchwała jest aktem w rozumieniu powyższego przepisu. Oznacza to, że w niniejszej sprawie podstawę prawną skargi stanowić powinien art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 595), dalej zwanej u.s.p. Zgodnie z jego treścią, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może, po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżąca złożyła swoją ofertę jako kandydat na stanowisko dyrektora Zespołu Szkół we W. Komisja konkursowa uchwałą z dnia [...] lipca 2012 r. w sprawie odmowy dopuszczenia kandydata do postępowania konkursowego odmówiła jej dopuszczenia do postępowania konkursowego. W niniejszej zaś sprawie, zaskarżoną uchwałą stanowisko dyrektora Zespołu Szkół we W. powierzono B. G. Należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie skarżąca nie spełniła przesłanki wynikającej z art. 87 u.s.p., mianowicie zaskarżona uchwała nie narusza jej interesu prawnego ani uprawnienia. Zakwestionowany przez skarżącą sposób głosowania podczas prac komisji oraz naruszenie zasady tajności nie miało wpływu na sytuację skarżącej, której kandydatura nie podlegała głosowaniu z uwagi na uchwałę o odmowie dopuszczenia jej do postępowania konkursowego. Z art. 87 u.s.p. wynika, że określona w nim regulacja nie ma charakteru skargi powszechnej (actio popularis), służącej każdemu, kto zarzuca wyłącznie naruszenie obiektywnego porządku prawnego.
Skarżąca musiała wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a swoją indywidualną sytuacją prawną. Musiała udowodnić, że zaskarżona uchwała naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jej sferę prawnomaterialną, pozbawia ją np. pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 19.07.2006 r., sygn. akt II SA/Sz 182/06). Istnienia takich okoliczności skarżąca nie wykazała. Do uzyskania legitymacji do zaskarżenia przedmiotowej uchwały wymagane było nie tylko istnienie po stronie skarżącej interesu prawnego, ale również naruszenie tego interesu zaskarżonym rozstrzygnięciem. Dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania (oceny) skargi. Ocena ta zaś dotyczy rodzaju naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. Obowiązek uwzględnienia skargi powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem normy prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 25.05.2006 r., II OSK 1422/2005).
Warunkiem uznania legitymacji strony skarżącej zatem nie może być sam fakt posiadania przez nią interesu prawnego, czy bezpośrednie zaangażowanie w sprawie tego interesu, ale nie budzące wątpliwości jego naruszenie. W niniejszej sprawie strona skarżąca nie wykazała jednak ani normy prawa materialnego, z której wynikałby jej interes prawny, ani tym bardziej, że doszło do naruszenia takiego interesu. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego (wyrok NSA z dnia 18.09.2003 r., sygn. akt II SA 2637/02).
W okolicznościach niniejszej sprawy skarżąca była zainteresowana wyeliminowaniem z obrotu prawnego zakwestionowanej w skardze uchwały. Jest to jednak wyłącznie interes faktyczny, który - jak przyjmuje się w orzecznictwie - występuje wówczas, gdy określony podmiot jest wprawdzie zainteresowany sposobem uregulowania danej kwestii, nie może jednak wykazać naruszenia przepisu prawa powszechnie obowiązującego, dotyczącego jego sytuacji prawnej (zob. wyrok WSA w Lublinie z 5.02.2004 r., II SA/Lu 320/03).
W konsekwencji nie wykazania, w jaki konkretnie sposób przedmiotowa uchwała wpłynęła na indywidualną sytuację skarżącej oraz w jaki sposób naruszyła jej własne uprawnienia, skargę należało na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalić.