Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...] Prezydent M. B., działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm.) oraz art. 130a ust. 1 pkt. 5, ust. 5c, ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020 r. poz. 110 z późn. zm..; dalej - p.r.d.) oraz pkt 1 i 2 załącznika do uchwały Nr [...] Rady M. B. z dnia [...] listopada 2018 r. (Dz. Urz. Woj. K. - P. z 2018 r., poz. 6217), orzekł o obciążeniu A. K. opłatą w wysokości [...] zł z tytułu usunięcia na parking strzeżony pojazdu marki M. nr rej. [...].
W uzasadnieniu powyższej decyzji organ pierwszej instancji wyjaśnił, że opłata związana jest z usunięciem pojazdu marki M. nr rej. [...] na mocy dyspozycji wydanej w dniu [...] listopada 2019 r. przez funkcjonariusza Straży Miejskiej w B., na podstawie art. 130a ustawy z dnia [...] czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym z powodu pozostawienia tego pojazdu na ul. [...] w B., w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela. Usunięty pojazd został następnie umieszczony na parkingu strzeżonym w B. przy ul. [...]. Na podstawie zezwolenia na odbiór pojazdu z parkingu strzeżonego nr [...] wydanego A. K. przez Straż Miejską w B., pojazd został odebrany z parkingu, bez uiszczenia opłaty za jego usunięcie i przechowywanie.
Z uwagi na to, że właściciel pojazdu zmarł, a pojazd był użytkowany, organ pierwszej instancji przyjął, że pojazd znajduje się we władaniu A. K., który ubiegając się o zezwolenie na odbiór pojazdu dysponował dowodem rejestracyjnym oraz przyjął mandat karny za nieprawidłowe parkowanie ww. pojazdu w dniu [...] listopada 2019r. Fakt ten potwierdza pismo Straży Miejskiej w B. z dnia [...] maja 2020 r.
O obowiązku uiszczenia opłaty za usunięcie i przechowywanie pojazdu strona została poinformowana przy odbiorze pojazdu. W związku z tym, że do dnia [...] grudnia 2019 r. opłata nie została uiszczona, Prezydent M. B. wszczął postępowanie w niniejszej sprawie, przy czym poprzednio wydana w niniejszej sprawie decyzja, została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] maja 2020 r., nr [...].
Stosując się do wytycznych organu odwoławczego Prezydent M. B. wyjaśnił, że na podstawie art. 130a ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym pojazd jest usuwany z drogi w przypadku pozostawienia go w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela. Pojazd taki, zgodnie z art. 130a ust. 5c p.r.d., umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym. Na terenie M. B., na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 130a ust. 6 p.r.d., została określona wysokość kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na rok 2019 w uchwale nr [...] Rady M. B. z dnia [...] listopada 2018 r. w sprawie ustalenia opłat za usuwanie i przechowywanie na parkingach strzeżonych pojazdów usuniętych z dróg oraz kosztów powstałych w wyniku wydania dyspozycji usunięcia a następnie odstąpienia od usunięcia pojazdu (Dz.Urz.Woj.Kuj.-Pom. z 2018 r. poz. 6217).
Zgodnie z załącznikiem do ww. uchwały wysokość opłaty za usuniecie pojazdu do 3,5 t wynosi [...] zł, a za przechowywanie na parkingu takiego pojazdu za dobę [...] zł. Z tego względu całkowita należność za usunięcie i przechowywanie pojazdu marki M. nr rej. [...] wynosi [...] zł.
Zgodnie z art. 130a ust. 10h p.r.d. koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem pojazdu ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji jego usunięcia, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Stosownie do treści art. 130a ust. 10i p.r.d. solidarnie do pokrycia kosztów, o których mowa w ust. 10h zobowiązana jest osoba władająca pojazdem w dniu zdarzenia, która dysponowała nim na podstawie innego niż własność, tytułu prawnego. Z uwagi na fakt, że właściciel pojazdu w dniu zdarzenia już nie żył, zobowiązanym do uiszczenia opłaty w ocenie organu I instancji był A. K. władający pojazdem w dniu zdarzenia, który dysponował nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego.
