Uzasadnienie
Pismem z dnia 28 września 2005 r. Marszałek Województwa Kujawsko-Pomorskiego wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z dnia 18 sierpnia 2005 r., nr SKO-49/M/05 uchylające postanowienie Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego z dnia 8 lipca 2005 r. w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu wojewódzkim. W skardze podniesiono, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu orzekło w niniejszej sprawie z rażącym naruszeniem art. 129 k.p.a., w oparciu o niekompletny materiał dowodowy, bez wnikliwego zbadania sprawy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, że Marszałek Województwa Kujawsko-Pomorskiego jest organem administracji publicznej, który wydawał w niniejszej sprawie postanowienie, nie zaś stroną postępowania. Z tych względów nie posiada on czynnej legitymacji procesowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych, bez rozpoznawania zawartych w niej zarzutów.
Zgodnie z przepisem art. 50 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
W związku z powyższym rozważenia wymaga kwestia czy Marszałek Województwa Kujawsko-Pomorskiego ma w niniejszej sprawie interes prawny do wniesienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 3 czerwca 1996 r. (ONSA 1997/2/89) orzekł, że interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się tym, iż działa on we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku.
Stwierdzić należy, że tak rozumianego interesu prawnego Marszałek Województwa Kujawsko-Pomorskiego w niniejszej sprawie nie posiada, ponieważ wydając postanowienie w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu wojewódzkim, działał on nie jako podmiot, którego własnego interesu prawnego lub obowiązku prawnego dotyczy sprawa, lecz jako organ administracji publicznej na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji. Za Naczelnym Sądem Administracyjnym należy przyjąć, że: "przyznanie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, czy to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego lub sądowoadministracyjnego. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma legitymacji procesowej strony w tym postępowaniu, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji administracyjnych do Naczelnego Sądu Administracyjnego, ani też legitymowanym do wystąpienia z powództwem do sądu powszechnego" (uchwała składu 7 sędziów NSA z 19.05.2003 r. ONSA 2003/4/115).
Wskazać trzeba również, że dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej – uprawnienia strony, która kwestionuje poprzez skargę takie rozstrzygnięcie. Żaden szczególny przepis prawa, w tym również żaden przepis ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. nie upoważnia organu I instancji do wniesienia do sądu administracyjnego skargi zarówno na własną decyzję, jak i na decyzję organu odwoławczego, względnie wydaną w trybie nadzwyczajnym. Zawsze pozostaje on organem prowadzącym postępowanie w danej konkretnej sprawie.
Zatem ponieważ Marszałek Województwa Kujawsko-Pomorskiego wydając postanowienie brał udział w postępowaniu administracyjnym jako organ pierwszej instancji, zgodnie z art. 32 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie może on być stroną postępowania sądowoadministracyjnego.
Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.