Uzasadnienie
Decyzją z [...] czerwca 2021 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na skutek odwołania I. O. od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2021 r. (znak [...]) o odmowie świadczenia pielęgnacyjnego, uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przyznało I. O. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną matką G. D. na czas nieokreślony od [...] maja 2021 r. do [...] maja 2021 r. w kwocie [...]zł a od [...] czerwca 2021 r. w kwocie [...]zł. Miesięcznie.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał następujące okoliczności:
Odmawiając stronie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego decyzją z [...] lutego 2021 r. Prezydent Miasta [...] wywiódł, że nie spełnia ustawowych przesłanek do przyznania wnioskowanego świadczenia. Organ I wskazał, że strona nie spełnia przesłanki przyznania tego świadczenia określonej w art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2020 poz. 111, dalej "u.ś.r.") bowiem z treści orzeczenia o niepełnosprawności G. D. wynika, iż ustalony stopień niepełnosprawności istnieje od 79 roku życia. Niepełnosprawność nie powstała zatem w okresie, o którym mowa w art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych. Druga przesłanka negatywną do przyznania świadczenia jest uprawnienie strony do zasiłku dla opiekuna w związku z opieką nad matką.
Rozpoznając sprawę ponownie Kolegium przywołując stosowne przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych dotyczące przedmiotowego świadczenia ustaliło, że z akt sprawy wynika, że odwołująca w dniu [...] listopada 2021 r. (data wpływu do organu) złożyła wniosek na właściwym formularzu o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad matką G. D.. Z przedłożonego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z [...].10.2013r. wynika, iż osoba wymagająca opieki (urodzona [...] września 1934r.) ma ustalony znaczny stopień niepełnosprawności od [...] lipca 2012r. na stałe. Kolegium nie podzieliło argumentacji organu I instancji i stwierdziło, że data powstania niepełnosprawności u osoby wymagającej opieki, nie ma w tej sprawie decydującego znaczenia. Art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych w istotnym dla tej sprawy zakresie został bowiem uznany za niekonstytucyjny. Zgodnie z przywołanym w zaskarżonej decyzji, wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji.
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 14 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 1614/16 orzekł, że w stosunku do opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych, których niepełnosprawność powstała nie później, niż do ukończenia 18 roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia, przepis art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych jest zgodny z Konstytucją i nie ma przeszkód prawnych do jego stosowania. Natomiast w stosunku do opiekunów osób wymagających opieki, których niepełnosprawność powstała później, kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, utraciło przymiot konstytucyjności.
Wobec tego, w odniesieniu do tych osób oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należy dokonywać z pominięciem tego kryterium. Kolegium stwierdziło zatem, że zaskarżoną decyzję należało ocenić przy uwzględnieniu reprezentowanego przez sądy stanowiska, z którego jednoznacznie wynika, że orzekając w kwestii przyznania Skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego na niepełnosprawną matkę nie uwzględnia się przepisu art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego dla osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności.
Kolegium wskazało dalej, że świadczenie pielęgnacyjne ma na celu częściowe zrekompensowanie uszczerbku w budżecie osoby rezygnującej z zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną i jest adresowane przede wszystkim do osób, na których spoczywa obowiązek alimentacyjny. Mając to na uwadze stwierdziło, że I. O. spełnia przesłanki do przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego. Zainteresowana jako córka jest uprawniona do ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką, która jest wdową i sprawuje nad nią opiekę, co znajduje potwierdzenie w ustaleniach pracownika socjalnego (karta 15, 14) oświadczeniu strony (karta 8). Matka jako osobą wymagającą opieki legitymuje się znacznym stopniem niepełnosprawności na stałe. Według ustaleń organu jest osobą schorowaną wymagając pomocy osób trzecich. Wnioskodawczyni w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nie podejmuje zatrudnienia.
W okresie od 15 lipca 2014 r. do bezterminowo odwołująca była uprawniona do zasiłku dla opiekuna w związku ze sprawowaniem opieki nad matką. Organ I instancji pismem z dnia 31 maja 2021r. (wpływ do Kolegium 1 czerwca 2021r.) poinformował tut. Kolegium, iż w dniu 25 maja 2021r. decyzją uchylono decyzję z [...] lipca 2014r. przyznającą zasiłek dla opiekuna.
W tych okolicznościach SKO stwierdziło, że nie zachodzi negatywna przesłanka o której mowa w art. 17 ust. 5 pkt 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych. Prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Prawo do zasiłku pielęgnacyjnego lub świadczenia pielęgnacyjnego ustala się na czas nieokreślony, chyba że orzeczenie o niepełnosprawności zostało wydane na czas określony. Kwotę świadczenia pielęgnacyjnego przysługującą za niepełny miesiąc ustala się, dzieląc kwotę świadczenia przez liczbę wszystkich dni kalendarzowych w tym miesiącu, a otrzymaną kwotę mnoży się przez liczbę dni kalendarzowych, za które świadczenie przysługuje. Kwotę świadczenia przysługującą za niepełny miesiąc zaokrągla się do 10 groszy w górę - art. 17 ust. 4 cytowanej ustawy.
