Uzasadnienie
Burmistrz Gminy i Miasta L. decyzją nr [...] z dnia [...] 2005 r. zameldował Z. i M. J. wraz z małoletnimi dziećmi – T. i E. J. w lokalu mieszkalnym położonym przy ul. K. w L. Odwołanie od tej decyzji wniosła K. C. (spadkobierczyni R. J., uprzednio zarządzającego ww. nieruchomością) zarzucając, że organ pierwszej instancji nie zapewnił udziału w postępowaniu wszystkim stronom tj. pozostałym spadkobiercom wymienionym w postanowieniach Sądu Rejonowego we W. z dnia [...] 2003 r. oraz z dnia [...] 2004 r.
Postanowieniem nr [...] z dnia [...] 2005 r. Wojewoda [...] zawiesił z urzędu postępowanie odwoławcze do czasu zakończenia prawomocnym wyrokiem postępowania toczącego się przed Sądem Rejonowym we Włocławku z powództwa K. C. przeciwko Z. G. i Z. J. o wydanie.
W uzasadnieniu Wojewoda stwierdził, że rozstrzygnięcie ww. sprawy o eksmisję strony postępowania (z nieruchomości na której ma być zameldowany) jest zagadnieniem wstępnym, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r.,Nr 98, poz. 1071; z późn. zm.; zwanej dalej "kpa"), co uzasadnia zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia tego zagadnienia przez sąd.
Pouczony o możliwości zaskarżenia postanowienia do sądu administracyjnego, Zbigniew J. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy stosowną skargę domagając się w niej uchylenia ww. rozstrzygnięcia Wojewody i argumentując m.in. iż toczące się przed Sądem Rejonowym we W. postępowanie nie ma nic wspólnego z postępowaniem administracyjnym o zameldowanie M. i Z...
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważyło, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
Postanowienie o zawieszeniu postępowania odwoławczego jest postanowieniem wydanym w pierwszej instancji (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 czerwca 1992 r., sygn. akt SA/Lu 235/92, opubl. w "Orzecznictwie Sądów Polskich" z 1994 r. Nr 3 poz. 42 oraz w elektronicznym Systemie Informacji Prawnej LEX pod nr 10814). Stosownie zatem do art. art. 101 § 3 k.p.a. w zw. z art. 141 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 144 k.p.a. przysługuje na nie zażalenie do organu wyższego stopnia w rozumieniu art. 17 pkt 2 k.p.a. tj. w przedmiotowej sprawie – do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.
Mając zatem na uwadze, że skarga nie została wniesiona po wyczerpaniu przysługującego skarżącemu środka zaskarżenia Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę tą - jako niedopuszczalną - odrzucił.
Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że skarżący został błędnie pouczony w zaskarżonym postanowieniu, iż jest ono ostateczne i przysługuje od niego jedynie skarga do sądu administracyjnego. W myśl zatem zasady, że błędne pouczenie co do prawa zażalenia nie może szkodzić stronie (art. 112 w związku z art. 126 kpa), skarżący może obecnie złożyć do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji za pośrednictwem Wojewody [...] zażalenie na ww. postanowienie z dnia [...] 2005 r.. Skarga do właściwego sądu administracyjnego będzie służyła dopiero na rozstrzygnięcie Ministra podjęte w wyniku tak złożonego zażalenia.