W odwołaniu od powyższej decyzji A. K. domagał się jej uchylenia i umorzenia postępowania w sprawie, zarzucając wydanie decyzji wobec niewłaściwej osoby. Podniósł, że nie był właścicielem przedmiotowego pojazdu, ani jego dysponentem w dacie usunięcia pojazdu z drogi. Wydanie pojazdu przez Straż Miejską było możliwe jedynie po przyjęciu wystawionego mandatu, z tego powodu zmuszony był mandat przyjąć, gdyż inaczej nie mógłby odebrać pojazdu z parkingu strzeżonego.
Skarżący zarzucił ponadto naruszenie przez Prezydenta M. B. art. 7, art. 8 § 1, art. 11 i art. 77 § 1 k.p.a. kwestionując ustalenia stanu faktycznego. Podniósł, że w miejscu, w którym pozostawiony został pojazd przy ul. [...], nie obowiązywał zakaz zatrzymywania się i postoju.
Jego zdaniem w miejscu, gdzie skręca się z ul. [...] w prawo na [...] R., po lewej stronie nie stoi znak zakazu zatrzymywania się i postoju, taki jaki stoi po prawej stronie, a z tego wynika, że parkowanie po lewej stronie jest dozwolone. Znak stoi na końcówce ul. [...] w znacznej odległości od przedmiotowego miejsca parkowania i jest widoczny wyłącznie dla jadących ul. [...] w kierunku [...] R., natomiast poruszając się [...] Rynkiem w kierunku ul. [...] i chcąc zaparkować po lewej stronie W. R., nie ma żadnego znaku zakazu.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z [...] sierpnia 2020 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta M. B..
W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że Prezydent M. B. w zaskarżonej decyzji prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie przyjmując, że pojazd marki M. nr rej. [...] został w dniu [...] listopada 2019 r. usunięty z drogi na parking strzeżony na mocy dyspozycji nr [...] wydanej przez funkcjonariusza Straży Miejskiej w B., na podstawie art. 130a ust. 4 p.r.d. z powodu pozostawienia tego pojazdu na ul. [...] w B., tj. w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela. Pojazd został odebrany z parkingu strzeżonego w B. przy ul. [...] w dniu [...] listopada 2019 r. na podstawie zezwolenia nr [...] Straży Miejskiej w B. przez A. K., który potwierdził własnoręcznym podpisem, że został poinformowany o obowiązku uiszczenia opłaty za usunięcie i przechowywanie pojazdu w kwocie [...]zł. Ze względu na brak zapłaty, wszczęte zostało i przeprowadzone postępowanie administracyjne oraz wydana została zaskarżona decyzja nakładająca na dysponenta pojazdu - A. K. - opłatę w wysokości [...] zł.
Zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dowodowy, zdaniem Kolegium potwierdza ustalony przez organ pierwszej instancji stan faktyczny w sprawie; ponadto Prezydent M. B. prawidłowo zastosował wskazane przepisy prawa materialnego i zastosował się do wskazań Kolegium zamieszczonych w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] maja 2020 r., nr [...].
Kolegium wyjaśniło, że zobowiązanie do zwrotu kosztów związanych z usunięciem z drogi i przechowywaniem pojazdu jest rodzajem rekompensaty z tytułu podjęcia działań zmierzających do usunięcia pojazdu niewłaściwie zaparkowanego, która nosi pewne cechy odpowiedzialności administracyjnej. Tak jak odpowiedzialność administracyjna, ma charakter obiektywny i jest niezależna od winy kierującego lub właściciela pojazdu (por. wyrok WSA w Warszawie z 29 września 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 2539/16, opubl. LEX nr 2375371). Ponadto, jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych nie jest dopuszczalne "miarkowanie" wysokości tych kosztów. Zostały one określone w załączniku do uchwały nr [...] Rady M. B. z dnia [...] listopada 2018 r. Z analizy przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym, zdaniem Kolegium wynika, że nie pozwalają one na jakąkolwiek uznaniowość, w tym na ustalenie wysokości kosztów związanych z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu w zależności od stopnia zawinienia, rodzaju przewinienia lub ukarania za wykroczenie. Obowiązek wydania decyzji o zapłacie tych kosztów powstaje w sytuacji, gdy wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu spowodowało powstanie określonych kosztów.
Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ odwoławczy wskazał, że z dokumentacji fotograficznej sporządzonej przez Straż Miejską w B., przesłaną przy piśmie z dnia [...] lipca 2020 r. (e-mail) wynika, że pojazd marki M. nr rej. [...] jest umiejscowiony po lewej stronie jezdni, co dowodzi, że pojazd ten został zaparkowany po lewej stronie jezdni, na której znajduje się [...] z tabliczką T-24 informującą o odholowaniu pojazdu. P. w [...] obowiązuje ruch prawostronny, kierowca parkujący po lewej stronie jezdni zobowiązany jest upewnić się, czy nie ma po tej stronie jezdni znaku informującego o zakazie zatrzymywania się i postoju. Straż Miejska w powyższym piśmie potwierdziła, że A. K., który stawił się w dniu [...] listopada 2019 r. około godziny 17:20 w siedzibie Straży Miejskiej w B. przedstawił się jako użytkownik pojazdu marki M. nr rej. [...] i jako sprawca wykroczenia. Zezwolenie na odbiór pojazdu wydane zostało ww. na podstawie okazanego dowodu rejestracyjnego pojazdu.
Ponadto, A. K. został ukarany mandatem karnym kredytowym, który przyjął, przy czym przyjęcie mandatu karnego nie jest warunkiem wydania pojazdu. Odmowa przyjęcia mandatu skutkuje jedynie skierowaniem sprawy do sądu. A. K. został zawiadomiony o możliwości przejrzenia akt i wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego, jednakże z możliwości tej nie skorzystał.
Z powyższych względów, Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie dało wiary twierdzeniom strony, że w miejscu pozostawienia pojazdu nie było obowiązującego znaku zakazu zatrzymywania się i postoju. Kolegium uznało, że organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił, na podstawie zebranych dowodów, że pojazd w dniu zdarzenia znajdował się we władaniu A. K. dysponującego nim na podstawie innego, niż własność tytułu prawnego. Świadczy o tym zgłoszenie się strony w dniu zdarzenia po odbiór pojazdu, dysponowanie dowodem rejestracyjnym pojazdu, przyjęcie mandatu karnego oraz faktyczne odebranie pojazdu z parkingu strzeżonego w dniu [...] listopada 2019 r. Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów strony dotyczących naruszenia przez Prezydenta M. B. przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8 § 1, art. 11 i art. 77 § 1 k.p.a. Na podstawie ustalonych okoliczności oraz w oparciu o przedstawioną argumentację prawną Kolegium uznało, że zaskarżona decyzja Prezydenta M. B. jest zgodna z prawem, zaś odwołanie nie ma usprawiedliwionych podstaw, w związku z czym utrzymało ją w mocy.
W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, A. K. zarzucił, że decyzja ta nie uwzględnia faktu, iż przedmiotowym pojazdem poruszała się osoba niepełnosprawna, uprawniona do parkowania na kopercie, na której auto zostało zaparkowane. Do skargi załączono kserokopię wyroku Sądu Rejonowego w B. VII Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] września 2020 r., sygn. akt VII U 848/19, którym Sąd orzekł o zmianie zaskarżonego orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B. w ten sposób, że zaliczył P. K. do osób niepełnosprawnych w stopniu znacznym oraz ustalił, że znaczny stopień niepełnoprawności ma charakter okresowy i datuje się od [...] kwietnia 2019 r. do [...] grudnia 2022 r. Sąd orzekł ponadto, że P. K. spełnia przesłanki określone w art. 8 ust. 3a pkt 1 ustawy z dnia [...] czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia, ponieważ zostało ono podjęte zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlegała uwzględnieniu, jednakże z innych powodów, aniżeli wskazane w skardze.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zzs ? pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842).
