Uzasadnienie
Starosta Ś. decyzją z dnia [...] 2002r. na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 23 ust. 1 i 2, art. 37k ust. 1 oraz art. 6 pkt 6 lit. a i b ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 z późn. zm.) uznał I. P. za osobę bezrobotną z dniem 22.02.2002r., przyznał jej prawo do zasiłku od dnia 2.03.2002r. w wysokości 476,70 zł miesięcznie oraz odmówił przyznania do świadczenia przedemerytalnego od dnia 22.02.2002r.
Wojewoda [...] - rozpoznawszy odwołanie I. P. od ww. decyzji- decyzją z dnia [...] 2002r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu dokonano analizy treści art. 37k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 Nr 6, poz. 56 ze zm.), w oparciu o który rozstrzygnięto sprawę.
Rozpoznając skargę I. P. na powyższą decyzję - Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku wyrokiem z dnia 7 maja 2003r. - II SA/Gd 1486/02 oddalił decyzję.
W dniu 1 czerwca 2005r. do Wojewody [...]wpłynął wniosek I. P. z 7 kwietnia 2005r. o wznowienie postępowania z uwagi na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 30 marca 2005r. Skarżąca wskazała, że "Trybunał Konstytucyjny uwzględnił moje racje".
Wznowiwszy postanowieniem z [...] 2005 r. postępowanie Wojewoda [...] decyzją [...] 2005r. [...] na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 i art. 145a kpa odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Wojewody [...] z dnia [...] 2002r., znak: [...]. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] 2002r. nie została wydana na podstawie przepisu, którego niezgodność z Konstytucją stwierdził Trybunał Konstytucyjny i że nie zaistniała żadna z okoliczności wymienionych w cyt. powyżej art. 145 § 1 kpa.
- I. P. na powyższą decyzję Wojewody z 5 września 2005r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zaznaczając, że Wojewoda pominął w decyzji będącej przedmiotem skargi istotne powody wynikające z art. 145 § 1 pkt 4 i 8 k.p.a. a mianowicie, że:
- - nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, gdyż rozstrzygnięcia zapadały bez jej wiedzy
- - decyzja wydana została wbrew orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego, który ustawę unieważnił z powodu braku 30-to dniowego obowiązującego tzw. "vacatio - legis". Zdaniem skarżącej także treść decyzji sporządzona została w języku bardzo trudnym i niezrozumiałym dla przeciętnego obywatela. Wojewoda w ogóle nie podjął problemów, kwestii, które były bardzo istotne wówczas, kiedy wydał decyzję odmowną.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumentację z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazując, że w myśl art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a. wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 i art. 145a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Skarga jest oczywiście bezzasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W myśl bowiem art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a. wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145a. Zgodnie zaś z art. 145a § 1 k.p.a. można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja.
Wskazany przez skarżącą wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 30 marca 2005r. - sygn. akt K 19/02 opublikowany w Dz. U. z 2005r. Nr 59 poz. 517 stwierdził, że
1. art. 3 pkt 14 lit. f ustawy z dnia 17 grudnia 2001r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno - Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół (Dz. U. Nr 154, poz. 1793) ustalający nowe brzmienie art. 37k ust. 9 zdanie pierwsze ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003r. Nr 58 poz. 514, Nr 90, poz. 844, Nr 122, poz. 1143, Nr 128, poz. 1176, Nr 135, poz. 1268, Nr 137, poz. 1302, Nr 142, poz. 1380, Nr 166, poz. 1608, Nr 203, poz. 1966, Nr 2036 i 2037, Nr 223, poz. 2217 i Nr 228, poz. 2255 oraz z 2004r. Nr 64, poz. 593, Nr 69, poz. 624 i Nr 96, poz. 959) w części, w jakiej zawiera zwrot:" w dniu 7 listopada 2001r.", uzależniający prawo do świadczenia przedemerytalnego pracowników byłych państwowych przedsiębiorstw gospodarki rolnej od posiadania w tym dniu statusu bezrobotnego, jest niezgody z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz, że
2. art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001r. powołanej w punkcie 1 w części, w jakiej zawiera zwrot: "zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy i", wyłączający nabycie prawa do świadczenia na dotychczasowych zasadach przez osoby, które przed dniem wejścia w życie tej ustawy spełniły warunki do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego, lecz nie zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji.
Tymczasem decyzja Wojewody [...] z [...] 2002r.- [...] jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty Ś. z [...] 2002r. [...] wydane zostały na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 6c ust. 2 pkt 2, art. 23 ust. 1 i ust. 2 pkt 3, art. 37k ust. 1 ustawy z 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, a więc nie na podstawie przepisów o niekonstytucyjności których orzekł Trybunał. W szczególności należy podkreślić, że wyrok Trybunału dotyczy braku zgodności z Konstytucją brzmienia "art. 37 ust. 9 zdanie pierwsze... w części w jakiej zawiera zwrot " w dniu 7 listopada 2001r.", a przedmiotowe decyzje oparte były - m.in. - na art. 37k ust. 1 ww. ustawy z 14 grudnia 1994r.
Jest więc oczywiste, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] 2002r. nie została wydana na podstawie przepisu, którego niezgodność z konstytucją stwierdził Trybunał Konstytucyjny, a tym samym -po myśli art. 151 § 1 kpa w zw. z art. 145a § 1 kpa brak było podstaw do uchylenia decyzji z 22 maja 2002r.
Brak było także podstaw wynikających z art. 145 § 1 kpa w związku z art. 151 kpa uzasadniających uchylenie decyzji z 22 maja 2002r. która- na co należy w tym miejscu jeszcze zwrócić uwagę - była już przedmiotem sądowej kontroli. Podkreślenie tego jest o tyle istotne, że skarżąca w dalszej części swej skargi usiłuje polemizować z orzeczeniem sądowym z 7 maja 2003r.
Mimo, że wnosząc o wznowienie postępowania skarżąca powoływała się wyłącznie na wyrok Trybunału Konstytucyjnego - błędnie wywodząc, że ma on istotne znaczenie dla wydanych wobec niej decyzji - to Wojewoda w zaskarżonej decyzji z [...] 2005r, dokonał także prawidłowej analizy ewentualnego wystąpienia okoliczności o których mowa w art. 145 § 1 kpa. Zgodnie z tym przepisem w zw. z art. 151 § 2 kpa podstawą uchylenia ostatecznej decyzji byłaby sytuacją gdyby:
- 1. dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe,
- 2. decyzja wydana została w wyniku przestępstwa,
- 3. decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji państwowej, który podlega wyłączeniu stosowanie do art. 24 i 25 Kpa,
- 4. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu,
- 5. wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję,
- 6. decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu,
- 7. zagadnienia wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2 Kpa),
- 8. decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.
Co prawda skarżąca w swej skardze stwierdziła, że nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu a rozstrzygnięcia zapadały bez jej wiedzy to nie potrafiła wskazać w jakim postępowaniu pozbawiono ją możliwości udziału. Taka też okoliczność nie wynika bynajmniej z akt postępowania administracyjnego. Z akt tych nie wynika aby wystąpiła jakakolwiek przesłanka z art. 145 § 1 kpa uzasadniająca w trybie art. 151 § 1 pkt 2 kpa uchylenie decyzji z 22 maja 2002r.
Na marginesie należy dodać, że zupełnie chybione są także - w sposób oczywisty - zawarte w skardze wywody dotyczące języka zaskarżonej decyzji.
W tym stanie rzeczy uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) Sąd skargę oddalił.