Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] września 2020r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości decyzję Prezydenta M. [...] z [...] lipca 2020r. i orzekło o przyznaniu S. R. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym ojcem od [...] lipca 2020r; na stałe.
Powyższa decyzja wydana została w następujących okolicznościach.
Pismem z [...] marca 2020r. S. R., reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, wniósł o przyznanie jemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu niepodejmowania zatrudnienia w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym ojcem T. R.. Jednocześnie oświadczył, że rezygnuje z ustalonego na jego rzecz prawa do zasiłku dla opiekuna. We wniosku domagał się też uchylenia decyzji dotyczącej zasiłku dla opiekuna z dniem wydania decyzji przyznającej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego.
Pismem z [...] marca 2020r. S. R. został wezwany do sprecyzowania wniosku o uchylenie decyzji w przedmiocie zasiłku dla opiekuna – z pouczeniem o braku możliwości warunkowego uchylenia ostatecznej decyzji administracyjnej. W odpowiedzi S. R. złożył oświadczenie o dokonaniu wyboru korzystniejszego świadczenia, z powołaniem się na stanowisko judykatury zajmowane w kwestii wykładni przepisu art. 17 ust. 5 pkt 1 b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 220 ze zm., dalej powoływana jako "u.ś.r.").
Rozpoznając powyższy wniosek, Prezydent Miasta [...] decyzją z [...] maja 2020 r. nr [...] odmówił Skarżącemu S. R. przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wnioskowanego na niepełnosprawnym w stopniu znacznym ojcem. Organ wskazał, że w przypadku osoby wymagającej opieki nie można ustalić od kiedy istnieje niepełnosprawność, a więc w sprawie nie została spełniona przesłanka z art. 17 ust. 1b u.ś.r. W ocenie organu przeszkodą do przyznania wnioskowanego świadczenia jest również to, że Skarżący ma ustalone prawo do zasiłku dla opiekuna, przyznane decyzją Prezydenta Miasta [...] z [...] lipca 2014r. i zmienionej decyzją z [...] listopada 2018r. (art. 17 ust. 5 pkt 1b u.ś.r.).
Powyższa decyzja została w całości uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] czerwca 2020r. ([...]). W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia SKO wskazało na naruszenie przepisów prawa materialnego (błędną wykładnię art. 17 ust. 1 b u.ś.r.) oraz prawa procesowego poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy – tj. zakresu sprawowanej opieki nad osobą niepełnosprawną, kręgu osób spokrewnionych w pierwszym stopniu z osobą wymagająca opieki. Organ odwoławczy podkreślił też konieczność wyjaśnienia wątpliwości co do rzeczywistej woli S. R. w zakresie domagania się uchylenia decyzji ustalającej prawo do zasiłku dla opiekuna. SKO zauważyło, że zgoda na uchylenie decyzji w świetle art. 155 k.p.a. nie może być dorozumiana.
Ponownie rozpoznając sprawę Prezydent Miasta [...] (po uzupełnieniu materiału dowodowego o wywiad środowiskowy) decyzją z [...] lipca 2020r. ([...] ponownie odmówił S. R. prawa do wnioskowanego świadczenia – z powołaniem się na niespełnienie przesłanek zarówno z art. 17 ust. 1b i art. 17 ust. 5 pkt 1b u.ś.r.
Jednocześnie przeprowadzono postępowanie w przedmiocie wniosku o uchylenie decyzji ustalającej prawo do zasiłku dla opiekuna – na skutek pisma S. R. z [...] lipca 2020r., w którym oświadczył, że domaga się uchylenia decyzji z [...] lipca 2014r. od dnia złożenia wniosku o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Prezydent M. [...] decyzją z [...] lipca 2020r. ([...]), działając na podstawie art. 32 ust. 1 u.ś.r. uchylił decyzję własną z [...] lipca 2014r. zmienioną decyzją z [...] listopada 2018r., na mocy której S. R. nabył prawo do zasiłku dla opiekuna w związku z opieką nad ojcem. Skarżący zrzekł się prawa do wniesienia odwołana od tej decyzji.
