Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] 2006r. nr [...] Burmistrz Gminy B. działając na podstawie art. 7 ust. 1a i ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) odmówił Ewie F. przyznania dodatku mieszkaniowego.
W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że występuje rażąca dysproporcja między niskimi dochodami wykazanymi w złożonej deklaracji, a faktycznym stanem majątkowym wnioskodawczyni. Przyznanie w tej sytuacji pomocy finansowej na wydatki mieszkaniowe byłoby nieuzasadnione, co zgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych spowodowało nieuwzględnienie wniosku.
W odwołaniu od decyzji organu I instancji Ewa F. stwierdziła, że decyzja ta jest krzywdząca i bezzasadna. W jej przekonaniu nie zachodzi sytuacja "rażącej dysproporcji między niskimi dochodami, a faktycznym stanem majątkowym". Zdaniem odwołującej się to, że w dniu wywiadu środowiskowego dysponowała dwoma samochodami osobowymi "C." (rok produkcji 1995, pojazd nabyty w dniu [...] 2006r. za kwotę 2. 5000 zł) i "P." (rok produkcji 1990r. - pojazd nabyty w 2004r. za kwotę 500zł) nie powinno pozbawiać jej prawa do dodatku mieszkaniowego.
Samochód marki "P." zgodnie z oświadczeniem Ewy F. w wywiadzie przeznaczony był do sprzedaży. Pojazd ten został sprzedany za kwotę 400zł. przez jej męża. Nabywcami pojazdu zostali: Maciej R. (syn skarżącej) i Stanisław S. Skarżąca oświadczyła, że z uwagi na jej zły stan zdrowia finansowo przy nabyciu samochodu w dniu [...] 2006r. pomógł jej syn, który pracuje.
Decyzją z dnia [...] 2006 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7 ust.1 i ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji wyjaśnił, że fakt posiadania dwóch samochodów wskazuje na posiadanie środków, które mogą być przeznaczone na zaspakajanie potrzeb o charakterze podstawowym, jakim jest ponoszenie opłat za zajmowanie mieszkania. W ocenie organu okoliczności te nie mogą pozostawać bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, gdyż występuje rażąca dysproporcja między niskimi dochodami wykazanymi w złożonej deklaracji, a faktycznym stanem majątkowym wnioskodawczyni, uzasadniająca odmowę przyznania pomocy finansowej na wydatki mieszkaniowe.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. skarżąca uważa, że okoliczność nabycia samochodu nie może być przyczyną pozbawienia jej dodatku mieszkaniowego.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie wraz z argumentacją zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Ponadto, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 - dalej zwaną p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Rozpatrując sprawę w świetle powyższych kryteriów, stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Celowi temu służą m.in. zasady postępowania zawarte w artykułach 7 i 77 § 1 k.p.a., w myśl których organa administracji powinny podejmować wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego, a nadto mają one obowiązek w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
W niniejszym postępowaniu wyżej wymienione przepisy zostały naruszone. Organa administracji ustaliły bowiem, że osoba ubiegająca się o dodatek mieszkaniowy posiadała w dniu przeprowadzenia wywiadu przez pracownika organu dwa samochody. Nie zażądano od skarżącej umowy kupna sprzedaż samochodu m-ki C. rok produkcji 1995r., nabytego w dniu [...] 2006r. za kwotę 2. 5000 zł. Organ nie ustalił w toku postępowania również rzeczywistych kosztów związanych z utrzymaniem pojazdu nabytego. Nie zażądano przedłożenia umowy ubezpieczenia. W celu zweryfikowania oświadczeń skarżącej, organ nie przesłuchał w charakterze świadka syna skarżącej, który rzekomo sfinansował zakup samochodu ze względu na stan zdrowia skarżącej.
W ocenie Sądu nie powinno budzić wątpliwości to, że z uwagi na stan zdrowia skarżąca zabezpieczyła ciągłość posiadania środka transportu poprzez nabycie pojazdu w dniu [...] 2006r. i następnie zbycie posiadanego wcześniej pojazdu. Takie postępowanie jest logiczne w sytuacji, gdy jak skarżąca oświadczyła pojazd jest niezbędny jej w związku z częstymi wizytami u lekarza. W pismach procesowych w trakcie postępowania administracyjnego skarżąca wykazuje, że nabycie nowego samochodu zmierza do minimalizacji ponoszenia kosztów. Skarżąca uzasadnia to kosztami paliwa. Jej wyjaśnienia są logiczne i spójne, gdyż eksploatacja pojazdu o napędzie na gaz jest zdecydowanie tańsza od pojazdu napędzanego benzyną.
W związku z powyższym wszystkie informacje podane przez skarżąca w trakcie prowadzonego postępowania powinny zostać zweryfikowane przez organ i wnioski organu w tym zakresie powinny znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji.
Skarżąca z własnej woli w dniu przeprowadzonego wywiadu poinformowała organ o nabyciu pojazdu w dniu [...] 2006r. Jednocześnie oświadczyła, że poprzedni pojazd przeznaczony jest do zbycia. Fakt, iż samochód m-ki P. miał do końca roku 2006 opłacone ubezpieczenie nie świadczy o ponoszeniu dodatkowych kosztów związanych z utrzymaniem tego samochodu.
Uznanie w oparciu o tak nikłe ustalenia faktyczne, że w przypadku skarżącej występuje rażąca dysproporcja między niskimi dochodami wykazanymi w złożonej deklaracji, a faktycznym stanem majątkowym wnioskodawcy, nie uzasadniająca przyznanie pomocy finansowej na wydatki mieszkaniowe, jest w ocenie Sądu przekroczeniem granic uznania administracyjnego.
Decyzja organu I instancji narusza ponadto przepis art. 107 ust. 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, jej uzasadnienie nie wyjaśnia bowiem dlaczego przyjęto istnienie przesłanki wskazanej w art. 7 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, co uniemożliwiło skarżącej zawarcie stosownej argumentacji w odwołaniu od tej decyzji. Ustawodawca użył w art. 7 ust. 3 ustawy z 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych określenia "rażąca dysproporcja" co pozwala na przyjęcie, że musi to być dysproporcja bardzo znaczna i oczywista w odbiorze i postrzeganiu.
Nie można pojęcia tego interpretować w sposób rozszerzający i przyjąć, że występuje ona wtedy, gdy w celu minimalizacji kosztów utrzymania pojazdu niezbędnego do funkcjonowania ze względu na zły stan zdrowia dochodzi do nabycia pojazdu tańszego w eksploatacji. W każdym wypadku zastosowanie art. 7 ust. 3 ww. ustawy musi być poprzedzone dokładnymi ustaleniami i nie może, jak w omawianej sprawie, opierać się na subiektywnych ocenach, czy wrażeniach pracownika organu administracji.
Do zastosowania art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) nie jest wystarczające istnienie dysproporcji między niskimi dochodami wykazanymi w złożonej deklaracji, a faktycznym stanem majątkowym wnioskodawcy. Konieczne jest nadto, aby dysproporcja ta miała charakter rażący.
Mając na uwadze powyżej przedstawiony stan faktyczny i prawny Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7 i 77 kpa, uchylił zaskarżoną decyzję, gdyż narusza ona przepisy postępowania i to naruszenie w ocenie Sądu może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na podstawie art. 152 powyższej ustawy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.