Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] września 2020 r. nr [...], [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], na podstawie art. 26 § 2 pkt 1 w zw. z art. 25 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) – dalej k.p.a. po rozpoznaniu wniosku K. Ż. i D. Ż. wyznaczył [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] do załatwienia sprawy dotyczącej kontroli budynku mieszkalnego mieszczącego się na działce [...] przy ul. [...] w [...], której właścicielem jest K. B..
W następstwie powyższego, skargę na ww. postanowienie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, skarżący K. B., zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić, gdyż dotyczy ona postanowienia nieobjętego zakresem właściwości sądów administracyjnych.
Kontrola legalności sprawowana jest przez wojewódzki sąd administracyjny na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647). Zakres kognicji sądu administracyjnego wyznaczają przepisy art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.).
Zgodnie z art. 3 § 2 i 3 tej ostatniej ustawy kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133, i 2196) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
- 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
§ 3 Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.
Stosownie do art. 141 k.p.a., zażalenie na postanowienie przysługuje tylko w przypadku gdy tak stanowi kodeks postępowania administracyjnego. Postanowienie wydane na podstawie art. 24 k.p.a. dotyczącego wyłączenia pracownika organu, czy też na podstawie art. 25 k.p.a. dotyczącego wyłączenia organu, nie kończy postępowania w sprawie, ani nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do jej istoty. Na postanowienie w przedmiocie wyłączenia bądź odmowy wyłączenia organu nie służy również zażalenie, gdyż w przypadku postanowień wydanych w trybie art. 24 i 25 k.p.a., przepisy ustawy nie przewidują zażalenia (oraz odpowiednio wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w razie wydania postanowienia przez samorządowe kolegium odwoławcze lub ministra). Tym samy postanowienie takie nie może stanowić podstawy kontroli legalności działalności administracji publicznej prowadzonej przez sądy administracyjne (por. np. wyrok NSA z 5 października 2006 r., sygn. akt II OSK 1221/06, CBOSA). Podkreślić należy, że organ w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo pouczył skarżącego, iż na postanowienie nie przysługuje zażalenie.
Skoro zatem od tego rodzaju postanowień, kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia, to w konsekwencji postanowienie takie nie podlega kognicji sądu administracyjnego. A zatem skarga K. B. na postanowienie w przedmiocie wyznaczenia innego organu do rozpoznania sprawy jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu przez Sąd.
Na marginesie Sąd wskazuje, że w sytuacji, w której postanowienie o wyłączeniu organu lub pracownika w postępowaniu administracyjnym mogło wywierać wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, zarzuty z tym związane mogą być podnoszone m. in. w odwołaniu od decyzji (art. 142 k.p.a.).
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.