Skarżący zakwestionował jednak decyzję z [...] lipca 2020r. - domagając się jej uchylenia w całości oraz orzeczenia co do istoty sprawy przez ustalenie na jego rzecz prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Skarżący zarzucił organowi I instancji – mające istotny wpływ na wynik sprawy – naruszenie przepisów prawa materialnego, przez błędną wykładnię art. 17 ust. 1b pkt 1 i 2 u.ś.r. i pominięcie okoliczności, że na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 roku o sygn. akt K 38/13, został on uznany za niekonstytucyjny w zakresie, w jakim różnicuje on prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, a przez co narusza to art. 190 ust. 1 Konstytucji RP.
W wyniku rozpatrzenia ww. odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało decyzję opisaną na wstępie.
SKO nie podzieliło stanowiska organu I instancji o podstawie do odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia w oparciu o okoliczność, iż niepełnosprawność w stopniu znacznym ojca Skarżącego powstała później niż określa to art. 17 ust. 1 b u.ś.r. Organ odwoławczy powołał się przy tym na derogacyjne skutki wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014r. sygn. akt K 38/13 w postaci eliminacji niekonstytucyjnej treści normatywnej z art. 17 ust. 1 b u.ś.r.
SKO wskazało, że również druga wskazana przez organ I instancji przesłanka odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia, tj. okoliczność przyznania Skarżącemu prawa do zasiłku dla opiekuna, na dzień orzekania przedmiotową decyzją SKO, nie jest już aktualna z uwagi na wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji z [...] lipca 2018r., przyznającej zasiłek dla opiekuna. Reasumując SKO stwierdziło, że w sprawie nie występują przeszkody wskazane przez organ I instancji, uniemożliwiające przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Jednocześnie SKO wskazało, że Skarżący spełnia przesłanki do przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego. Nie podejmuje on bowiem zatrudnienia w związku z opieką nad ojcem i sprawuje nad nim opiekę. Powyższe stanowiło – jak podkreśliło SKO - podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji organu I instancji w całości i przyznania Skarżącemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego od [...] lipca 2020r. na stałe – tj. od daty uchylenia decyzji ostatecznej z [...] lipca 2014r.
W skardze na powyższą decyzję, S. R. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO w części przyznającej świadczenie pielęgnacyjne od dnia [...] lipca 2020 r. (nieprzyznania świadczenia za okres o [...] marca 2020r. do [...] lipca 2020r.) oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił SKO naruszenie:
- - art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. poprzez błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, iż wyklucza on możliwość zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego oraz specjalnego zasiłku dla opiekuna,
- - przepisu art. 27 ust. 5 u.ś.r, poprzez przyjęcie, że świadczenie pielęgnacyjne nie może być przyznane osobie korzystającej z prawa do zasiłku dla opiekuna, gdy zarówno wykładnia językowa, jak i funkcjonalna prowadzi do wniosku, że w sytuacji zbiegu obu świadczeń osoba uprawniona ma prawo do wyboru świadczenia – co w rozpoznawanej sprawie miało miejsce.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Na wstępie wyjaśnić należy, iż sprawę rozpoznano posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym. Zgodnie bowiem z art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie ustawowym nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie obie strony zgodnie wniosły o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 p.p.s.a., Sąd stwierdził, iż wniesiona w sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Istotę sporu w sprawie, w następstwie decyzji reformatoryjnej organu odwoławczego, stanowiła wyłącznie kwestia daty początkowej, od której należało przyznać Skarżącemu świadczenie pielęgnacyjne. Skarżący zakwestionował bowiem legalność przyznania jemu przez organ odwoławczy wnioskowanego świadczenia od daty uchylenia decyzji ustalającej dla prawo do zasiłku dla opiekuna tj. od [...] lipca 2020r., domagając się przyznania świadczenia pielęgnacyjnego począwszy od miesiąca, w którym wpłynął do organu wniosek strony o przyznanie przedmiotowego świadczenia, tj. od [...] marca 2020r.
