Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. (zwane dalej "SKO") zaskarżoną decyzją z [...] października 2020 r. nr [...] uchyliło decyzję Burmistrza S. z [...] grudnia 2019 r. nr [...] ustalającą warunki zabudowy i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Decyzja SKO zapadła w następującym stanie sprawy:
Po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez B. i S. N., Annę i [...] S., M. K., D. i J. R., I. i A. J., J. E. oraz Ł. N., Burmistrz S. (zwany dalej "Burmistrzem") decyzją z [...] grudnia 2016 r., znak: [...] ustalił warunki zabudowy dla zmiany zagospodarowania terenu polegającej na budowie ośmiu budynków garażowych na terenie działki nr [...] w miejscowości S..
Odwołanie od tej decyzji zostało złożone przez J. J. i R. J..
SKO decyzją z [...] lutego 2017 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Decyzją z dnia [...] września 2017 r., Nr [...] Burmistrz ustalił warunki zabudowy dla zmiany zagospodarowania terenu polegającej na budowie ośmiu budynków garażowych na terenie działki nr [...] w miejscowości S..
Po rozpatrzeniu odwołania SKO decyzją z [...] grudnia 2017r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
Z kolei w wyniku rozpatrzenia skargi na decyzję SKO Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z [...] października 2018 r. (sygn. akt II SA/Bd 394/18) uchylił decyzję SKO z [...] grudnia 2017 r. oraz poprzedzającą decyzję Burmistrza z [...] września 2017 r.
W wyniku ponownego postępowania Burmistrz decyzją z [...] grudnia 2019 r. nr [...] ustalił warunki zabudowy dla zmiany zagospodarowania terenu polegającej na budowie zespołu ośmiu garaży blaszanych na terenie działki nr [...] w miejscowości S..
W wyniku rozpatrzenia odwołania wniesionego przez J. i R. J. SKO decyzją z 20 marca nr [...] uchyliło decyzję Burmistrza i przekazało mu sprawę do ponownego rozpoznania.
J. J. i R. J. wnieśli od tej decyzji sprzeciw do WSA w Bydgoszczy, który wyrokiem z [...] sierpnia 2020 r. sygn. II SA/Bd 469/20 uchylił decyzję SKO z [...] marca 2020 r.
WSA wskazał, że zasadniczą wadą zaskarżonej decyzji jest to, że organ w głównej mierze oceniał ustalenia decyzji nr [...] z [...] września 2017 r., zamiast decyzji nr [...] z [...] grudnia 2019 r.
Sąd podniósł, że treść uzasadnienia decyzji organu odwoławczego stanowi powielenie argumentacji zawartej w uzasadnieniu wyroku Sądu z [...] października 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 394/18 bez uwzględnienia, że wydana po tym orzeczeniu decyzja organu I instancji stanowi nowe rozstrzygnięcie, do którego należy odnieść się merytorycznie i indywidualnie. Organ przywołał treść sentencji decyzji nr [...] nie dostrzegając, że organ I instancji wydał nową decyzję inaczej określając przedmiot inwestycji, w zgodzie z wnioskiem. Organ odnosił się również do parametrów zabudowy określonych w wyeliminowanej z obrotu decyzji. W konsekwencji doszło też do naruszenia art. 107 § 1 k.p.a.
W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy SKO wskazaną na wstępie decyzją z [...] października 2020 r. nr [...] uchyliło decyzję Burmistrza S. z [...] grudnia 2019 r.
W uzasadnieniu SKO podniosło, że Burmistrz ustalił, że szerokość frontu działki objętej wnioskiem wynosi 36 m, a zatem minimalna szerokość obszaru analizowanego wynosi minimum 108 m w każdą stronę od wszystkich granic działek.
SKO stwierdziło, że obszar analizowany został wyznaczony na mapie posiadającej oznaczenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zatem spełniającej wymogi ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293, zwanej w skrócie "u.p.z.p.").
Odnośnie kontynuowania funkcji zabudowy SKO wskazało, że wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. ocena inwestycji z punktu widzenia kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych nie oznacza zakazu lokalizacji zróżnicowanej zabudowy na określonym terenie oraz bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy.