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 133 § 1, art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia może mieć miejsce w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowanej wykładni tych przepisów.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta M. B. z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...] o obciążeniu skarżącego opłatą w wysokości [...] zł z tytułu usunięcia na parking strzeżony pojazdu marki M. nr rej. [...]. Nałożenie wskazanej opłaty na skarżącego, organy administracji uzasadniły ustaleniem, iż właściciel pojazdu zmarł, a pojazd był użytkowany w związku z czym przyjęto, że pojazd znajduje się we władaniu A. K., który ubiegając się o zezwolenie na odbiór pojazdu dysponował dowodem rejestracyjnym oraz przyjął mandat karny za nieprawidłowe parkowanie ww. pojazdu w dniu [...] listopada 2019 r.
Materialnoprawne przesłanki wydania decyzji w przedmiocie obciążenia kosztami usunięcia pojazdu z drogi i jego przechowywania na parkingu określa art. 130a u.p.r.d. Zgodnie z ust. 10h tego artykułu koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Decyzja, wydawana na podstawie art. 130a ust. 10h p.r.d., jest decyzją związaną, a zatem w sytuacji ziszczenia się przesłanek jej wydania, organ wydaje ją obligatoryjnie (por. wyrok NSA z dnia 25 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 2142/15, z dnia 20 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OSK 2470/17, publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). W myśl ust. 10i, jeżeli w chwili usunięcia pojazd znajdował się we władaniu osoby dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, osoba ta jest zobowiązana solidarnie do pokrycia kosztów, o których mowa w ust. 10h.
Przepis ten nakazuje pociągnąć do współodpowiedzialności za koszty spowodowane koniecznością usunięcia pojazdu z drogi, powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania, osobę, w której władaniu znajdował się faktycznie pojazd w czasie wystąpienia zdarzenia uzasadniającego usunięcie pojazdu. Chodzi tu o osobę, która kierowała pojazdem, nie będąc jego właścicielem. W takim tylko przypadku przepis ten nie nakazuje dochodzić tytułu prawnego, jakim legitymował się kierujący pojazdem, wystarczające jest stwierdzenie, że sprawca władał pojazdem i nie jest jego właścicielem. Istotny dla ustalenia tej okoliczności jest moment usunięcia pojazdu.
Kolegium uznało, że organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił na podstawie zebranych dowodów, iż pojazd w dniu zdarzenia znajdował się we władaniu strony dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, o czym miałoby świadczyć zgłoszenie się strony w dniu zdarzenia po odbiór pojazdu, dysponowanie dowodem rejestracyjnym pojazdu, przyjęcie mandatu karnego oraz faktyczne odebranie pojazdu z parkingu strzeżonego w dniu [...] listopada 2019 r., po czym jednocześnie ten sam organ stwierdza m.in., że przyjęcie mandatu nie jest warunkiem wydania pojazdu, a odmowa przyjęcia mandatu skutkuje jedynie skierowaniem sprawy do sądu.
W stanie faktycznym sprawy nie zostało ustalone czy skarżący był kierującym, który pozostawił pojazd a więc czy w chwili zdarzenia pojazd znajdował się we władaniu skarżącego jako osoby dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego. Organy nie ustaliły też jaki był ewentualnie tytuł prawny do władania usuniętym pojazdem w chwili usunięcia pojazdu Nie wiadomo też kto jest właścicielem pojazdu. Nie zostało to ustalone ani nie podjęto próby tego ustalenia a przynajmniej nie znalazło to odzwierciedlenia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji a jest to zasadnicza podmiotowa przesłanka odpowiedzialności na podstawie art. 130a ust. 10h p.r.d.
Organy uznały, że skarżący jest posiadaczem na podstawie tego, że dokonał odbioru pojazdu legitymując się dowodem rejestracyjnym. Fakt okazania dowodu rejestracyjnego nie oznacza, że wykazano tytuł prawny do władania pojazdem.
