Uzasadnienie
K. K. dnia [...] 2003r. złożyła w Urzędzie Gminy w P. wniosek o wymeldowanie z jej nieruchomości byłego męża M. K. Oświadczyła, że jest już po rozwodzie i nie chce, żeby były mąż był zameldowany w jej domu. Dnia 18 czerwca 2004r. po podpisaniu druku PU-E-2 M. K. został wymeldowany z miejsca pobytu stałego.
W związku z powyższym decyzją nr [...] z dnia [...] 2003r. Wójt Gminy P. umorzył postępowanie w sprawie wymeldowania M. K., który dopełnił obowiązku meldunkowego, tj. wymeldował się z dotychczasowego miejsca pobytu stałego.
Wyżej wymieniony złożył dnia 4 czerwca 2004r. wniosek o przywrócenie zameldowania uzasadniając, iż podpisał dokument dotyczący wymeldowania nie wiedząc o jego znaczeniu.
Wójt Gminy P. decyzją nr [...] z dnia [...] 2004r. orzekł o wykreśleniu z ewidencji ludności wpisu z dnia 18 lipca 2003r. o wymeldowaniu M. K. z miejsca pobytu stałego. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z przepisami ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2001r. nr 87, poz. 960) przesłanką wymeldowania osoby z miejsca pobytu stałego jest opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu 9art.15 ust.1 wskazanej ustawy). Dokonana czynność materialno – techniczna polegająca na wymeldowaniu M. K. z miejsca pobytu stałego była niezgodna ze stanem faktycznym, ponieważ wyżej wymieniony zamieszkiwał pod wskazanym adresem.
K. K. złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji do Wojewody [...]. Podniosła, że zaskarżona decyzja była dla niej krzywdząca, ponieważ były mąż nie mieszkał w jej mieszkaniu, lecz w garażu na terenie posesji. Zdaniem skarżącej nie miał on prawa do zameldowania pod adresem Żygląd 21.
Decyzją z dnia [...] 2004r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżona decyzję Wójta Gminy P. W uzasadnieniu organ wskazał, iż czynność materialno – techniczna dotycząca wymeldowania M. K. z miejsca pobytu stałego, jako dokonana niezgodnie ze stanem faktycznym podlegała wykreśleniu z ewidencji ludności.
K. K. złożyła dnia 29 października 2004r. skargę (nazwaną "odwołanie") na decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wnosząc o jej uchylenie w całości. Zarzuciła naruszenie przepisu art.47 ust.2 i art.15 ust.1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Wskazała ponadto, że zamieszkiwać można jedynie w lokalach mieszkalnych, a trudno przyjąć, iż garaż, w którym mieszkał M. K. spełniał wymogi lokalu mieszkalnego. Skarżąca podniosła również, że były mąż sam i bez żadnego przymusu złożył prośbę o wymeldowanie, nie wykazując iż działał pod wpływem błędu lub groźby.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych, bez rozpoznawania zawartych w nim zarzutów.
Zgodnie z treścią art.214 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Przepis art.219 §1 wskazanej wyżej ustawy stawia wymóg uiszczenia opłaty sądowej przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie.
Sąd, w myśl przepisu art.220 §1 zd. 1 i 2 p.p.s.a., nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarżąca została wezwana do uiszczenia należnej opłaty, w tym przypadku wpisu od wniesionej skargi, którego to obowiązku nie dopełniła w przepisanym terminie, tj. do dnia 20 grudnia 2004r.
W związku z powyższym, na podstawie przepisu art.58 §1 pkt 3 oraz art.220 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), skarga podlega odrzuceniu.