Uzasadnienie
W dniu 10 września 2014 r. Gmina Miasta [...], reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z dnia 9 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Pismem z dnia 3 lutego 2015 r. pełnomocnik skarżącej wniósł zażalenie na powyższe postanowienie.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 5 lutego 2015r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do usunięcia braków formalnych zażalenia, poprzez nadesłanie trzech jego odpisów, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Przesyłka pomimo dwukrotnego awizowania tj. w dniach 17 i 23 lutego 2015r., nie została przez adresata podjęta w terminie 14 dni, w związku z czym w dniu 5 marca 2015r. nastąpił jej zwrot do Sądu, co dokumentuje załączona do akt sprawy koperta adresowana do pełnomocnika strony (k. 63 akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje
Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie: "P.p.s.a."), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wymienione w tymże przepisie. W myśl art. 197 § 2 P.p.s.a., do postępowania toczącego się na skutek zażalenia, zastosowanie znajdują odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, a zatem do niniejszego postępowania zastosowanie będzie miał także art. 178 P.p.s.a. W przepisie tym ustawodawca zawarł przesłanki odrzucenia skargi kasacyjnej. Przesłankami tymi są wniesienie skargi kasacyjnej (stosownie do art. 197 § 2 P.p.s.a. – zażalenia) po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalnej oraz nie uzupełnienie w wyznaczonym terminie braków skargi (zażalenia).
W przypadku zatem wystąpienia jednej z przesłanek określonej powołanym wyżej przepisem, Sąd na posiedzeniu niejawnym zobowiązany jest takie zażalenie odrzucić. W myśl art. 194 § 3 P.p.s.a., zażalenie winno czynić zadość wymaganiom przypisanym dla pisma w postępowaniu sądowym. Stosownie do treści art. 47 § 1 P.p.s.a., do pisma strony, a więc także do zażalenia, należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników celem doręczenia ich pozostałym stronom postępowania. Wskazać przy tym należy, że liczba odpisów zażalenia (pisma procesowego) jest zależna od liczby pozostałych stron uczestniczących w postępowaniu.
W uchwale 7 sędziów z dnia 18 grudnia 2013 r., o sygn. akt I OPS 13/13, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie (publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdził, że niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 P.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 P.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd. Uzasadnienie tej uchwały wskazuje, że tak samo należy traktować niedołączenie przez stronę odpisów każdego pisma procesowego, w tym również z mocy art. 178 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., zażalenia.
Przenosząc powyższe na grunt badanej sprawy wskazać należy, że z uwagi na fakt, iż wniesione przez pełnomocnika skarżącej zażalenie nie spełniało wymogu formalnego określonego w art. 47 § 1 P.p.s.a., został on wezwany do nadesłania brakujących odpisów zażalenia, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Wobec niemożności doręczenia pełnomocnikowi skarżącej przesyłki sądowej, zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych zażalenia, została ona pozostawiona na okres 14 dni w placówce pocztowej. Jak wynika z opisu koperty oraz druku zwrotnego potwierdzenia odbioru, zawiadomienie o złożeniu korespondencji skierowanej do pełnomocnika skarżącej - zgodnie z adnotacją dokonaną przez doręczyciela - w oddawczej skrzynce pocztowej adresata nastąpiło w dniu 17 lutego 2015 r. Kolejne awizo zostało dokonane w dniu 23 lutego 2015 r. Nieodebranie przez pełnomocnika skarżącej przesyłki w terminie 14 dni, licząc od dnia złożenia pierwszego awiza, skutkowało, na mocy art. 73 P.p.s.a., dokonaniem doręczenia zastępczego korespondencji w ostatnim dniu tego terminu, tj. uznaniem skutku doręczenia wezwania pomimo faktycznego niepodjęcia przesyłki pocztowej przez adresata.
Podkreślić bowiem należy, że fikcja prawna doręczenia, przewidziana w art. 73 P.p.s.a., jest skuteczna w tym znaczeniu, że pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia. Doręczenie to oparte jest na domniemaniu, iż zawiadomienie o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym dotarło do rąk adresata.
Mając na względzie powyższe stwierdzić zatem należy, że skoro pierwsze zawiadomienie o złożeniu wezwania wraz z informacją o możliwości jego odbioru we właściwej placówce pocztowej pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata w dniu 17 lutego 2015 r., to od tej daty rozpoczął biegł 14-dniowy termin, o którym mowa w art. 73 § 1 i § 3 P.p.s.a. Zatem z upływem tego terminu nastąpił skutek prawny w postaci doręczenia zastępczego. Ostatni dzień skutecznego doręczenia pisma nastąpił w dniu 3 marca 2015 r., a zatem siedmiodniowy termin do uzupełnienia braku formalnego zażalenia upływał z dniem 10 marca 2015r. W zakreślonym terminie pełnomocnika skarżącej nie dopełnił nałożonego na niego obowiązku procesowego poprzez nadesłanie odpisu zażalenia.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 oraz art. 194 § 3 w zw. z art. 47 i art. 16 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, postanowił jak w punkcie 1 sentencji. O zwrocie wpisu uiszczonego od pisma odrzuconego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.