Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczyz 11 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Bd 1058/15

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] 2015 r., nr [...] Prezydent Miasta [...], po rozpatrzeniu wniosku S. i J. B. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowo-handlowo-usługowego na nieruchomości oznaczonej nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w B.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że teren przewidziany pod realizację projektowanego przedsięwzięcia znajduje się w granicach obszaru pozbawionego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu do analizy przyjęto obszar wyznaczony wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek, zgodnie z § 3 ust.2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz 1588) w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu przedmiotowego terenu, tj. działki nr [...], obr [...] ([...] m – szerokość terenu od ul. [...], z której odbywa się główny wjazd na działkę) tj. w odległości [...] m. Analizując w ten sposób wyznaczony obszar organ uznał, że ewentualne jego zwiększenie nie przyczyni się do innych rozstrzygnięć urbanistycznych z uwagi na podobne ukształtowanie terenów wykraczających poza obszar analizowany.

Z ustaleń organu wynika, że zamierzenie inwestycyjne spełnia wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. Z 2012 r., poz. 647). Sporządzenie projektu decyzji powierzono osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów. Przedmiotowa decyzja uzyskała uzgodnienie Zarządu Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej. Nie zachodziła przy tym konieczność uzgodnienia projektu decyzji z pozostałymi podmiotami, wymienionymi w art. 52 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Odnosząc się do zgłoszonych przez M. i R. C. oraz I. G. uwag w sprawie, organ wskazał, że kwestie usytuowania budynków na działkach budowlanych oraz związane z tym zacienienie, a także nasłonecznienie regulują m.in. przepisy w sprawie warunków technicznych, jakim powinno odpowiadać budynki i usytuowanie i jak wynika z decyzji (pkt 2.1.1.) zgodnie z nimi należy projektować inwestycję. Dodatkowo w punkcie 2.4. litera a decyzji zawarto zapis dotyczący ochrony osób trzecich przed pozbawieniem dostępu do światła. Organ dodał, że kwestia dotycząca ograniczenia dostępu do światła dziennego będzie szczegółowo badana w postępowaniu, którego przedmiotem będzie pozwolenie na budowę. Organ wskazał ponadto, ze decyzja o warunkach zabudowy nie przesądza o realizacji inwestycji oraz nie narzuca sposobu zagospodarowania terenu, a jedynie rozstrzyga o możliwości realizacji określonego zamierzenia w aspekcie zagospodarowania przestrzennego oraz przepisów odrębnych i określa kryteria, które powinien spełniać inwestor do uzyskania pozwolenia na budowę.

Po rozpatrzeniu odwołań od powyższej decyzji wniesionych przez M. i R. C., a także I. G. oraz M. B., Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] 2015 r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że w postępowaniu I instancyjnym prawidłowo ustalono strony postępowania z uwzględnieniem określonego przez inwestora obszaru oddziaływania inwestycji, zapewniając im czynny udział w każdym stadium postępowania oraz umożliwiając wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego i zgłaszanie żądań.

W ocenie Kolegium uzasadnienie kwestionowanego rozstrzygnięcia spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Przechodząc do oceny możliwości ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie została przeprowadzona analiza na podstawie rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (cyt. wyżej). Organ I instancji wyznaczył obszar poddany analizie zgodnie z określonymi w cyt. rozporządzeniu wymogami w minimalnej wymaganej odległości wynoszącej trzykrotną szerokość frontu terenu objętego wnioskiem inwestora i nie mniej niż 50 m, posługując się mapą zgodną z wymogami art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Analizowany obszar został prawidłowo wyznaczony i przeprowadzono prawidłową analizę sąsiedztwa inwestycji.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego, w ocenie Kolegium wynika, że organ I instancji przeprowadzając postępowanie zbadał zgodność wnioskowanej inwestycji z zasadami określonymi ustawą. Tak zwana zasadą dobrego sąsiedztwa została spełniona, ponieważ projektowana inwestycja stanowi kontynuację istniejącej w analizowanym obszarze funkcji biurowej, handlowej i usługowej, a także istnieje zabudowa pozwalająca na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania obiektów budowlanych. Teren wnioskowany pod inwestycję ma dostęp do drogi publicznej – od strony ulic: B. G. i Kołobrzeskiej. Istniejąca sieć uzbrojenia terenu umożliwia podłączenie projektowanego zamierzenia do infrastruktury technicznej, co potwierdzają zapewnienia jednostek organizacyjnych. Obszar objęty inwestycją nie wymaga też uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze i nieleśne, a planowane zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z przepisami odrębnymi.