SKO wskazało na sposób ustalania obowiązującej linii nowej zabudowy opisany w § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1588, zwanego dalej "rozporządzeniem"). SKO stwierdziło, że w rozpatrywanym przypadku organ pierwszej instancji, uwzględniając zalecenia SKO, wyjaśnił sposób w jaki została wyznaczona linia nowej zabudowy. Wskazano, że zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia dla wnioskowanej inwestycji wyznacza się od strony dróg publicznych linię zabudowy w odległości 6 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi gminnej i w odległości 8 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi wojewódzkiej (zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych).
Odnośnie wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu SKO wskazało, że w przedmiotowym przypadku za minimalny wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy przyjęto wartość równą wielkości powierzchni zabudowy działki nr [...], zlokalizowanej po przeciwnej stronie ulicy [...] tj. 0,22, za maksymalny średnią powierzchnię zabudowy w obszarze analizowanym – 0,44.
Odnośnie wyznaczenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki SKO wskazało, że w rozpatrywanym przypadku parametr ten ustalono na podstawie zabudowy występującej w analizowanym obszarze.
Co do geometrii dachu SKO podniosło, że wobec braku szczegółowego wskazaniu w rozporządzeniu sposobu wyznaczania geometrii dachu można przyjąć, że planowana zabudowa winna nawiązywać do przeważającej zabudowy w szeroko rozumianym sąsiedztwie lub zabudowy bezpośrednio sąsiadującej itp. SKO wskazało, że w rozpatrywanym przypadku parametr ten ustalono na podstawie zabudowy występującej w analizowanym obszarze.
SKO stwierdziło, że stosownie do § 9 ust. 2 rozporządzenia wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 2 rozporządzenia, zawierające cześć tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji organu I instancji.
SKO stwierdziło także, że projekt decyzji o warunkach zabudowy został sporządzony przez osobę uprawnioną posiadającą uprawnienia urbanistyczne, co czyni zadość wymogom zawartym w art. 60 ust. 4 u.p.z.p.
Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu SKO stwierdziło, że istotnym w sprawie zagadnieniem jest, czy wniosek o udzielenie warunków zabudowy dotyczy nowej zabudowy, jak to przedstawiono we wniosku, czy też dotyczy zabudowy już istniejącej, jak wywodzili skarżący. SKO podniosło, że jak wskazał WSA, konieczne jest ustalenie celu uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, pamiętając o tym, że możliwe jest uzyskanie żądanie przez wnioskodawców decyzji w sytuacji zrealizowania inwestycji jedynie na potrzeby postępowania legalizacyjnego. Ponadto zrealizowanie inwestycji musi pociągać za sobą inne skutki. Przy określeniu wymagań wynikających z art. 61 ust. 7 u.p.z.p., a dotyczących: linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu – organy winny były wskazane dane odnieść do konkretnych parametrów powstałej inwestycji.
SKO podniosło, że organ I instancji powyższego warunku nie spełnił, określając wskazane parametry bez uwzględnienia faktu istnienia garaży opisanych we wniosku i pomijając konieczność oceny, czy zrealizowana inwestycja spełnia ustalone w decyzji ww. parametry. Zachował się więc tak, jakby wniosek dotyczył mającej dopiero powstać inwestycji, naruszając przepisy art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. w związku z art. 61 ust. 7 u.p.z.p.
SKO ponadto podniosło, że przede wszystkim treść wniosku jest wzajemnie sprzeczna. Z jednej strony bowiem strony wniosek dotyczy "budowy 8 szt. garaży blaszanych", z drugiej zaś dotyczy budowy budynków i to w liczbie dwóch: "budynku garażowego – zespół 5 szt. oraz "budynku garażowego – zespołu 3 szt. o różnych parametrach. Organ przeszedł do porządku nad okolicznością, że garaż blaszany nie stanowi budynku; należy do kategorii tymczasowych obiektów budowlanych. W tych warunkach organ winien usunąć powyższą nieprawidłowość wniosku poprzez ustalenie, czy chodzi o poszczególne garaże blaszane, czy o ich zespół lub zespoły, czy chodzi o budynki lub ich zespoły. Twierdzenie, że blaszany garaż jest budynkiem, musiałoby zawierać uzasadnienie w tym zakresie, które powinno było zostać zweryfikowane przez organ I instancji.
Wskazane zaniechanie organu I instancji doprowadziło do wadliwej sentencji decyzji, albowiem udzielono warunków zabudowy nie na garaże blaszane ani ich zespoły, lecz na budynki garażowe, a więc obiekty, które nie są blaszanymi garażami. Zdaniem SKO orzeczenie to nie tylko jest sprzeczne z wnioskiem, ale też z materiałem dowodowym. Z załączonych do akt fotografii wynika bowiem, że w istocie chodzi o zespół blaszanych garaży, nie zaś o budynki.
