Uzasadnienie
Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] 2006 r. Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w G. uznała P. G. za trwale niezdolnego do zawodowej służby wojskowej z kategorią zdrowia "N". Ponadto Komisja stwierdziła, że stwierdzone schorzenia nie mają związku przyczynowego ze służbą wojskową oraz zaliczyła badanego do pierwszej grupy inwalidztwa.
Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w B., po rozpoznaniu odwołania, wydała w dniu [...] 2006 r. orzeczenie nr [...] utrzymujące w mocy zaskarżone orzeczenie Komisji Lekarskiej w G. Organ odwoławczy uzasadniając swoje stanowisko podzielił ustalenia faktyczne i prawne organu pierwszej instancji. Ze względu na fakt, że stwierdzone u skarżącego schorzenie - marskość wątroby z wodobrzuszem - uwarunkowane jest wewnątrzustrojowo, Komisja stwierdziła, iż nie ma podstaw do uznania jego związku przyczynowego ze służbą wojskową. Także schorzenie w postaci zaburzenia adaptacyjno - depresyjnego Komisja uznała za mające charakter samoistny, o podłożu wewnątrzustrojowym. Organ stwierdził ponadto, iż schorzenie to nie jest wymienione w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 31 marca 2003 r. w sprawie ustalenia wykazu chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej oraz chorób i schorzeń, które istniały przed powołaniem do służby wojskowej, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby na określonych stanowiskach (Dz. U. Nr 62, poz. 567), będącym podstawą do wydania orzeczenia dla celów odszkodowawczych.
Wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. P. G. wskazał, iż służbę wojskową pełnił jako chorąży w latach 1993 - 2006. Dopiero w roku 2005 pojawiły się objawy chorób. Wobec tego kolejno pojawiające się upośledzenia niewątpliwe pozostają w związku przyczynowym ze służbą wojskową. Zaskarżone orzeczenie powinno zdaniem skarżącego ulec weryfikacji poprzez uznanie, iż powstałe schorzenia pozostają w związku przyczynowym z wykonywaną pracą (służbą wojskową) i tym samym uzasadniają przyznanie odszkodowania, stosownie do stwierdzonej procentowej utraty zdrowia.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej odrzucenie. Organ wskazał, iż sam fakt ujawnienia się schorzeń w czasie służby wojskowej nie jest równoznaczne ze stwierdzeniem związku przyczynowego. Ponadto kwestia określenia uszczerbku na zdrowiu należy do innych organów, niż orzekające w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd rozpoznając skargę ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.), zwaną dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę, co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone wyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Jak wynika z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 8, póz. 66; z późn. zm.) o inwalidztwie żołnierzy i związku tego inwalidztwa ze służbą wojskową orzekają wojskowe komisje lekarskie. Od orzeczenia komisji lekarskiej przysługuje zainteresowanemu oraz organowi emerytalnemu odwołanie do komisji lekarskiej wyższego stopnia (art. 21 ust. 4 cyt. ustawy). Natomiast stosownie do art. 31 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. prawo do zaopatrzenia emerytalnego ustala w formie decyzji wojskowy organ emerytalny i od tej decyzji służy odwołanie według zasad określonych w Kodeksie postępowania cywilnego.
Wobec powyższego należy stwierdzić, że orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w części dotyczącej związku schorzeń ze służbą wojskową nie stanowi decyzji administracyjnej podlegającej zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Jest to jedynie orzeczenie na podstawie którego wojskowy organ emerytalny wydaje decyzję w przedmiocie prawa do zaopatrzenia emerytalnego w postaci wojskowej renty inwalidzkiej. Kontroli sądowej poddane zostały zatem tylko decyzje w sprawie prawa do zaopatrzenia emerytalnego z wyłączeniem odrębnej kontroli orzeczeń wydawanych przez wojskowe komisje lekarskie. Kontrola prawidłowości stanowiska orzeczniczego prezentowanego w takim orzeczeniu wojskowej komisji lekarskiej dokonywana jest w ramach rozpoznawania odwołania od decyzji wojskowego organu emerytalnego. Zgodnie z art. 476 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego sprawy, w których wniesiono odwołanie od decyzji organów rentowych, dotyczące emerytur i rent są sprawami z zakresu ubezpieczeń społecznych. Stosownie zaś do art. 4778 § 1 k.p.c. sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych należą do właściwości sądów okręgowych z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość sądów rejonowych.
Wobec powyższego należy stwierdzić, że ustawodawca sprawy dotyczące emerytur i rent przyznawanych przez wojskowe organy emerytalne przekazał do kognicji sądów powszechnych. W postępowaniu przed sądem powszechnym kwestionując zasadność decyzji odmawiającej przyznania prawa do wojskowej renty inwalidzkiej można jednocześnie zakwestionować wydane dla potrzeb postępowania rentowego orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej.
W konsekwencji sprawa ze skargi żołnierza (byłego żołnierza) na orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w przedmiocie związku choroby (inwalidztwa) ze służbą wojskową i ustalenia grupy inwalidztwa, nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Stanowisko takie zajął Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 27 października 1999 r., IIIZP 9/99 (OSNAP 2000/5/167), stwierdzając, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest właściwy w sprawie skargi żołnierza na orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w przedmiocie związku choroby (inwalidztwa) ze służbą wojskową. Pogląd ten zachował swoją aktualność (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 2637/04, opubl. w Systemie Informacji Prawnej LEX pod nr 166502).
Ze względu na powyższe skargę, jako złożoną w sprawie nie należącej do właściwości sądu administracyjnego, należało odrzucić.