Uzasadnienie
Pismem z dnia 4 grudnia 2012 r. W. A. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy o stwierdzenie nieważności kontroli z dnia [...] października 2008 r. wykonanego badania psychologicznego w trybie odwołania przeprowadzonej na podstawie upoważnienia Wojewody [...]. Podniósł, że obydwie panie dokonujące kontroli nie spełniały wymogu zezwalającego na przeprowadzenia takiej kontroli zawartego w punkcie 3 paragrafu 9 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o odrzucenie skargi wskazując, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Skarga wniesiona w niniejszej sprawie podlega odrzuceniu. Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności. W tym zakresie Sąd bada czy skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego określonej przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), który stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej.
Poddanie w przepisie art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych wykonywania administracji publicznej kontroli sądu administracyjnego nie oznacza, że cała działalność administracji publicznej została taką kontrolą objęta. Ograniczenie jej zakresu wynika z treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270) zwanej dalej ppsa, który enumeratywnie wylicza formy działania administracji publicznej podlegające kontroli.
I tak, w myśl art. 3 § 2 ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Jak wynika z akt sprawy, złożone przez W. A. pismo jest skargą na działanie Wojewody [...], który jako organ właściwy w myśl Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń, dokonuje kontroli wykonania i dokumentowania badań lekarskich lub psychologicznych oraz wydawanych orzeczeń lekarskich i psychologicznych. Pismo skarżącego wyrażające niezadowolenie, co do przeprowadzonej kontroli badania lekarskiego i psychologicznego przy ubieganiu się o pozwolenie na broń zostało rozpatrzone jako skarga w trybie art. 227 kpa.
Zgodnie z treścią art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego, przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Przepis ten zamieszczony jest w Rozdziale 2 zatytułowanym,,Skargi" Dział VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r., który to Dział VIII kpa nie należy do kognicji sądów administracyjnych. W tym stanie rzeczy zaskarżona w niniejszej sprawie działalność organu nie mieści się w granicach kognicji sądu administracyjnego wyznaczonej treścią art. 3 p.p.s.a.
Postępowanie skargowe uregulowane w Dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego jest jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, którego zakończenie nie daje podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, to jest postępowania odwoławczego lub postępowania sądowoadministracyjnego.
Należy podkreślić, iż do właściwości sądu administracyjnego nie należy ocena sposobu działania organu, jak i jego pracowników, gdyż jest to wewnętrzna sprawa tychże organów. Sprawy skargowe rządzą się swoistymi regułami. W postępowaniu tym nie działają strony, nie ma instancji, nie zapadają decyzje ani postanowienia oraz inne akty, a ma ono na celu ustalenie prawidłowości i terminowości działania organów administracyjnych i ich pracowników oraz zbadanie potrzeby podjęcia określonych czynności. W orzecznictwie prezentowany jest niekwestionowany pogląd, iż postępowanie to nie kończy się władczym aktem podlegającym ocenie sądu administracyjnego z punktu widzenia legalności (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1110/04, publ. LEX nr 171200, postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w warszawie z dnia 7 grudnia 2004 r., sygn. akt II SAB/Wa 193/04, pub. LEX nr 165916 z dnia 7 grudnia 2006 r., sygn. I SA/Wa 1785/06, pub. LEX nr 320599).
Sprawy te nie zostały poddane kontroli sądów administracyjnych, jako że żadna z procedur nie przewiduje dopuszczalności zaskarżenia działań realizowanych w ramach tego postępowania.
W niniejszej sprawie stwierdzić należy, iż skarga W. A. stanowi skargę w rozumieniu Działu VIII kpa i nie podlega kontroli sądów administracyjnych, gdyż nie mieści się w katalogu czynności i aktów zawartych w art. 3 § 2 p.p.s.a.
Skoro więc przedmiotowa skarga została wniesiona w sprawie nie podlegającej kognicji sądu administracyjnego, skarga podlega odrzuceniu z mocy art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. Wobec odrzucenia skargi ocenie merytorycznej Sądu nie podlegają podniesione w niej zarzuty. Stąd postanowiono, jak w sentencji.