W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że w tym stanie faktycznym i prawnym sprawy - sporne orzeczenie o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należało uchylić w całości i przyznać wnioskującej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego od 25 maja 2021r. (od dnia spełnienia wszystkich przesłanek warunkujących prawo do świadczenia pielęgnacyjnego - na czas nieokreślony - zgodnie z orzeczeniem o niepełnosprawności.
Kolegium nadmieniło, że decyzja uchylająca decyzję o prawie do zasiłku dla opiekuna wydana na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych i art. 155 k.p.a wywołuje skutki prawne na przyszłość. Zatem wobec wydania decyzji uchylającej prawo do zasiłku dla opiekuna w dniu 25 maja 202Ir. strona z tym dniem spełnia przesłankę o której mowa w art. 17 ust. 5 pkt 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych.
I. O. (skarżąca) zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy w części, w której nie uwzględnia w całości jej wniosku, czyli błędne ustalenie okresu za który przyznano świadczenie pielęgnacyjne. Zdaniem skarżącej winno zostać przyznane od momentu złożenia wniosku tj. 10 listopada 2020 r. w pełnej wysokości, a nie od 25 maja 2021 r. Na tej podstawie skarżąca wniosła o zmianę decyzji i przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego od dnia 10 listopada 2020 r. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że w okresie pobierania zasiłku dla opiekuna, nikt jej nie pouczył, że należy zrzec się zasiłku dla opiekuna aby otrzymać świadczenie pielęgnacyjne. Została zatem naruszona zasada prawa administracyjnego o rzetelnej informacji petenta o sprawie. Podkreśliła, że działała bez zawodowego pełnomocnika, a działanie organu można w tym zakresie uznać wprost za działanie na niekorzyść strony. W związku z powyższym wniosła o przyznanie pełnomocnika.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, podtrzymując stanowisko w sprawie.
Postanowieniem starszego referendarza sądowego z dnia 18 listopada 2021 r. sygn. II SPP/Bd 209/21 oddalono wniosek w zakresie ustanowienia pełnomocnika.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329, dalej "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd orzekał w tej sprawie w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a.
Skarga podlegała oddaleniu, albowiem zaskarżoną decyzja nie narusza prawa.
Przedmiotem sądowoadministracyjnej kontroli legalności w rozpoznawanej sprawie jest reformatoryjna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] czerwca 2021 r. uchylająca decyzję odmawiającą przyznania Skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką i jednocześnie przyznająca Skarżącej to świadczenie od 25 maja 2021 r. na czas nieokreślony.
W rozpoznawanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyznało skarżącej wnioskowane świadczenie pielęgnacyjne uznając, że spełniła ona wszystkie przesłanki do uzyskania tego świadczenia. Ustalenie to nie budzi również wątpliwości Sądu, zwłaszcza w kontekście jednolicie ujmowanych w orzecznictwie sądów administracyjnych skutków wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014r., sygn. akt K 38/13. Wyrokiem tym Trybunał orzekł, że art. 17 ust. 1b u.ś.r. w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Skoro Trybunał stwierdził niezgodność we wskazanym zakresie przepisu ustawy z Konstytucją, to sąd administracyjny nie może tej okoliczności nie brać pod uwagę lub ją pomijać.
Kwestią sporną w niniejszej sprawie pozostaje obecnie wyłącznie to, od kiedy powinno zostać przyznane wnioskowane świadczenie pielęgnacyjne.
Zdaniem Skarżącej, świadczenie pielęgnacyjne powinna otrzymywać od 10 listopada 2020 r., tj. od dnia złożenia wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Z kolei w ocenie Kolegium, świadczenie pielęgnacyjne przysługuje skarżącej od 25 maja 2021 r. tj. od daty, kiedy spełnione zostały wszystkie przesłanki warunkujące prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na czas nieokreślony (zgodnie z orzeczeniem o niepełnosprawności).
Przede wszystkim wskazać należy, że nie jest możliwe jednoczesne pobieranie specjalnego zasiłku opiekuńczego i zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. Stanowi o tym jednoznacznie przepis art. 27 ust. 5 pkt 5 u.ś.r. W przypadku zbiegu uprawnień do tych świadczeń – przysługuje jedno z nich wybrane przez osobę uprawnioną. Z kolei art. 17 ust. 5 pkt 1b tej ustawy stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna,
Do niespornych w sprawie okoliczności należy, iż Skarżąca na mocy decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] lipca 2015 r. (nr [...]), zmienianej kolejnymi decyzjami, była uprawniona do zasiłku dla opiekuna w związku z opieka nad matką G. D.. W dniu 10 listopada 2020 r. złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, a wraz z nim oświadczenie z 9.11.2020r., że w momencie otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego zobowiązuje się do zrezygnowania z tego świadczenia.