Samorządowe Kolegium odwoławcze wskazało, że skoro planowana inwestycja odpowiada warunkom przewidzianym w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. oraz nie wynikały dla niej ograniczenia z przepisów odrębnych, to zgodnie z art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy obowiązkiem organu było pozytywne rozstrzygnięcie o warunkach zabudowy dla inwestycji zamierzonej przez inwestora. Dodało, że projekt decyzji został sporządzony przez osobę uprawnioną, a decyzja zawiera wszystkie elementy i uwarunkowania wynikające z przepisów dotyczących planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Projekt decyzji uzyskał też wymagane uzgodnienia wynikające z art. 53 ust. 4 ustawy.

Organ odwoławczy stwierdził, że w kwestionowanej decyzji zawarto wszystkie wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. W szczególności ustalono warunki ochrony przed pozbawieniem dostępu do światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi.

Kolegium dodało też, że decyzja o warunkach zabudowy nie stanowi jeszcze zezwolenia na realizację planowanej inwestycji. Dopiero na etapie postępowania administracyjnego w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę inwestor będzie zobligowany do przedstawienia konkretnych rozwiązań technicznych mającym m.in. na celu ochronę sąsiednich nieruchomości. Dopiero też n kolejnym etapie procesu inwestycyjnego będzie możliwe badanie, czy realizacji inwestycji nie ograniczy np. dostępu do światła dziennego dla istniejącej zabudowy mieszkaniowej, stąd w ocenie organu II instancji zarzuty w tym zakresie są przedwczesne.

Skargi do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Bydgoszczy na powyższą decyzję złożyła M. i R. C. oraz I. G..

W swojej skardze M. i R. C. zarzucili decyzji naruszenie norm postępowania administracyjnego, polegające na tym, że wbrew art. 7 i 10 § 1 k.p.a. organ nie podjął, zarówno z urzędu, jak i na wniosek strony, wszelkich niezbędnych czynności zmierzających do dokładnego ustalenia stanu faktycznego, a tym samym załatwienia sprawy. W ocenie skarżących organ, wbrew art. 77 § 1 k.p.a., nie dopełnił też obowiązku zebrania w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie, a tym samym nie dokonał prawidłowej analizy całości materiału dowodowego.

Skarżący w uzasadnieniu skargi wskazali, że planowany budynek spowoduje zacienienie okolicznych nieruchomości, fakt ten natomiast nie stał się przedmiotem rozważań organów. Nowo posadowiony budynek nieodwracalnie wpłynie na życie pozostałych współwłaścicieli. Jeśli bowiem powstanie budynek handlowo-usługowy, skarżący będą zmuszeni do współegzystowania z klientami tego obiektu. Nadto znacząco wzrośnie ilość śmieci, powstanie hałas. Skarżący obawiają się też, że w budynku może powstać klub nocny albo sklep monopolowy. W skardze zwrócili tez uwagę, że inwestorzy stawiają mieszkańców budynku przed faktem dokonanym, a sami są przeciwni wszelkim inwestycją w zamieszkiwanym wspólnie budynku. W ocenie skarżących budowa planowanego obiektu narusza interes wszystkich osób zamieszkujących sąsiednie nieruchomości.

