Uzasadnienie
Na podstawie art. 105 Kpa Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. [...] umorzył postępowanie, wszczęte z urzędu, dot. nabycia z mocy prawa przez użytkownika wieczystego – A. B., prawa własności nieruchomości gruntowej, położonej w B., przy ul. L. [...], działki nr [...] o pow. [...] m2 objętej księgą wieczystą Kw nr [...]. Wg organu przepisy obowiązującej ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości nie przewidują instytucji "nabycia z mocy prawa własności nieruchomości", dopuszczają jedynie nieodpłatne przekształcenie gruntu na własność w ściśle określonych sytuacjach, a mianowicie w zamian za wywłaszczenie lub przejęcie nieruchomości gruntowej na rzecz Skarbu Państwa oraz na podstawie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy i że za bezprzedmiotowe należy uznać postępowanie w niniejszej sprawie z uwagi na uchylenie ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości - tym samym brak podstawy prawnej do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie nabycia przez stronę z mocy prawa własności nieruchomości, do której przysługuje jej prawo użytkowania wieczystego lub odmowy nabycia z mocy prawa własności tej nieruchomości.
W odwołaniu A. B. wniósł o uchylenie ww. decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, zarzucając nieważność w rozumieniu art. 156. § 1 pkt 2 Kpa z powodu pogwałcenia zasad ogólnych postępowania - rażącego naruszenia art. 7, 10 § 1 oraz art. 77 § 1 i 78 § 1 i art. 80 oraz art. 105 i 107 § 3 Kpa, a także przepisów prawa materialnego art.
- 1. ust 1 oraz art. 8 ww. ustawy z dnia 29 lipca 2005 r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z [...] sierpnia 2013 r. (znak: [...]) na podstawie 1 ust. 1, art. 2, art. 17 ustawy z dnia 12 października o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 ze zm.), art. 105 i art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymało w mocy decyzję z [...] czerwca 2013 r., wywodząc, że w świetle przepisów ww. ustawy z 29 lipca 2005 r. uchylającej ustawę z 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości, mając na uwadze treść art. 8 ustawy z 29 lipca 2005 r. postępowanie stało się bezprzedmiotowe i należało je umorzyć.
W skardze pełnomocnik A. B. zarzucając naruszenie: art. 8 ww. ustawy z 29 lipca 2005 r. poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie; art. 105 Kpa -ze względu na błędne przyjęcie, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe i w konsekwencji stało się konieczne jego umorzenie; art. 138 § 1 pkt 1 Kpa - poprzez błędną jego wykładnię i zastosowanie; a także art. 138 § 2 Kpa - poprzez błędną jego wykładnię i niezastosowanie, a w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta B. oraz naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na: nie rozpoznaniu istoty sprawy, niewyczerpującym zebraniu materiału dowodowego, orzekaniu na podstawie niewyczerpująco zebranego materiału dowodowego, przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów i dokonywanie ustaleń sprzecznych z materiałem dowodowym -- wniósł o uchylenie obu decyzji, dokonanie oceny prawnej przedmiotowej sprawy i zawarcie w uzasadnieniu wyroku wskazań co do dalszego postępowania, które będą wiązać organ oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych.
Odpowiadając na skargę organ wnosząc o jej oddalenie wywodził jak w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 143, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) powoływanej dalej jako "Ppsa" uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do przepisu art. 134 § 1 oraz art. 133 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną - i wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy.