Z analizy akt administracyjnych sprawy wynika, że zasadnie skarżąca podnosi, że organ I instancji nie pouczył ja prawidłowo, zgodnie z wymogami art. 9 i art. 79a k.p.a., o tym, że czy spełnia wszystkie przesłanki do uzyskania świadczenia i wobec tego może zrealizować prawo wyboru korzystniejszego świadczenia zgodnie z treścią art. 27 ust. 5 u.ś.r. Nie odniósł się w istocie przed wydaniem decyzji w sprawie do złożonego wraz z wnioskiem oświadczenia o rezygnacji z zasiłku dla opiekuna w przypadku przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.
Decyzją z [...] lutego 2021 r. Prezydent Miasta [...] pomijając tę kwestie odmówił przyznania Skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego wskazując na brak przesłanek do jego uzyskania w szczególności – wiek ustalenia stopnia niepełnosprawności osoby wymagającej opieki oraz otrzymywania zasiłku dla opiekuna.
Dopiero rozpoznając sprawę na skutek odwołania Skarżącej od ww. decyzji, Kolegium konwalidując powyższe uchybienie stwierdzając spełnianie przez nią wszelkich przesłanek przyznania świadczenia pielęgnacyjnego pouczyło o możliwości wyboru świadczenia i uchylenia decyzji w przedmiocie zasiłku dla opiekuna w trybie art. 155 k.p.a., wzywając do sprecyzowania stanowiska, czy wyraża bezwarunkową i jednoznaczną wolę uchylenia decyzji w sprawie zasiłku dla opiekuna. Złożone w tym zakresie oświadczenie z 16 kwietnia 2021 r. Kolegium przekazało do rozpatrzenia zgodnie z właściwością Prezydentowi Miasta [...] (20 kwietnia 2021 r.) jednocześnie zawieszając postępowanie administracyjne w tej sprawie (postanowienie z dnia [...] kwietnia 2021 r. na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.).
1 czerwca 2021 r. organ I instancji przekazał Kolegium decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] maja 2021 r. nr [...], o uchyleniu na podstawie art. 155, za zgoda strony ostatecznej decyzji tego organu z [...] lipca 2015 r. w sprawie ustalenia dla skarżącej prawa do zasiłku dla opiekuna w związku z opieką nad matką.
W tej sytuacji zasadnie Kolegium uznało, że decyzja z [...] lipca 2015 r. przyznająca Skarżącej zasiłek dla opiekuna, obowiązywała do 25 maja 2021 r., przy czym uchylenie decyzji w trybie przewidzianym w art. 155 k.p.a. następuje ze skutkiem ex nunc, a nie ze skutkiem ex tunc. Świadczenie może zostać przyznane od momentu ustania przeszkody materialnoprawnej do jego uzyskania, zatem data złożenia wniosku nie w każdym przypadku ma rozstrzygające znaczenie. Z dniem ustania przeszkody do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego określonej w art. 17 ust 5 pkt 1b u.ś.r., organ administracyjny uzyskał kompetencję do wydania merytorycznego, pozytywnego dla Skarżącej orzeczenia w przedmiocie jej wniosku.
W związku z tym, że Skarżąca spełnia przesłanki do przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego; nie podejmuje zatrudnienia w związku z opieką nad matką i sprawuje nad nią opiekę, a matka, jako osoba wymagająca opieki, legitymuje się znacznym stopniem niepełnosprawności na stałe, należało orzec o przyznaniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, co zasadnie uczyniło Kolegium. Uwzględniając stan faktyczny i prawny istniejący w dacie tego rozstrzygnięcia Kolegium uznając zasadność wniosku i odwołania uchyliło negatywna decyzje I instancji i przyznało świadczenie pielęgnacyjne uwzględniając treść decyzji Prezydenta z 25 maja 2021 r. (ostatecznej w dacie jego orzekania). Ta decyzja wywołała skutek w postaci wyeliminowania z obrotu prawnego uprzedniej decyzji Prezydenta Miasta [...] o przyznaniu zasiłku dla opiekuna.
