Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] 2006 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta G. z dnia [...] 2006 r., nr [...] o uznaniu Henryka U. za osobę bezrobotną i odmowie prawa do zasiłku. W podstawie prawnej decyzji przywołano przepis art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż Henryk U. pracując w okresie od 1.03.2005 r. do 15.09.2006 r. na ½ etatu w K. Sp. z o.o., otrzymywał wynagrodzenie niższe od najniższego wynagrodzenia za pracę. Tymczasem, aby uzyskać prawo do zasiłku dla bezrobotnych należy wykazać, że przez 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji osiągało się co najmniej minimalne wynagrodzenie. Wynika to z cytowanego w decyzji przepisu art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na powyższą decyzję, Henryk U. wskazał, iż nie powinien ponosić konsekwencji za to, że nie otrzymał całego etatu. Dodał przy tym, iż jego staż pracy wynosi 40 lat.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd administracyjny w zakresie swej właściwości sprawuje kontrolę legalności decyzji administracyjnych, tzn. ocenia prawidłowość zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji publicznej, nie jest natomiast uprawniony do badania innych przesłanek podejmowania decyzji, takich jak względy celowości i słuszności.
W świetle powyższego skarga nie jest zasadna, gdyż Sąd nie stwierdził aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, mającym wpływ na wynik sprawy.
Materialnoprawną podstawę rozpoznania sprawy będącej przedmiotem zaskarżonej do Sądu decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r., Nr 99 poz. 1001; ze zm.).
Zgodnie z art. 71 ust. 1 tejże ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy.
Jak wynika z akt sprawy, skarżący w okresie od 1.03.2005 r. do 15.09.2006 r. był zatrudniony był na ½ etatu w K. Sp. z o.o. W zaświadczeniu wydanym przez wyżej wymienioną spółkę podano, iż Henryk U. otrzymywał w miesiącach od marca 2005 r. do listopada 2005 r. wynagrodzenie w wysokości 424,50 zł, w miesiącach grudzień 2005 r. – czerwiec 2006 r., a także w sierpniu 2006 r. w wysokości 450 zł, w lipcu 2006 r. - 428, 96 zł, a we wrześniu - 321,15 zł.
Należy w tym miejscu wskazać, iż minimalne wynagrodzenie za pracę w roku 2005 r. wynosiło 849 zł, na co wskazuje treść rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 września 2004 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2005 r. (Dz. U. Nr 201, poz. 2062), zaś w 2006 r., zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 13 września 2005 r. (Dz. U. Nr 177, poz.1469), wynosiło ono 899,10 zł.
Nie budzi zatem wątpliwości, iż wynagrodzenie osiągane przez Henryka U. w okresie 1.03.2005 r. do 15.09.2006 było niższe od minimalnego. Okoliczność tej nie kwestionuje również sam skarżący, o czym świadczyć może m.in. treść jego pisma z dnia 22 września 2006 r.
Biorąc pod uwagę, że Henryk U. nie spełnił jednego z wymogów określonych w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, których łączne spełnienie warunkuje przyznanie zasiłku dla bezrobotnych, zasadnie odmówiono mu przyznania prawa do tegoż zasiłku. Wskazać należy bowiem, iż organy administracji zobowiązane są orzekać na podstawie prawa, a przepisy znajdujące zastosowanie w niniejszej sprawie wyłączają możliwość dokonywania przez nie oceny opartej na uznaniu administracyjnym. Tym samym, organy obu instancji nie miały możliwości wydania innego rozstrzygnięcia niż zaskarżone.
Uznając, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) oddalił.