SKO wskazało ponadto, że decyzja organu I instancji jest wadliwa także dlatego, że udzielono warunków zabudowy Gminie S. – Ochotniczej Straży Pożarnej, a więc podmiotowi, który nie był wnioskodawcą, a więc i stroną postępowania.
Dokonując kontroli decyzji I instancji z punktu widzenia niezbędnych przesłanek wynikających z art. 61 u.p.z.p. SKO wskazało na dokonanie niewystarczającej analizy w zakresie wykazania kontynuacji funkcji w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Stanowisko o zaistniałej kontynuacji funkcji szeregowo – garażowej stanowiło jedno zdanie, że projektowana inwestycja stanowi kontynuację funkcji garażowej znajdującej się na terenie analizowanym, które poprzedzone zostało ustaleniem, iż na terenie analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i garażowa. Pominięto zatem ustalenie okoliczności, czy na obszarze analizowanym występuje funkcja szeregowo – garażowa i jakie ma to znaczenie dla ustalenia w zakresie kontynuacji funkcji garażowej.
Ponadto § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzjach o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r. poz. 1589) wymaga dokonania przez organ określenia sposobu użytkowania obiektów budowlanych i sposobu zagospodarowania, czego nie dopełniono.
Zdaniem SKO analiza w zakresie kontynuacji funkcji dotyczyć powinna nie tyle możliwości posadowienia garażu związanego z funkcją mieszkaniową, ale możliwości posadowienia zespołu garaży szeregowych w liczbie 8, które łącznie z istniejącymi 4 garażami, jak świadczy o tym materiał fotograficzny (tej okoliczności organy nie ustaliły), stanowić mogą zespół 12 garaży, tym bardziej, że problem nie jest jednoznaczny i oczywisty, o czym może świadczyć rozbieżność poglądów w tym zakresie występująca w orzecznictwie (SKO wskazało na wyroki: WSA w Gliwicach z 22 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SA/Gl 241/18 oraz WSA w Krakowie z 29 września 2017 r.).
Zdaniem SKO "Nieprawidłowo określono wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki. Jak wynika z § 5 ust. 1 rozporządzenia, wskaźnik ten wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Tymczasem organy przyjęły określenie go w wielkościach maksymalnej i minimalnej, a więc niezgodnie z ww. przepisem. Przyjęcie ewentualnego odstępstwa od wartości średniej byłoby możliwe, na podstawie § 5 ust. 2 rozporządzenia, lecz wymagałoby to wykazania, że wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia, co oznacza, że odstąpienie to musiałoby zostać w tym zakresie uzasadnione. Tymczasem całym uzasadnieniem przyjętego przez organy rozwiązania jest okoliczność, że minimalny wskaźnik – 0,22 – występuje na działce [...]".
W opinii SKO "Wadliwie określono też szerokość elewacji frontowej, przyjmując, że dla każdego budynku będzie wynosić od 3 m do 6 m. Przepis § 6 ust. 1 rozporządzenia wskazuje, że szerokość tej elewacji wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Skoro organy przyjęły, że na obszarze analizowanym średnia szerokość elewacji frontowych wynosi 10,6 m, to uwzględniając 20 % tolerancję, możliwość wyznaczenia szerokości omawianej elewacji ograniczała się w liczbach od 8,5 m do 12,7 m. Tymczasem przyjęte przez organy wielkości oznaczają możliwość znacznego przekroczenia tych wartości. Każda elewacja 3 metrowa pomnożona przez 8 garaży daje bowiem wartość 24 m, a każda elewacja 6 metrowa pomnożona przez liczbę 8 garaży daje wartość 48 m. Przyjęcie innych wartości niż średnia szerokość elewacji występująca na terenie analizowanym wymagałaby zastosowania § 6 ust. 2, pozwalającego na dokonanie odstępstwa, jednak wymagałoby to uzasadnienia nawiązującego do analizy tekstowej, czego zaniechano."
SKO wskazało, że organ I instancji ponownie analizując sprawę w nowym rozstrzygnięciu powinien odnieść się do ww. zarzutów, a szczegółowe wywody zawrzeć w uzasadnieniu nowej podjętej decyzji.