Z akt sprawy natomiast wynika, że zawiadomieniem z dnia [...] lutego 2004 r. Prezydent Miasta B., na podstawie ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości (Dz.U. Nr 113, poz. 1209 z późn. zm.) wszczął postępowanie administracyjne w sprawie nabycia z mocy prawa własności nieruchomości położonej w B. przy ul. L. [...], przez skarżącego jako użytkownika wieczystego tej nieruchomości Skarżącego poinformowano, że w związku z wejściem w życie z dniem 18 grudnia 2003 r. przepisów wykonawczych do ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. i nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości (Dz. U. Nr 113, poz. 1209 z późn. zm.) możliwe jest nabycie przez niego prawa własności tej nieruchomości gruntowej, objętej księgą wieczystą KW [...] oraz, że z dyspozycji art. 1 ust. 1 ww. ustawy wynika, iż uwłaszczeniu podlegają jedynie osoby fizyczne będące w okresie od 26 maja 1990 r. do 23 października 2001 r. użytkownikami wieczystymi lub współużytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi lub stanowiących nieruchomości rolne.
W związku z powyższym organ wezwał skarżącego o dostarczenie dokumentów stwierdzających: nabycie prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości gruntowej (akt notarialny lub postanowienie sądu), i zakończenie budowy budynku mieszkalnego na przedmiotowej nieruchomości gruntowej (np. decyzja nadzoru budowlanego o pozwoleniu na użytkowanie nieruchomości na cele mieszkaniowe) oraz poinformował, że w przypadku spełnienia ustawowych warunków, stwierdzonych na podstawie przedłożonych dokumentów, przedmiotowa nieruchomość będzie umieszczona na wykazie nieruchomości objętych nieodpłatnym uwłaszczeniem, który zostanie wyłożony do publicznego wglądu, w terminie od dnia [...] marca przez okres 30 dni. W odpowiedzi na powyższe wezwanie A. B., przy piśmie z dnia [...] marca 2004 r. przedłożył skrócony odpis księgi wieczystej nr [...].
Z akt wynika także, że skarżący w niniejszej sprawie złożył skargę na bezczynność Prezydenta Miasta B. a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 12 marca 2013 r. - II SAB/Bd 7/13 uznał zasadność skargi i zobowiązał Prezydenta Miasta B. do załatwienia sprawy zainicjowanej zawiadomieniem Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lutego 2004 r. w sprawie możliwości nabycia przez użytkownika wieczystego prawa własności nieruchomości w terminie 30 dni dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi. W wyroku tym WSA stwierdził także, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
W związku z powyższymi bezspornymi okolicznościami należy zauważyć, że w dniu 29 lipca 2005 r. Sejm uchwalił ustawę o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. Nr 175, poz. 1459 ze zm.), która weszła w życie z dniem 13 października 2005 r. Ustawą tą uchylił dotychczasowe przepisy uwłaszczeniowe, a mianowicie: ustawę z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności (Dz. U. z 2001 r., Nr 120, poz. 1299 z późn. zm.) oraz ustawę z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości (Dz. U. Nr 113, poz. 1209 z późn. zm.). Stosownie do przepisu art. 8 tej ustawy z dnia do spraw wszczętych m.in. na podstawie ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości i nie zakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy niniejszej ustawy.
Przywoływana ustawa z 29 lipca 2005 r. dopuszcza możliwości przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, ale wyłącznie na wniosek wskazanych w tej ustawie osób. W przeciwieństwie do poprzedniej regulacji nowa ustawa nie przewiduje więc nabycia z mocy prawa własności nieruchomości, lecz wymaga zainicjowania postępowania przez złożenie stosownego wniosku, o czym - jak wynika z akt - organ informował skarżącego pismami z dnia [...] października 2005 r. i z dnia [...] lipca 2009 r. Z akt sprawy nie wynika natomiast, żeby skarżący taki wniosek złożył. W szczególności nie jest nim pismo z [...] czerwca 2013 r., którym skarżący domaga się załatwienia sprawy w oparciu o poprzednio obowiązujące przepisy co w świetle przywołanego art. 8 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości prawnie nie jest możliwe i w tej sytuacji organ zasadnie umorzył postępowanie zgodnie z art. 105 Kpa jako bezprzedmiotowe.
Nie doszło więc w niniejszej sprawie do naruszenia przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania. I dlatego wobec braku przesłanek wskazanych przywołanym powyżej przepisem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd stosownie do art. 151 ustawy skargę oddalił.