Odnośnie natomiast wszystkich wskazanych przez organ I instancji przesłanek odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, SKO stwierdziło, że nie miały one zastosowania w sprawie, a więc że nie było podstaw do odmowy przyznania Skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego w oparciu o przesłanki wykluczające z art. 17 ust. 1b u.ś.r., art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r., które to stanowisko Sąd uznał za prawidłowe i przyjął jako swoje. Jednocześnie w sprawie nie budziło wątpliwości, że Skarżący nie podejmuje zatrudnienia w związku z opieką nad ojcem i sprawuje nad nim opiekę, a ojciec Skarżącego legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności - co oznacza spełnienie warunków koniecznych do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, o których mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r.
Wobec powyższego, odnosząc się do wskazanej spornej w sprawie kwestii, tj. możliwości przyznania świadczenia pielęgnacyjnego począwszy od [...] marca 2020r., a więc za okres w którym obowiązywała decyzja ustalająca na rzecz Skarżącego prawo do zasiłku dla opiekuna, podnieść należy, że zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje innym osobom (niż wymienione w pkt 1-3), na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.
Stosownie do art. 17 ust. 5 pkt 1 lit b u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. Natomiast w myśl art. 27 ust. 5 u.ś.r., w przypadku zbiegu uprawnień do następujących świadczeń: 1) świadczenia rodzicielskiego lub 2) świadczenia pielęgnacyjnego, lub 3) specjalnego zasiłku opiekuńczego, lub 4) dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10, lub 5) zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów - przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną - także w przypadku gdy świadczenia te przysługują w związku z opieką nad różnymi osobami.
Bezsporne w przedmiotowej sprawie jest, że w dacie złożenia przez Skarżącego wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, tj. [...] marca 2020r. pobierał on zasiłek dla opiekuna, przyznany na stałe na mocy decyzji Prezydenta M. [...] z [...] lipca 2014r. zmienionej decyzją z [...] listopada 2018r.
Ma rację Skarżący, że zgodnie z art. 24 ust. 2 u.ś.r. prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego.
Co do zasady więc wniosek Skarżącego złożony w dniu [...] marca 2020r. o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego powinien skutkować przyznaniem pomocy począwszy od miesiąca złożenia wniosku. Stan taki nie mógł mieć jednak miejsca w okolicznościach przedmiotowej sprawy. Nie można pominąć tego, że okoliczności faktyczne i prawne w niniejszej sprawie wymusiły zastosowanie przez SKO w pierwszej kolejności ograniczenia ustawowego wynikającego z ww. art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. Na dzień złożenia wniosku o świadczenie pielęgnacyjne istniała bowiem negatywna przesłanka do przyznania pomocy w żądanym zakresie, spowodowana ustalonym dla Skarżącego prawem do zasiłku dla opiekuna. Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje zaś, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów.
Stanowi o tym wprost art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. Ustawodawca przewidział jednak sytuację dotyczącą zbiegu tych świadczeń w art. 27 ust. 5 u.ś.r., dając stronie możliwość swobodnego wyboru jednego z nich. W myśl przywołanych unormowań nie można więc w tym samym czasie korzystać z prawa do obu wymienionych świadczeń. Treść normy prawnej zawartej w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. potwierdza, że uprawnionemu przysługuje tylko jedno z tych świadczeń, zgodnie z jego wyborem, o którym mowa w art. 27 ust. 5 u.ś.r. Wykładnia systemowa ww. przepisów jest zatem jasna i jednoznaczna w treści. Unormowania te mają zapobiec kumulatywnemu pobieraniu świadczeń przysługujących z tego samego powodu, czyli z tytułu niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym członkiem rodziny, wymagającym stałej lub długotrwałej opieki.
Tym samym, nie jest możliwe przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego na okres, w którym Skarżący posiadał jednocześnie prawo do zasiłku dla opiekuna, określone wcześniejszą decyzją, która nie została wzruszona, ani uchylona za ten okres. Dopiero uchylenie lub zmiana decyzji przyznającej zasiłek dla opiekuna na dany okres, w przepisanym trybie, pozwala na przyznanie w miejsce poprzednio pobieranego świadczenia – świadczenia nowo wybranego.