Budowana nieruchomość nieodwracalnie oszpeci okolice, gdyż nie wkomponuje się w i tak ciasną zabudowę osiedla. Spowoduje także zacienienie, gorszą wentylację osiedla, zwiększony hałas i uszkodzenie środowiska naturalnego.

Skarżący zakwestionowali też twierdzenia organu II instancji, że sposób ustalania linii zabudowy jest zgodny z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Organy, w ocenie skarżących, nie dokonały wnikliwej analizy obszaru i w następstwie ustalenie na zasadzie wyjątku zatwierdzonej linii zabudowy jest sprzeczne z przepisami. Obecna linia zabudowy jest niekorzystna nie tylko dla sąsiadów lecz także dla drogi publicznej.

I. G. w swojej skardze zgodziła się ze stanowiskiem zajętym przez R. i M. C. w ich skardze do Sądu. Podkreśliła, że od samego początku nie wyrażała zgody na budowę budynku na przedmiotowej nieruchomości, gdyż prowadzenie działalności przez wnioskujących groziłoby dominacją w stosunku do pozostałych mieszkańców. Skarżąca wskazała, że inwestorzy nie wyrażali zgody na pilne remonty zamieszkiwanego wspólnie budynku i nie dbali o stan budynku. Nowy obiekt budowlany może zaś przyczynić do pogorszenia warunków życia sąsiadów inwestorów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuję:

Skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawą decyzji wydanych w niniejszej sprawie były przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2015r., Nr 199 ze zm.).

Zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy ustalenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje, co do zasady, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku – w decyzji o warunkach zabudowy. Uszczegółowieniem tego przepisu jest z kolei art. 59 ust. 1 ustawy, wedle którego zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy.

Mając na względnie, że w niniejszej sprawie dla obszaru objętego wnioskiem nie istnieje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p, wymagane było uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1. 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
2. 2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
3. 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
4. 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
5. 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Zasadniczo brak spełnienia choćby jednego z w/w warunków uniemożliwia wydanie decyzji pozytywnej.

Sposób weryfikowania, czy spełniony został wymóg dobrego sąsiedztwa z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, został określony przez ustawodawcę w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1588), zwane dalej "rozporządzeniem". Podstawowe znaczenie dla ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji posiada w myśl § 3 powołanego rozporządzenia prawidłowe wyznaczenie obszaru analizowanego, w którym przeprowadza się analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Wskazany obszar należy przy tym wyznaczyć w odległości nie mniejszej niż 3-krotność szerokości frontu działki objętej wnioskiem o ustalenia warunków zabudowy, ale zarazem nie mniejszej niż 50 m. Należy przy tym podkreślić, że dla ustalenia warunków zabudowy nie jest konieczne, aby w obszarze analizowanym istniał obiekt, który wszystkimi swoimi parametrami i funkcją odpowiadał planowanej zabudowie, wystarczające jest natomiast, że poszczególne parametry planowanego obiektu nawiązują do parametrów występujących w obszarze analizowanym i stanowią ich kontynuację.

W ocenie Sądu w toku postępowania przed organami obu instancji prawidłowo zakreślono obszar analizowany celem uzyskania kompletnej i odnoszącej się do całości obszaru analizowanego analizy funkcji, cech i parametrów istniejącej zabudowy, pozwalającej na rozstrzygnięcie sprawy. W opracowanej analizie opisano należycie stan istniejący, scharakteryzowano funkcje i rodzaje zabudowy w wyznaczonym obszarze i wyprowadzono logiczne wnioski zarówno w zakresie kontynuacji funkcji, jak i określenia konkretnych parametrów zamierzonej zabudowy. Doprowadziła ona do prawidłowych wniosków, że inwestycja nie jest sprzeczna z istniejącą zabudową, wpisuje się w funkcję mieszkaniową oraz stanowi kontynuacje istniejącej w obszarze analizowanym funkcji biurowej, handlowej oraz drobnych usług nieuciążliwych.

