Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. decyzją z... 2014 r. – Nr... (PINB...) na podstawie art. 104 Kpa oraz art. 51 ust. 1 pkt 1, art. 83 ust. 1 pkt 2 i 83 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z zm.) nakazał R. F. doprowadzić budynek gospodarczy przy ul. G. S.... w W. do stanu poprzedniego, poprzez rozbiórkę balustrady i posadzki z płytek ceramicznych na jego dachu, które wykonano bez pozwolenia na budowę; stwierdzając, że brak możliwości doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, ponieważ inwestor (tj. R. F.) nie jest w stanie przedstawić swego prawa do dysponowania nieruchomością na cele inwestycyjne.
W odwołaniu od decyzji R. F. zarzuciła: brak podstawy prawnej do jej wydania, bowiem przeprowadzone prace stanowiły remont w rozumieniu prawa budowlanego oraz nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy.
Kujawsko –Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z... 2014 r.... na podstawie art. 123 w zw. z 144 i 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 51 ust. 1 pkt 1 i 81 ust. 1 pkt 2 i 83 ust. 2 ww. ustawy Prawo budowlane utrzymał w mocy ww. decyzję z... 2014 r. Wg tego organu przeprowadzone prace nie były remontem w rozumieniu Prawa budowlanego i wymagały pozwolenia budowlanego, a skarżąca nie dysponowała prawem do nieruchomości na cele budowlane.
W skardze R. F. podtrzymała swoje stanowisko, iż był to remont a nie roboty budowlane, zarzucając także brak wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz skierowanie decyzji do osoby nie będącej inwestorem oraz naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując swoje stanowisko i odwołując się do uzasadnienia swojej decyzji wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) powoływanej dalej jako "Ppsa" uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do przepisów art. 134 § 1 oraz art. 133 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy.
Z akt sprawy a w szczególności z znajdującego się w nich protokołu kontroli nr... r. wynika, że w dniu... 2013 r. inspektorzy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w W. dokonali kontroli robót budowlanych wykonanych na budynku gospodarczym zlokalizowanym przy budynku mieszkalnym przy ul. G. S.... w W., stwierdzając, że ów budynek gospodarczy jest użytkowany przez skarżącą R. F. i jej rodzinę. W toku kontroli ustalono, że w roku 2008 na dachu ww. budynku gospodarczego wykonano posadzkę z płytek ceramicznych i balustrady oraz że dach budynku gospodarczego wykorzystywany jest jako taras do którego dostęp możliwy jest poprzez schody oparte na schodach zewnętrznych prowadzących do mieszkania skarżącej. Z protokołu tego wynika także, że "... taras został wykony przez Panią R. F. we własnym zakresie..." Z akt sprawy wynika także, że skarżąca nie posiadała na wykonanie stwierdzonych prac pozwolenia budowlanego wymaganego przepisami i nie dokonano także zgłoszenia wykonywanych robót budowlanych.
Stanowi w ocenie Sądu to niewątpliwie istotne naruszenie przepisów ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane prawidłowo przywoływanej w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji (art. 29 i następne).
Zasadnie także w zaskarżonej decyzji zwrócono uwagę, że ustawa z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane w art. 3 pkt 8 zawiera tzw. legalną (tj. ustawową) definicję terminu remont, stwierdzając, że remont to wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji.
W świetle danych zawartych w aktach sprawy nie można więc podzielić stanowiska skarżącej, iż przekształcenie dachu budynku gospodarczego w taras wyłożony płytkami ceramicznymi i otoczony balustradą było tylko i wyłącznie remontem.
Z akt wynika także, że pomimo wezwania przez organ pierwszej instancji skarżącej do przedstawienia dokumentów poświadczających jej prawo do dysponowania przedmiotową nieruchomością na określone cele inwestycyjne – skarżąca takich dokumentów nie przedłożyła. To zaś w świetle przywoływanej ustawy Prawo budowlane uniemożliwiało ewentualne przeprowadzenie procesu legalizacji ewidentnej - w świetle prawidłowych i wyczerpujących ustaleń faktycznych oraz przepisów ustawy Prawo budowlane – samowoli budowlanej, mimo iż pierwotne czynność organu pierwszej instancji w tym kierunku zmierzały. Jedną z skutecznych przesłanek takiego działania jest ustalenie właśnie prawa do dysponowania nieruchomością. Stąd też wezwanie o którym wyżej wspomniano.
Dokonując ustaleń faktycznych organ nie naruszył przepisów ustawy- Kodeks postępowania administracyjnego, dopuszczając jako dowód wszystko co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Nie naruszył także przepisów prawa materialnego – tj. przepisów ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. Powyższe stwierdzenie braku naruszenia tak prawa procesowego jak i materialnego odnosi się nie tylko do zaskarżonej decyzji, ale również i do poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.
W tym stanie rzeczy wobec braku przesłanek wskazanych w przywołanych wyżej przepisach art. 145 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 151 tej ustawy skargę należało oddalić.