Uzasadnienie
H. G.-K. i J. K. reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] o z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] orzekającą o zobowiązaniu H. G.-K. i J. K. – właścicieli nieruchomości oznaczonej jako działka o nr [...] położonej w obrębie [...], gmina [...] oraz nieruchomości oznaczonej numerem działki [...] położonej w obrębie [...], gmina [...] do udostępnienia przedmiotowych nieruchomości spółki A w celu wykonania czynności związanych z remontem linii elektroenergetycznej [...] relacji [...] (do słupa nr [...]).
Skarżący sformułowali w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., stanowi, że wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. O wstrzymaniu wykonania, na wniosek skarżącego, orzeka Sąd, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie (art. 61 § 3 p.p.s.a.).
Przesłanki te należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Jak przyjęto w judykaturze, Sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny merytorycznej skargi, bowiem takie działanie Sądu dokonywane w ramach posiedzenia niejawnego oznaczałoby niedopuszczalną ocenę legalności zaskarżonego aktu.
Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszym postępowaniu będzie decyzja zobowiązująca właścicieli nieruchomości do udostępnienia inwestorowi części tej nieruchomości w celu wykonania robót remontowych na przebiegającej przez tą nieruchomość linii elektroenergetycznej [...] relacji [...].
Podstawę prawną wskazanej decyzji stanowi przepis art. 124b ust. 1 – 5 ustawy z dnia z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj.: Dz.U. z 2014 r., poz. 518 ze zm.), zwanej dalej u.g.n., zgodnie z którym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, w drodze decyzji zobowiązuje właściciela, użytkownika wieczystego lub osobę, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości do udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń, nienależących do części składowych nieruchomości, służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, a także usuwaniem z gruntu tych ciągów, przewodów, urządzeń i obiektów, jeżeli właściciel, użytkownik wieczysty lub osoba, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości nie wyraża na to zgody.
Decyzja o zobowiązaniu do udostępniania nieruchomości może być także wydana w celu zapewnienia dojazdu umożliwiającego wykonanie czynności. Wskazana decyzja ogranicza sposób korzystania z nieruchomości przez jej właściciela. W art. 124b ust. 4 u.g.n. przewidziano obowiązek wypłaty odszkodowania za samo udostępnienie nieruchomości oraz szkody powstałe na skutek wykonania czynności, dla których udostępnienie to nastąpiło. Wysokość tego odszkodowania ma zostać uzgodniona między właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub osobą, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości, a podmiotem, któremu udostępniono nieruchomość. Jeżeli jednak do takiego uzgodnienia nie dojdzie w terminie 30 dni, licząc od dnia, w którym upłynął określony w decyzji termin udostępnienia nieruchomości, starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wszczyna postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania.
Materiał zgromadzony w aktach sprawy, a w szczególności wniosek spółki A. z siedzibą w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. o udzielenie zezwolenia w trybie art. 124 b u.g.n., ujawnia cel zaplanowanej inwestycji. Przedmiotowa inwestycja polega na remoncie funkcjonujących od kilkudziesięciu lat (rok budowy linii 1987) napowietrznej linii elektroenergetycznej o napięciu znamionowym [...] relacji [...] (do słupa nr [...]). Remont linii umożliwi dalszą jej eksploatację oraz przyczyni się do zwiększenia pewności i niezawodności dostaw energii elektrycznej.
W świetle przywołanych wyżej regulacji prawnych oraz wskazanych okoliczności sprawy Sąd uznał, że wniosek skarżących nie zasługuje na uwzględnienie.
W ocenie Sądu bowiem zaprzestanie prac mających na celu odnowienie istniejących od 1987 r. instalacji przesyłowych i tym samym zwiększenie bezpieczeństwa eksploatacyjnego linii elektroenergetycznej stanowiłoby potencjalnie większe zagrożenie niż czasowe i odwracalne w zakresie skutków ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości skarżących dokonane w trybie przewidzianym ustawą. Nie bez znaczenia pozostaje okoliczność, że u.g.n. przewiduje rekompensatę szkód poniesionych przez właściciela w związku z ograniczeniem jego możliwości korzystania z nieruchomości. Do pokrycia tych szkód może dojść na podstawie porozumienia stron bądź na podstawie decyzji ustalającej wysokość odszkodowania w oparciu o materiał dowodowy, w tym o operat szacunkowy określający wysokość tych szkód.
Mając na względzie obawy skarżących, podkreślić należy, że zaplanowane i podjęte roboty remontowe przy części linii elektroenergetycznej przebiegającej przez ich nieruchomość mają na celu poprawę warunków jego eksploatacji i bezpieczeństwa ludzi i mienia. A zatem działania te nie są wymierzone przeciwko interesom skarżących, a przeciwnie skutkować będą podniesieniem stopnia bezpieczeństwa na ich nieruchomości, przy zapewnionej pełnej rekompensacie poniesionych szkód.
Dodatkowo zaznaczyć należy, że strona skarżąca decydując się na wniesienie wniosku o wstrzymanie winna w sposób przekonywujący umotywować istnienie przesłanki wymienionej w art. 61 § 3 p.p.s.a., w oparciu o którą zgłasza wniosek. W przedmiotowej sprawie takiej przekonywującej argumentacji nie przedstawiono. Skarżący, nie wykazali wysokości przewidywanych szkód oraz nie skonfrontowali tych danych ze swoją sytuacją majątkową i finansową. Tylko porównanie tych danych pozwoliłoby na ocenę, czy przewidywana szkoda będzie miała charakter znacznej, co uzasadnić może ewentualne wstrzymanie wykonania decyzji.
Jednocześnie podkreślić należy, że fakt nieuwzględnienia wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie oznacza przesądzenia o braku zasadności wniesionej przez nich skargi, albowiem dopiero na rozprawie Sąd rozstrzygnie o zgodności zaskarżonego aktu z prawem.
Mając na względzie podaną argumentację, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.