J. J. i R. J. wnieśli sprzeciw od decyzji SKO z [...] października 2020 r. zarzucając, że narusza ona art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie, podczas gdy w niniejszej sprawie organ winien zastosować art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i orzec co do istoty sprawy.
Skarżący wskazali, że decyzja Burmistrza była już trzykrotnie uchylana. SKO dokładnie wskazało błędy w rozumowaniu Burmistrza, mogło więc orzec co do istoty sprawy, bo znane są mu okoliczności sprawy, a materiał dowodowy nie wymaga uzupełnienia, a jedynie prawidłowej analizy i oceny.
W odpowiedzi na sprzeciw SKO wniosło o jego oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważyło, co następuje
Sprzeciw jest zasadny.
Zgodnie z treścią art. 3 § 2a w zw. z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; zwanej w skrócie "p.p.s.a.") sądy administracyjne rozpoznają sprzeciwy od decyzji, o których mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Sąd rozpoznając sprzeciw od decyzji kasatoryjnej ocenia co do zasady jedynie zachowanie przesłanek wydania tego rodzaju decyzji (art. 64e p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a.), jednakże zgodnie z treścią art. 64b § 1 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. nie jest on związany granicami sprzeciwu, w tym podniesionymi zarzutami. Oznacza to, że sąd jest uprawniony do uwzględnienia sprzeciwu także z przyczyn niewskazanych w powyższym środku zaskarżenia.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. decyzja SKO z 2 października 2020 r. uchylająca decyzję organu I instancji z 31 grudnia 2019 r. nr 461 i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.
Stosownie do treści przepisu art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zwrot normatywny "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" jest zwrotem ocennym. W orzecznictwie przyjmuje się, że stwierdzenie to jest równoznaczne z nieprzeprowadzeniem przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (tak np. NSA w wyroku z dnia 24 kwietnia 2014 r., II OSK 2846/12).
W sytuacji gdy organ odwoławczy ma możliwość skorzystania z art. 136 k.p.a., braki dowodowe postępowania pierwszej instancji nie mogą co do zasady stanowić podstawy do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Dopiero w razie bezspornego wykazania, że przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego na podstawie art. 136 k.p.a. prowadziłoby w istocie do konieczności zastąpienia w całości organu pierwszej instancji albo przeprowadzenia po raz pierwszy postępowania dowodowego w znacznej części, zastosowanie kompetencji kasatoryjnej w świetle przesłanek z art. 138 § 2 k.p.a. może być uznane za uzasadnione. Nie są zatem wystarczające ustalenia organu odwoławczego, że w postępowaniu przed organem pierwszej instancji doszło do określonych naruszeń prawa procesowego. Konieczne jest bowiem ścisłe wykazanie, że naruszenia te dotyczą nie tylko istotnych okoliczności prawnych lub faktycznych sprawy, których ustalenie warunkuje prawidłowe zastosowanie normy prawa materialnego, lecz także, że organ odwoławczy nie jest w stanie sanować powyższych uchybień lub uzupełnić materiał dowodowy na podstawie art. 136 k.p.a. bez naruszenia zasady dwuinstancyjności.
Brak precyzyjnego i przekonującego wykazania powyższych przesłanek oraz wydanie decyzji kasatoryjnej są równoznaczne z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a. Należy również przypomnieć, że wydanie decyzji kasatoryjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji jest wyjątkiem od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, a zatem niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca art. 138 § 2 k.p.a. Podkreślić bowiem należy, że organ odwoławczy, w przeciwieństwie do sądu administracyjnego, jest organem merytorycznie rozstrzygającym sprawę.
Odnosząc powyższe uwagi do ustaleń i uzasadnienia decyzji organu odwoławczego należy stwierdzić, że zasadnicza wadliwość zaskarżonej decyzji dotyczy faktu, że organ w głównej mierze oceniał ustalenia decyzji organu I instancji nr [...] z [...] września 2017r., zamiast decyzji nr [...] z [...] grudnia 2019 r.
Treść uzasadnienia decyzji organu odwoławczego w istotnej części stanowi powielenie argumentacji zawartej w uzasadnieniu wyroku tutejszego Sądu z [...] października 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 394/18 bez uwzględnienia, że po tym orzeczeniu organ I instancji prowadził dalsze postępowanie i wydal nową decyzję z [...] grudnia 2019r. stanowiącą nowe rozstrzygnięcie, do którego należy odnieść się merytorycznie i indywidualnie.
