Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżonym postanowieniem z [...] września 2022 r. utrzymało w mocy postanowienie Starosty [...] odmawiające wznowienia postępowania zakończonego decyzją z [...] marca 2022 r. zobowiązującą Z. B. (tj. Skarżącego) do zwrotu nienależnie pobranego ekwiwalentu za wyłączenie gruntów z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej.
Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie sprawy:
Starosta W. decyzją z [...] marca 2022 r. nr [...] zobowiązał Z. B. do zwrotu nienależnie pobranego ekwiwalentu wraz z odsetkami za wyłączenie gruntów z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej.
W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 7 ust. 6 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia właściciel gruntu otrzymuje ekwiwalent do czasu nabycia prawa do emerytury lub renty. Skarżący nabył prawo do emerytury [...] października 2016 r., jednakże nie powiadomił o tym organu – informację o tym fakcie przekazał organowi dopiero KRUS pismem z [...] stycznia 2021 r.
Odwołanie od powyższej decyzji zostało wniesione po terminie, co stwierdziło Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z [...] maja 2022 r.
Następnie Skarżący [...] lipca 2022 r. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego (w skrócie "k.p.a.") podnosząc, ze [...] czerwca 2022 r. uzyskał informację o istotnej okoliczności faktycznej tj. nieuwzględnieniu przez organ który wydał decyzję, częściowego przedawnienia roszczenia o zwrot pobranego ekwiwalentu. Przedawnienie to jest konsekwencją stosowania w przedmiotowej sprawie przepisów działu III Ordynacji Podatkowej, zgodnie z którymi zobowiązania przedawniają się z upływem 5 lat.
Starosta W. postanowieniem z [...] lipca 2022 r., na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. odmówił wznowienia postępowania.
Starosta wskazał, że powołanie się we wniosku na okoliczność przedawnienia nie może być uznana za okoliczność faktyczną, gdyż taka okoliczność nie miała miejsca. Starosta podniósł, że zarówno w dniu wydania decyzji jak też obecnie stoi na stanowisku, że zwrot nienależnie pobranego ekwiwalentu nie podlega ordynacji podatkowej. Zdaniem Starosty [...] we wniosku nie wskazał przesłanki faktycznej wznowienia postępowania, a jedynie wysnuł hipotezę odnoszącą się do niewłaściwych przepisów.
W złożonym zażaleniu Skarżący zarzuciła Staroście brak wnikliwego rozpatrzenia sprawy przez niewyjaśnienie dlaczego wskazana okoliczność częściowego przedawnienia roszczenia o zwrot ekwiwalentu nie ma miejsca. Żalący podniósł, że organ I instancji nie wskazał żadnych podstaw prawnych uzasadniających stanowisko, że zwrot środków finansowych o charakterze publicznym, jakim jest ekwiwalent z zalesienie, wyłączony jest od możliwości stosowania instytucji przedawnienia, o której mowa w ordynacji podatkowej.
W wyniku rozpatrzenia zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 149 § 3 i 4 k.p.a., wskazanym na wstępie postanowieniem z [...] września 2022 r. nr [...] utrzymało w mocy postanowienie Starosty z [...] lipca 2022 r. odmawiające wznowienia postępowania.
Zdaniem Kolegium zarzut wniosku o wznowienie dotyczący niezastosowania wskazanych w nim norm prawnych nie stanowi nowej okoliczności faktycznej, istniejącej w dniu wydania decyzji i nieznanej organowi I instancji. Nie można uznać, że zarzut ten wypełnia hipotezę art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Brak zatem zaistnienia przesłanki wznowienia skutkuje koniecznością odmowy wznowienia postępowania z przyczyn przedmiotowych.
W skardze do sądu Z. B. wniósł o uchylenie postanowienia Kolegium zarzucając mu naruszenie art. 10 § 1 i 2 k.p.a. przez niezapewnienie czynnego udziału w postępowaniu przed Kolegium.
Skarżący podniósł, że w toku postępowania przed Kolegium jego pełnomocnik miał przedstawić szczegółowe stanowisko wykazujące zasadność żądania o przekazanie przedmiotowej sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Kolegium nie miało możliwości ocenić czy mające być przedstawione stanowisko pełnomocnika miałoby istotny wpływ na wynik sprawy. Organ ten z góry założył, że strona nie może już nic więcej wnieść do sprawy i uniemożliwił Skarżącemu uzupełnienia argumentacji zawartej w zażaleniu.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 10 § 1 i 2 k.p.a. Kolegium ponadto podniosło, że pełnomocnik Skarżącego został poinformowany przez Starostę o przekazaniu zażalenia Kolegium. Wiedział zatem o toczącym się postępowaniu i mógł w nim składać stosowne wnioski czy przedstawić stanowisko w sprawie – czego nie dokonał. Ponadto dla skuteczności zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. konieczne byłoby wskazanie i udokumentowanie, jak brak przedstawienia stanowiska w sprawie przez pełnomocnika miałby konkretnie wpłynąć na wynik sprawy oraz prawa i obowiązki strony. Skarżący tego wpływu nie wykazał, zatem jego twierdzenie ma charakter hipoteteczny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest niezasadna.
Słusznie wskazuje Kolegium na utrwalony w orzecznictwie pogląd, iż zarzut naruszenia przepisu art. 10 § k.p.a. może odnieść skutek wówczas, gdy zostanie wykazane, że to uchybienie uniemożliwiło stronie dokonanie konkretnych czynności procesowych (por.m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 marca 2023 r., sygn. II GSK 1435/19 oraz wskazane tam orzecznictwo, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dostępnej poprzez stronę internetową http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Ze skargi złożonej do Sądu nie wynika jakie konkretnie czynności Skarżący mógłby podjąć w ramach przysługującego mu prawa do czynnego udziału w postępowaniu, których został pozbawiony z powodu naruszenia art. 10 k.p.a., a które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy. Nie jest wskazaniem na "konkretną czynność" samo stwierdzenie, że pełnomocnik Skarżącego mógłby przedstawić Kolegium swoje stanowisko w sprawie. Stanowisko Skarżącego zostało przedstawione w zażaleniu, a nawet w skardze do Sądu Skarżący nie wskazał, jakie konkretnie inne (o jakiej treści), istotne stanowisko mogłoby być przedstawione.
Wskazany w skardze zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. jest wobec tego niezasadny.
Niezależnie od zgłoszonego w skardze zarzutu zasadne jest stanowisko Kolegium, że istnienie wykładni prawa odmiennej od wskazanej w decyzji ostatecznej nie może być uznane za ujawnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów które istniały w dniu wydania decyzji, lecz nie były znane organowi, który wydał decyzję. W przedmiotowej sprawie nie można zatem uznać, że Skarżący we wniosku o wznowienie powołał się na tego rodzaju okoliczność, która jest tożsama z przesłanką wznowienia określoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Odmowa wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. była zatem zasadna.
Ze względu na powyższe, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 259), Sąd oddalił skargę.