Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] 2019 r., nr [...] Prezydent Miasta [...], po rozpatrzeniu wniosku Spółki (dalej jako: "Spółka") odmówił wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 18% alkoholu w ww. punkcie sprzedaży. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że postanowieniem z dnia [...] 2019 r., nr [...] Gminna Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w [...] wydała negatywną opinię w sprawie zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z właściwymi uchwałami Rady Miasta [...]. Powyższe rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2019 r., nr [...]. Prezydent wskazał, że jest związany opinią Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz, że z uwagi na fakt, iż była ona negatywna, nie było podstaw prawnych do udzielenia stronie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych.
Po rozpoznaniu odwołania Spółki od powyższej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] października 2019 r. nr [...], działając na podstawie art. 18 ust. 3 a ustawy z dnia [...] października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium stwierdziło, że organ I instancji zgromadził pełny materiał dowodowy i prawidłowo ustalił, że skoro w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna, negatywna opinia komisji, to nie został spełniony wstępny warunek do uzyskania zezwolenia. SKO podkreśliło przy tym, że negatywna opinia komisji stanowi fakt o znaczeniu prawnym, którym związany jest organ wydający decyzję w przedmiocie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Wobec kategorycznego brzmienia art. 3a przywołanej wyżej ustawy nie ma możliwości wydania zezwolenia z pominięciem negatywnej opinii komisji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na powyższą decyzję pełnomocnik Spółki, wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji, zarzucił im:
- - naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 12 ust. 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na przepisach prawa miejscowego – uchwale Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...] 2018 r. w sprawie zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych na terenie miasta [...] – tj. akcie prawa miejscowego uchwalonym z przekroczeniem upoważnienia ustawowego.
- - naruszenie art. 6 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez niezgodne z prawem oparcie zaskarżonej decyzji na przepisach prawa miejscowego uchwalonych z przekroczeniem upoważnienia ustawowego.
Kwestionując uprawnienia rady gminy do wprowadzenia zakazu sprzedaży alkoholu na stacjach paliw zlokalizowanych na terenie gminy, pełnomocnik strony skarżącej zwrócił uwagę, że uchwała Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 r., pozbawia Spółkę możliwości ubiegania się o udzielenie pozwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o określonej zawartości alkoholu, stawiając przedsiębiorcę w nierównej pozycji w stosunku do innych podmiotów z zarejestrowaną działalnością gospodarczą o tym samym przedmiocie. Uchwała narusza zasadę równości wyrażoną w art. 32 Konstytucji RP. Pełnomocnik wywiódł w związku z tym, że Sąd powinien dostrzec niezgodność § 5 ust. 1 powołanej wyżej uchwały z art. 12 ust. 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi i odmówić zastosowania tego przepisu uchwały.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia sprawy stanowiły przepisy ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096; ze zm.).
Zgodnie z art. 18 ust. 1 tej ustawy sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży, zwanego dalej "organem – zezwalającym". W świetle natomiast ust. 3a tegoż przepisu zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych organ zezwalający wydaje po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiazywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust. 1 – 3.
W świetle wskazanego wyżej przepisu art. 18 ust. 3a ustawy, ta pozytywna opinia, wydawana w trybie art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej jako: "k.p.a."), jest warunkiem wstępnym do uzyskania zezwolenia. Dopiero w razie, gdy opinia Komisji jest pozytywna, organ rozważa całokształt okoliczności i wydaje decyzję merytoryczną, która nie musi, ale może być pozytywna. Gdy opinia gminnej komisji jest negatywna, warunek wstępny nie jest spełniony i zezwolenie nie może być wydane.
W sprawie niniejszej jest niesporne, że opinia Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych z dnia [...] 2019 r. była negatywna. Postanowienie o negatywnej opinii, zaskarżone przez wnioskodawcę, zostało utrzymane w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] 2019 r., a skarga na to postanowienie została oddalona nieprawomocnym wyrokiem Sądu z dnia 10 grudnia 2019r. sygn. akt II SA/Bd 782/19.
Ta negatywna opinia stanowi fakt o znaczeniu prawnym, którym związany jest organ wydający decyzję. Ustawa nie daje możliwości wydania zezwolenia z pominięciem negatywnej opinii Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, jeżeli więc taka negatywna opinia jest ostateczna i funkcjonuje w obrocie prawnym, to musi to skutkować odmową wydania zezwolenia na sprzedaż alkoholu.
W sprawie niniejszej w chwili wydawania decyzji II instancji, wydane już było postanowienie SKO utrzymujące w mocy negatywną opinię, co do lokalizacji punktu sprzedaży. W momencie wyrokowania w sprawie niniejszej, prawidłowość tej opinii była już skontrolowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie II SA/Bd 782/19. Sąd w omawianym wyroku odniósł się do zarzutów strony skarżącej, podnoszonych także w niniejszym postępowaniu, dotyczących przekroczenia upoważnienia ustawowego przez Radę Miasta [...] przy podejmowaniu uchwały z dnia [...] 2018 r. w sprawie zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych na terenie miasta [...].
W uzasadnieniu wyroku zwrócono uwagę mianowicie na to, że Sąd co do zasady nie może badać prawidłowości wydania uchwały w innych postępowaniach, bowiem model kontroli takich aktów w przypadku indywidualnych zarzutów wynika z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Sąd w wyjątkowych sytuacjach może wprawdzie pominąć stosowanie danego aktu – o co w niniejszej sprawie wnosiła Spółka, jednakże może to nastąpić, gdyby zastosowanie tego aktu prowadziło do niedających się pogodzić z porządkiem konstytucyjnym zasad a więc np. gdyby jego zastosowanie implikowało naruszenie np. zasad niedyskryminacji lub równości, ale nie w przypadku, gdy odmowa zastosowania przyjętego rozwiązania mogła być źródłem takiej nierówności. Jak trafnie wskazano w omawianym wyroku w okolicznościach niniejszej sprawy wszystkie podmioty w tej samej sytuacji faktycznej podlegają przyjętemu w uchwale rozwiązaniu. Nie można więc twierdzić, że skarżąca jest w szczególnie niekorzystnej sytuacji.
Argumentację zawartą w tymże wyroku Sąd w całości podtrzymuje również w niniejszej sprawie.
Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny, mając za podstawę art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019r., poz. 2325) orzekł, jak w sentencji wyroku.