Zasadnie Kolegium wskazało, że wysokość świadczenia pielęgnacyjnego wynikała z Obwieszczenia Minister Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 4 listopada 2020 r. (M. P. z 2020 r. poz. 1031) i w roku 2021 wynosi 1971,00 zł. Kwota świadczenia pielęgnacyjnego podlega corocznej waloryzacji od dnia 1 stycznia (art. 17 ust. 3a). Waloryzacja polega na zwiększeniu kwoty świadczenia pielęgnacyjnego o wskaźnik waloryzacji. Wskaźnikiem waloryzacji jest procentowy wzrost minimalnego wynagrodzenia za pracę, o którym mowa w ustawie z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, obowiązującego na dzień 1 stycznia roku, w którym jest przeprowadzana waloryzacja, w stosunku do wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę obowiązującej w dniu 1 stycznia roku poprzedzającego rok, w którym jest przeprowadzana waloryzacja (art. 17 ust. 3b).
Stwierdzić należy nadto, że z uwagi na zakres skargi – czyli jednoznaczne ograniczenie zakresu zaskarżenia decyzji reformatoryjnej Kolegium, jedynie do jej części obejmującej określenie początkowej daty ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego – w konsekwencji uwzględniając zasadę skargowości postępowania sądowoadministracyjnego Sąd nie mógł orzec na niekorzyść strony skarżącej, bowiem nie stwierdził naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności skarżonej decyzji (art. 134 § 2 p.p.s.a.). Sąd dostrzegł możliwość zrealizowania faktycznego żądania skargi w sytuacji, gdyby skarżąca zaskarżyła decyzję Kolegium z [...] czerwca 2021 r. w całości, czyli również w części, w której świadczenie pielęgnacyjne zostało jej przyznane. Wówczas bowiem, zgodnie z art. 134 § 1 i 135 p.p.s.a. możliwe byłoby uwzględnienie skargi i uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji, jak również uchylonej nią decyzji Prezydenta Miasta [...] odmawiającej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego i zobowiązanie tego organu, jako właściwego w sprawie wzruszenia wcześniejszych decyzji, do jednoczesnego orzeczenia o uchyleniu decyzji o przyznaniu zasiłku dla opiekuna i przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z mocą od dnia złożenia wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, w związku z oświadczeniem, które należało traktować jako dokonanie wyboru, w rozumieniu art. 27 ust. 5 u.ś.r.
Możliwość taka, co do zasady, została bowiem już wielokrotnie przesądzona w orzecznictwie sądów administracyjnych. Nie jest jednak kompetencją sądu administracyjnego eliminowanie z obrotu prawnego decyzji administracyjnej potencjalnie częściowo korzystnej dla strony skarżącej, której to części nie zaskarżono (por. wyrok NSA z dnia 17 marca 2022 r. sygn. I OSK 1190/21).
Strona nie odwołała się od decyzji Prezydenta z 25 maja 2021 r., żądając uwzględnienia uchylenia tej decyzji ze skutkiem od dnia kompletnego złożenia wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Z treści skargi oraz wcześniejszych oświadczeń Skarżącej w ocenie Sądu wynika jednoznacznie, że nie było jej wolą obecnie uchylenie decyzji Kolegium o przyznaniu jej świadczenia pielęgnacyjnego, przy dokonanym już wszakże ostatecznym uchyleniu decyzji przyznającej zasiłek dla opiekuna (decyzja Prezydenta z 25 maja 2021 r.), co mogłoby się wiązać dla strony z ryzykiem czasowego pozostania bez środków utrzymania - do czasu ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ administracji.
W tym miejscu należy jedynie zwrócić uwagę, że nie można zarzucić Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu, naruszenia prawa skutkującego uchyleniem decyzji z [...] czerwca 2021 r. i orzeczeniem wnioskowanym w skardze, z tego tylko powodu, że w zakresie swoich kompetencji podjęło wszelkie czynności, aby doprowadzić do możliwości orzeczenia o przyznaniu stronie skarżącej wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego. W tym zakresie niezaskarżonym decyzja nie podlega kontroli sądu w tej sprawie, jest ostateczna i prawomocna. Można jedynie wskazać, mimo zrozumienia dla determinacji organu odwoławczego w merytorycznym rozstrzygnięciu sprawy, że nie można hipotetycznie wykluczyć, że w przypadku orzeczenia kasacyjnego Kolegium, nawet po dłuższym czasie, ale końcowo strona mogłaby uzyskać prawo do wnioskowanego świadczenia od pierwszego dnia miesiąca złożenia wniosku. Wszakże organ odwoławczy ustalił że spełniała wszystkie przesłanki.
Jedyną przeszkodę w przyznaniu świadczenia stanowiła, błędna wykładnia prawa materialnego, w konsekwencji tego bierność i bezczynność organu I instancji, która spowodowała usunięcie przeszkody w postaci zrealizowania oświadczenia o wyborze świadczenia pielęgnacyjnego - dopiero decyzją z 25 maja 2021 r.
Z tego powodu, w okolicznościach faktycznych i prawnych tej sprawy, skargę należało oddalić, mimo częściowo zasadnej jej argumentacji.
Ze względu na powyższe, stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę