Uzasadnienie
J. K. złożył skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 25 stycznia 2005 r. (sygn. akt II SA/Bd 983/04) oddalającym jego skargę na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w przedmiocie odmowy przyznania uprawnienia do świadczenia pieniężnego z tytułu pracy przymusowej, powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt K 49/07. Kierownik Urzędu wniósł o oddalenie skargi, bowiem oparcie skargi o art. 272 § 1 ww. ustawy byłoby możliwe, jeśli przedmiotem wyroku Trybunału Konstytucyjnego o niekonstytucyjności byłyby wymienione przepisy procesowe. Przepisy prawa materialnego, które stosował organ rozstrzygający sprawę, nie stanowią podstawy orzeczenia sądu administracyjnego. Natomiast stosownie do art. 145 a § 1 kpa wskazane przez stronę orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego może stanowić podstawę wznowienia postępowania administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią przepisów art. 134 § 1 i art. 133 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z akt sprawy wynika zaś, że prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 25 stycznia 2005 r. sygn. akt II SA/Bd 983/04 oddalono skargę J. K. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień do świadczenia pieniężnego z tytułu pracy przymusowej.
Żądanie wznowienia postępowania na podstawie art. 272 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. jest dopuszczalne w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie, z Konstytucją RP, umową międzynarodową lub ustawą. Przepis ten dotyczy wyłącznie niekonstytucyjności przepisów, które były podstawą rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny, a nie przepisów, które stanowiły podstawy rozstrzygnięcia, a więc chodzi tu o niekonstytucyjność przepisów ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (por. wyrok TK z 28 lutego 2006 r., P 13/05, Dz. U. Nr 38, poz. 268).
Natomiast nie może stanowić podstawy do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego stwierdzającego niekonstytucyjność przepisu prawa materialnego, na których oparto decyzje będące przedmiotem skargi rozstrzygniętej wyrokiem Sądu. W takim przypadku skarżący może domagać się oczywiście wznowienia postępowania administracyjnego.
Zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych jak i w doktrynie wielokrotnie wskazywano, że stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny niekonstytucyjności przepisów prawa materialnego nie stanowi przyczyny wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego (vide np. wyrok WSA w Rzeszowie z 21 listopada 2008 r. – II SA/Rz 315/2008 WSA w Warszawie 20 listopada 2008 r. – I SA/Wa 688/2008, czy z 23 lipca 2008 r. – I SA/Wa 689/2008, postanowienie NSA z 28 marca 2006 r. – I FZ 99/06, wyrok NSA z 15 grudnia 2006 r. – I FSK 668/05).
Nie negując oczywiście istnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego wskazanego w skardze dotyczącego przepisu art. 2 pkt 2 ustawy z 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich należy zaznaczyć, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie dotyczył niekonstytucyjności przepisów, które były podstawą rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny, nie dotyczył bowiem przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 169 z późn. zm.).
I dlatego stosownie do art. 280 § 1 i 282 § 1 -2 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. skargę oddalono.