Poniesienie kosztów stanowi zobowiązanie będące następstwem naruszenia przepisów stąd istotne jest ustalenie kto władał pojazdem w chwili jego usunięcia. W przeciwnym wypadku odpowiedzialność spoczywa na właścicielu. Nie ma podstaw do kreowania stanu faktycznego na podstawie zdarzeń zaistniałych ex post czyli uznania, że skoro skarżący odebrał pojazd okazując dowód rejestracyjny to był władającym w chwili zdarzenia rodzącego odpowiedzialność za naruszenie prawa przez kierującego. Takie domniemanie byłoby możliwe ale dopiero po ustaleniu okoliczności opisanych powyżej.
W świetle treści art. 130 ust. 10i ustawy nie można podzielić wyrażonego w zaskarżonej decyzji stanowiska (jakkolwiek niezbyt jednoznacznie sformułowanego) a przynajmniej jest ono przedwczesne, że w chwili usunięcia pojazd znajdował się we władaniu skarżącego jako innej, niż właściciel osoby dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, poprzez przyjęcie określonych domniemań wynikających tylko z okoliczności związanych z odebraniem pojazdu z parkingu strzeżonego w dniu [...] listopada 2019 r. (dysponowanie dowodem rejestracyjnym oraz przyjęcie mandatu karnego za nieprawidłowe parkowanie), bez dokonania w tym celu czynności postępowania wyjaśniającego, opartego na przeprowadzonych dowodach, przede wszystkim wysłuchaniu skarżącego. Dopiero brak możliwości ustalenia właściciela pojazdu, brak wskazania tytułu do władania pojazdem pozwoli na przyjęcie domniemania, że na podstawie już ustalonych przez organ okoliczności, to skarżący jest pomiotem władającym pojazdem na którym spoczywa odpowiedzialność solidarna za poniesione koszty.
W przypadku zaś tego typu odpowiedzialności można wystąpić z żądaniem zwrotu poniesionych kosztów do wybranego zobowiązanego. Jak wynika z art. 130a ust. 10h i 10i ustawy obowiązek poniesienia kosztów o których tam mowa ma charakter solidarny, co polega na tym, że wierzyciel ma możliwość wyboru spełnienia świadczenia przez jednego z dłużników, a ten - w razie takiego wyboru - musi spełnić świadczenie. W myśl art. 130a ust. 10i u.p.r.d. jeżeli w chwili usunięcia pojazd znajdował się we władaniu osoby dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, osoba ta jest zobowiązana solidarnie do pokrycia kosztów, o których mowa w ust. 10h.
Przepisy art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. nakazują organom wyjaśnienie istotnych kwestii po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego oraz kierowanie się przy tym zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, a ponadto elementy powyższe mają znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji Obowiązkiem każdego organu administracji publicznej jest zatem wyczerpujące wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, w szczególności uzasadnienie winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Zważyć trzeba, że z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. wywodzi się, że podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia oraz załatwienia sprawy wymaga w pierwszym rzędzie rozważenia, jakie fakty mają w sprawie znaczenie.
O tym decyduje zaś norma prawa materialnego (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz 8 wydanie, Warszawa 2006, s. 69, wyrok NSA z dnia 2 marca 2017 r., I GSK 1855/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nieustalenie przez organy w ramach toczącego się postępowania lub pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, może stanowić przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Oznacza to, że obowiązkiem organów wydających decyzje na podstawie art. 130 ust. 10h ustawy było ustalenie w bezsporny sposób w tym postępowaniu, podstaw do obciążenia kosztami o jakich mowa w tym przepisie, innej niż właściciel osoby zgodnie z ust. 10i. Dopiero w oparciu o prawidłowo zgromadzony i oceniony w tej kwestii materiał dowodowy, organy orzekające mogłyby orzec w tym przedmiocie wiążąco zgodnie z treścią art. 130 ust. 10i ustawy. Ponieważ w tym zakresie sprawa z naruszeniem treści art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 Kpa nie została dotychczas należycie wyjaśniona i rozważona, to powinny to uczynić organy orzekając przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
Z powyższych względów decyzje organów obu instancji podlegały uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325).