W analizie wskazano, że średni wskaźnik powierzchni zabudowy wynosi w obszarze analizowanym 38%. Jednakże biorąc pod uwagę, że istniejący wskaźnik zabudowy na przedmiotowym terenie tj. 23% i duże zróżnicowanie w obszarze analizowanym wskaźników (od 20% do 82%) organ, w oparciu o przepis § 5.2 wyżej wskazanego rozporządzenia wyznaczono inny wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy wynoszący 36 %. Przyjmując taki wskaźnik kierowano się tym, że wzdłuż ul. [...] wielkości wskaźników nieruchomości, na których występuje zabudowa o tożsamej funkcji, wynoszą 35 % i 36%. W sposób niebudzący zastrzeżeń Sądu wywiedziono w analizie, że w takiej sytuacji dopuszczenie najwyższego wskaźnika, wśród wyżej wskazanych działek, wynoszącego 36 % (niższego od wskaźnika średniej wielkości powierzchni zabudowy w terenie analizowanym) nie będzie sprzeczne z istniejącą zabudową sąsiedzką.

Podobnie odnieść należy się do kwestii ustalenia szerokości elewacji frontowej. Z analizy tego parametru na obszarze analizowanym wynika, że wskaźnik ten wynosi od 14 m do 22 m, średni wskaźnik dla całej zabudowy ustalono na poziomie 18 m. Mając jednak na względnie duże zróżnicowanie szerokości elewacji frontowych w obszarze analizowanym, które kształtują się na poziomie od 5 m do 75 m, organ prawidłowo zastosował przepis art. § 6 ust. 2 rozporządzenia i wyznaczył inną szerokość elewacji frontowej – od 5 m do 6,5 m.- uwzględniając, że wśród zabudowy usługowej szerokość elewacji kształtuje się na poziomie od 5 m do 8 m. W ocenie Sądu organ uzasadnił w stopniu wystarczającym odstępstwo od średniej szerokości elewacji frontowej.

Bezzasadne są zarzuty skarżących dotyczące nieprawidłowego ustalenia w niniejszej sprawie linii nowej zabudowy. Organ I instancji prawidłowo przyjął od ul. [...] obowiązującą linie zabudowy jako kontynuację linii zabudowy na działkach sąsiednich. Ustalając zaś linie zabudowy od ul. [...], organ prawidłowo powołał się na przepis § 4 ust. 3 rozporządzenia, stanowiący, że jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. Obowiązującą linie zabudowy wyznaczono wzdłuż najdalej odsuniętego narożnika budynku usługowego, usytuowanego na działce o nr ew. [...] w obr. [...], poprowadzoną równolegle w odległości 10 m od zewnętrznej krawędzi jezdni. Nie budzą przy tym zastrzeżeń wyjaśnienia organu dotyczące tego, dlaczego nie przyjął linii zabudowy jako kontynuacji linii zabudowy budynku położonego na działce nr [...] w obr [...] – powiązanego w zakresie układu urbanistycznego z ulicą [...].

Również pozostałe ustalenia wskaźników zabudowy w zakresie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej do gzymsu, jak i geometrii dachu nie budzą zastrzeżeń Sądu.

Bezspornie teren przeznaczony pod inwestycje ma dostęp do drogi publicznej – ul. [...] i ul. [...], spełniony jest więc warunek z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Nie ma również wątpliwości, że działka posiada dostęp do sieci elektroenergetycznej, wodociągowej i kanalizacji ściekowej. Istniejące uzbrojenie terenu jest więc wystarczające dla planowanej inwestycji. Wskazać należy p, że wymóg określony przepisem art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy ogranicza się do stwierdzenia, że odpowiednie uzbrojenie istnieje (lub też jest projektowane), co nie jest równoznaczne z koniecznością dostarczenia przez inwestora aktualnych zezwoleń na podłączenie mediów (por. wyrok NSA z dnia 22 października 2009 r. II OSK 1642/08 – LEX 573590), szczególnie w tak specyficznej inwestycji jak budowa balkonu.

Teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, co oznacza spełnienie warunku z art. 61 ust. 1 pkt. 4 u.p.z.p. Decyzja o warunkach zabudowy jest także zgodna z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.). Projekt decyzji został przy tym uzgodniony z Zarządem Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej i nie istniała konieczność uzgadniania go z pozostałymi organami wymienionymi w art. 53 ust. 4 u.p.z.p.

Biorąc zatem pod uwagę, że w świetle treści art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy ma charakter związany, organy obu instancji po prawidłowym ustaleniu, że spełnione zostały wszystkie wymogi określone w art. 61 ust. 1 ustawy, nie mogły odmówić ustalenia warunków zabudowy.

Należy przy tym zaznaczyć, że decyzja o warunkach zabudowy stanowi jedynie rodzaj wiążącej informacji o ogólnym możliwym sposobie zagospodarowania konkretnej nieruchomości, nie przesądzając zarazem, czy taka inwestycja w ogóle powstanie, ani jaki będzie jej ostateczny, precyzyjnie określony kształt. Zgodnie bowiem z art. 63 ust. 1 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu, ani nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Może być ona nadto wydana dla więcej niż jednego wnioskodawcy.

Odnosząc się do zarzutów skarżących dotyczących naruszenia ich interesów, zauważyć należy, że użycie przez ustawodawcę sformułowania "chronionego prawem interesu osób trzecich" wskazuje wyraźnie, że nie chodzi w tym przypadku o wszelkie naruszenia ich interesów przez planowaną zabudowę, ale tylko i wyłącznie o takie naruszenia, które wiązać się będą z naruszeniem określonych, konkretnie wskazanych norm prawnych. Powyższych naruszeń konkretnych norm prawa skarżący nie wskazali. Z samego zaś faktu wydania decyzji o warunkach zabudowy nie można wywodzić naruszenia interesów osób trzecich – decyzja ta bowiem nie narusza prawa własności i innych praw tych osób. Uciążliwości, jak wzrost hałasu, zacienienie badane będą na etapie dalszego postępowania o pozwolenie na budowę. Natomiast, jeśli chodzi o zarzuty dotyczące obawy o rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej, stwierdzić należy, że wskazują na interes faktyczny, który nie korzysta z ochrony prawnej.

Zgłoszone w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania art. 7, 77, a także 10 kpa były w ocenie sądu nieuzasadnione. W szczególności niezasadny był zarzut braku zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Skarżący nie wskazali, jakie dowody istotne dla wyniku postępowania nie zostały w sprawie przeprowadzone. W ocenie Sądu nie było podstaw do przeprowadzania innych dowodów niż te, które organ przeprowadził i rozważył.

Również zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa był niezasadny. Skarżący byli uczestnikami postępowania i mieli wielokrotnie w trakcie toczącego się postępowania możliwość wypowiedzenia się w sprawie. Dodać należy, że skarżący nie uzasadnili, w jaki sposób organ naruszył ich prawo do czynnego udziału w postępowaniu i w jaki istotny sposób wpłynęło to na wynik postępowania. Zarówno w odwołaniu, jak i w skardze Skarżący nie podnosili nowych, innych zarzutów, nie składali wniosków dowodowych. W decyzji, którą otrzymali określono zarówno zakres wniosku, jak i rozstrzygnięcie organu z uwzględnieniem przeprowadzonych dowodów, skarżącym przekazano załączniki decyzji o warunkach zabudowy. Otrzymali zawiadomienie o wszczęciu postępowania i zawiadomienia o możliwości zapoznania się z aktami, stanem sprawy i złożenia wniosków dowodowych. W takich okolicznościach zarzut o naruszeniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu mogącym w sposób istotny wpłynąć na wynik sprawy nie był zasadny.

W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu, który mógłby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270; ze zm.) oddalił skargi jako nieuzasadnione.