Ograniczenie ustawowe do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. w zw. z art. 27 ust. 5 u.ś.r. należy stosować w pierwszeństwie przed warunkami określonymi w art. 24 ust. 2 u.ś.r., mającymi zastosowanie tylko w sytuacji stwierdzenia spełnienia w miesiącu złożenia wniosku wszystkich przesłanek pozytywnych i braku występowania przesłanek negatywnych do uwzględnienia wniosku. Skoro nie jest możliwe kumulatywne pobieranie obu świadczeń, to warunkiem przyznania nowego świadczenia jest rezygnacja z uprzednio przyznanego świadczenia, która nie może sprowadzać się tylko do deklaracji na przyszłość, ale jej wyrazem musi być ustanie dotychczasowego prawa, poprzez uchylenie lub zmianę wcześniejszej decyzji. Okres, na jaki strona może ubiegać się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego nie jest więc determinowany wyłącznie datą wpływu wniosku o to świadczenie, ale też uzależniony jest od terminu przysługiwania dotychczasowego zbieżnego uprawnienia.
Z powyższego wynika, że dopiero zniesienie w formie prawnej negatywnej przesłanki z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. daje możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Ustawodawca, jak podkreślono, przewidział w przepisie art. 27 ust. 5 u.ś.r., możliwość swobodnego wyboru jednego z wymienionych w nim świadczeń. Organ w sprawach przyznania świadczeń rodzinnych nie działa z urzędu, lecz wyłącznie na wniosek strony. Zauważyć należy, że w sprawie Skarżący, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, wnosząc jednocześnie o uchylenie decyzji przyznającej prawo do zasiłku dla opiekuna z dniem przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.
Skarżący dopiero pismem z dnia [...] lipca 2020r. złożył oświadczenie o rezygnacji z zasiłku dla opiekuna od dnia złożenia wniosku o świadczenie pielęgnacyjne i decyzją z [...] lipca 2020r. (wydaną w oparciu o art. 32 u.ś.r.) uchylono decyzję Prezydenta M. [...] z [...] lipca 2014r. W tej sytuacji - rację ma zatem organ odwoławczy, że dopiero zatem [...] lipca 2020 r. nastąpiło wyeliminowanie przeszkody do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, o której mowa w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r., na co miał bezpośredni wpływ sposób działania w sprawie i konstruowania wniosków przez Skarżącego i reprezentującego go profesjonalnego pełnomocnika.
W związku z tym, dopóki w przedmiotowej sprawie nie została usunięta z obrotu prawnego decyzja o przyznaniu zasiłku dla opiekuna, dopóty niemożliwe było pozytywne rozpatrzenie wniosku Skarżącego z [...] marca 2020r. Ograniczenia ustawowe wynikające z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. w niniejszej sprawie ustały dopiero z chwilą wydania decyzji z dnia [...] lipca 2020r. Co ważne i w sprawie wymaga szczególnego podkreślenia - decyzja wydana na podstawie art. 32 ust. 1 u.ś.r. ma charakter konstytutywny, co oznacza, że jej skutki zachodzą dopiero od chwili jej wydania – tj. "na przyszłość" (takie stanowisko zaprezentował NSA m.in. w wyroku z 29 kwietnia 2020r. w sprawie o sygn. akt I OSK 54/20 – dostępnym na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z uwagi zatem na skutki decyzji wydanej na podstawie art. 32 u.ś.r. – na przyszłość (ex nunc), organ II instancji w zaskarżonej decyzji reformacyjnej prawidłowo przyznał Skarżącemu świadczenie pielęgnacyjne począwszy od [...] lipca 2020 r. Skarżący bowiem dopiero w tym dniu spełnił wszystkie przesłanki materialnoprawne do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.
Warto przytoczyć w tym miejscu stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowane w innym rozstrzygnięciu - w wyroku z 11 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 3/19 (dostępny na stronie jw.), zgodnie z którym na kanwie omawianych powyżej przepisów, należy przyjąć dopuszczalność zbiegu uprawnień, ale już nie kumulatywne pobieranie świadczenia pielęgnacyjnego i zasiłku dla opiekuna. W ocenie NSA, dla uniknięcia zbiegu omawianych świadczeń możliwe jest wydanie decyzji ustalającej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego pod warunkiem zrzeczenia się ustalonego już zasiłku dla opiekuna. W tym celu organ administracji, kierując się zasadami zawartymi w przepisach art. 7, 9, 77 i 80 k.p.a., powinien, stwierdzając, że strona spełnia pozostałe przesłanki do otrzymywania świadczenia pielęgnacyjnego, poinformować ją, iż przeszkodą do jego przyznania pozostaje pobieranie zasiłku dla opiekuna. Zgodnie ze stanowiskiem NSA, wyrażonym ww. wyroku, strona, która dokonuje wyboru, a korzysta już ze zbieżnego uprawnienia, musi z niego zrezygnować przed rozstrzygnięciem o prawie do wnioskowanego świadczenia.