Organ odwoławczy najwyraźniej nie dostrzegł, że po ww. wyroku z 3 października 2018 r. (sygn. II SA/Bd 394/18) organ I instancji:
- - pismem z [...] kwietnia 2019 r. (k. 334 akt administracyjnych) wezwał wnioskodawców do określenia, czy wniosek dotyczy zabudowy już istniejącej i czy jest związany z prowadzonym postępowaniem legalizacyjnym, a ponadto – do określenia o jaki obiekt chodzi;
- - wnioskodawcy odpowiedzieli pismem z [...] maja 2019 r. (k. 339 akt administracyjnych) wskazując, że przedmiotem inwestycji jest "budowa zespołu garaży blaszanych 8 szt.", uzyskanie decyzji jest niezbędne w związku z prowadzonym postępowaniem legalizacyjnym, a ponadto że wnioskodawcą jest Ochotnicza Straż Pożarna w S.;
- - do akt dołączono informację z Krajowego Rejestru Sądowego dotyczącą stowarzyszenia Ochotnicza Straż Pożarna w S. oraz udzielone przez stowarzyszenie pełnomocnictwo (k. 368, k. 369 akt administracyjnych).
W zaskarżonej decyzji z [...] października 2020 r. SKO wskazuje na wadliwą treść sentencji decyzji organu I instancji, w której jakoby udzielono warunków zabudowy na "budynki garażowe". Tymczasem w sentencji decyzji Burmistrza z [...] grudnia 2019 r. wskazano, że ustalone warunki zabudowy są "dla zmiany zagospodarowania terenu polegającej na budowie zespołu ośmiu garaży blaszanych na terenie działki nr [...]".
Wbrew zarzutowi SKO organ I instancji nie skierował decyzji do Gminy S. – Ochotniczej Straży Pożarnej (tak jak w decyzji z [...] września 2017 r.), ale do Ochotniczej Straży Pożarnej w S. (będącej odrębnym od Gminy podmiotem).
Odnośnie kwestii kontynuacji funkcji zabudowy jako szeregowo – garażowej SKO wskazało na niedostateczną analizę w tym zakresie. SKO nie dostrzegło, że w aktach sprawy znajduj się na nowo sporządzona analizie urbanistyczno – architektoniczna (k. 392 akt administracyjnych), w której znajdują się rozważania odnośnie kontynuacji funkcji "dla zespołu garaży blaszanych 8szt.", także w kontekście stanowiska WSA zawartego w wyroku z 3 października 2018 r. sygn. II SA/Bd 394/18. SKO nie poddało ocenie tej nowej analizy nie wskazało jakie jeszcze okoliczności wymagają ustalenia, aby możliwa była ocena kontynuacji funkcji zabudowy.
Odnośnie kwestii wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki SKO analizuje rozstrzygnięcie organu I instancji, w którym jakoby określono ten parametr w granicach: wskaźnik minimalny – 0,22, wskaźnik maksymalny 0,44. Takie określenie występowało w decyzji Burmistrza z [...] września 2017 r. Natomiast w decyzji Burmistrza z [...] grudnia 2019 r. organ ten wskazał wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki jedną liczbą – 0,36 (pkt 2 lit f decyzji z [...] grudnia 2019 r.).
Podobnie odnośnie szerokości elewacji frontowej SKO w analizuje rozstrzygnięcie organu I instancji, w którym jakoby określono ten parametr w granicach od 3 do 6 m. Także w tym przypadku takie określenie znajdowało się w decyzji organu I instancji z [...] września 2017 r., a nie w obecnej decyzji Burmistrza. W decyzji organu I instancji z [...] grudnia 2019 r. Burmistrz określił parametr "szerokość elewacji frontowej trzech garaży w zespole ośmiu garaży 2,2 m oraz pięciu garaży 3m" (pkt 2 lit b decyzji z [...] grudnia 2019 r.).
W konsekwencji powyższego ocena organu odwoławczego, że w postępowaniu przed organem pierwszej instancji doszło do określonych naruszeń prawa procesowego nie odnosi się do decyzji organu I instancji z [...] grudnia 2019 r. i jest nieadekwatne do stanu sprawy. Brak było zatem przesłanek do podjęcia przez SKO rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.
Należy przy tym zauważyć, że w aktach sprawy przekazanych Sądowi brak załącznika nr [...] do decyzji Burmistrza z [...] grudnia 2019 r. tj. części graficznej analizy (brak k. 464 akt administracyjnych).
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).