Przy czym, rezygnacja ta nie może opierać się tylko na warunkowej deklaracji, konieczne jest bowiem, aby przed rozstrzygnięciem o prawie do wyższego świadczenia pielęgnacyjnego, ustało prawo do pobierania zbieżnego świadczenia.
W realiach rozpoznawanej sprawy bez wątpienia organy podjęły czynności zmierzające do uzyskania przez Skarżącego świadczenia korzystniejszego (pisma wzywające do wyrażenia wyraźnej zgody na uchylenie decyzji ustalającej prawo do zasiłku dla opiekuna). Podkreślić należy, że tylko Skarżący mógł podjąć skuteczne działanie zmierzające do uchylenia lub zmiany decyzji przyznającej zasiłek dla opiekuna. Uchylenie tej decyzji wymagało bowiem bezwzględnie wyraźnej zgody. Złożony przez Skarżącego pierwotnie wniosek (z [...] marca 2020r.) w tym względzie był de facto warunkowy i strona w sposób jasny domagała się dalszej realizacji decyzji z [...] lipca 2014r. do dnia wydania decyzji przyznającej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Pierwszy wniosek dotyczący uchylenia obowiązującej wówczas decyzji przyznającej zasiłek dla opiekuna – jako złożony przez stronę warunkowo - nie wszczynał on postępowania w sprawie uchylenia decyzji ostatecznej w myśl art. 61 § 3 k.p.a.
Dodatkowo należy też zwrócić uwagę, że w spornym okresie Skarżący miał przyznane prawo do zasiłku dla opiekuna i je zrealizował. Dlatego też, w ocenie Sądu, nie jest możliwe rozliczenie obu świadczeń przyznanych za ten sam okres (od [...] marca 2020r. do [...] lipca 2020r.) - z których jedno zostało wcześniej wypłacone przez skompensowanie świadczeń i wypłatę nowego świadczenia za okres pokrywających się uprawnień w wysokości różnicy pomiędzy kwotą świadczenia pielęgnacyjnego, a kwotą wypłaconego zasiłku dla opiekuna. Takiego rozwiązania nie przewidują przepisy prawa. O ile bezsporne jest, że oba świadczenia nie mogą się kumulować – art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r., o tyle brak jest podstaw prawnych do stosowania w przedmiotowej sprawie "kompensaty" tych świadczeń.
W orzecznictwie sądów administracyjnych rozbieżnie oceniana jest możliwość kompensowania świadczeń wypłaty wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości różnicy pomiędzy zbiegającymi się uprawnieniami. W wyrokach m.in. z dnia 18 czerwca 2020 r. - sygn. akt I OSK 254/20; z dnia 27 maja 2020 r. -sygn. akt I OSK 2375/19 i z dnia 11 sierpnia 2020 r. - sygn. akt I OSK 764/20 (dostępne na stronie jw.) Naczelny Sąd Administracyjny zasadnie dostrzegł, że wypłata świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości odpowiadającej różnicy pomiędzy ustawową wysokością tego świadczenia i wysokością emerytury (netto), pozostawałaby w sprzeczności z treścią art. 17 ust. 3 u.ś.r., który wysokość świadczenia pielęgnacyjnego określa jednoznacznie kwotowo i nie pozwala na samodzielne określanie jego wysokości przez organ administracji w oparciu o jakiekolwiek przesłanki. Uwagi te, zdaniem Sądu, należy analogicznie odnieść do zbiegu wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego z przysługującym stronie specjalnym zasiłkiem opiekuńczym. Zatem z tego względu brak było podstawy prawnej, aby organ odwoławczy dokonywał kompensowania świadczeń.
Z tych wszystkich względów, wskazujących na zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.