Uzasadnienie
W dniu 14 czerwca 2004r. W. G. złożył w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w A. wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych lub o przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2004, wykazując ugór będącej jego własnością działki rolnej nr [...] położonej S. Pismem z dnia 15 czerwca 2004r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w A. wezwał wnioskodawcę do złożenia wyjaśnień w związku z wykrytymi w trakcie kontroli administracyjnej nieścisłościami. Wniosek o przyznanie płatności bezpośredniej do tych samych gruntów rolnych został złożony przez W. G. oraz przez J. Z. faktycznie użytkującą wymienione grunty.
Z materiałów dowodowych przedstawionych przez skarżącego organowi I instancji wynikało, iż wraz z żoną zawarł z J. Z. i jej matka B. K. przedwstępna umowę sprzedaży nieruchomości położonej w S., stanowiącej działkę nr [...]. Dnia 30 maja 2000r. wyżej wymienione odstąpiły od zawarcia umowy sprzedaży i wezwały W. oraz W. G. do zwrotu wpłaconej zaliczki w kwocie 60 00,00 zł. Ponadto skarżący wskazał, że J. Z. bezprawnie zamieszkuje od tego czasu w jego gospodarstwie i uprawia jego grunty.
Zdaniem J. Z., korzysta ona z prawa zatrzymania stosownie do treści art.496 Kodeksu cywilnego. Ponadto zamieszkuje ona wraz z rodziną wymienioną nieruchomość i włada nią jako posiadacz samoistny, natomiast W. i W. G. maja prawo ograniczone przez hipotekę.
Pismem z dnia 23 sierpnia 2004r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wezwał W. G. oraz J. Z. na rozprawę administracyjną w dniu 1 września 2004r. Dnia 1 września skarżący złożył korektę wniosku o przyznanie płatności, w której dokonał wycofania działki rolnej nr [...]. W związku z powyższym zaplanowana na ten dzień rozprawa nie odbyła się.
Decyzją z dnia [...] 2004r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w A. odmówił przyznania płatności. W uzasadnieniu organ wskazał, iż suma powierzchni działek rolnych podanych we wniosku była mniejsza niż minimalna powierzchnia gospodarstwa uprawniająca do uzyskania płatności, tj. 1 ha.
Dnia 13 września 2004r. W. G. złożył odwołanie do Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w T. żądając wypłaty płatności bezpośrednich. Podniósł, że wycofanie wniosku nie oznaczało rezygnacji z dopłat, gdyż jest on właścicielem w/w gruntów i w sposób bezprawny został pozbawiony możliwości ich uprawiania.
Decyzją z dnia [..]. 2004r. nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, iż wycofanie działki ewidencyjnej skutkowało wycofaniem całego wniosku, ponieważ była to jedyna działka zgłoszona do płatności obszarowej. Zdaniem organu odwoławczego postępowanie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR było prawidłowe i nie było nieprawidłowości przy wydaniu decyzji odmawiającej przyznania płatności.
W. G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na decyzję organu II instancji podnosząc w uzasadnieniu, że wycofał swój wniosek w obawie, iż Kierownik Biura Powiatowego zgłosi do prokuratury fakt podania nieprawdy w złożonym wniosku. Skarżący wskazał również, że nie zrezygnował z dopłat i jego zdaniem należą mu się, a J. Z. bezprawnie uprawiała jego grunty, które miały być ugorem.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wskazał, iż obie decyzje, zarówno w pierwszej, jak i w drugiej instancji pod względem merytorycznym zostały wydane prawidłowo. Wskazał ponadto, że nie zaistniały podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji lub umorzenia postępowania odwoławczego, bądź uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa materialnego i procesowego. W istocie skarga ogranicza się jedynie do samego zakwestionowania zaskarżonej decyzji bez wskazania jakiegokolwiek naruszenia prawa, którego również nie można dopatrzyć się z urzędu, badając legalność zaskarżonej decyzji.
Zgodnie z art.2 ust.2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych (Dz.U. Nr 6, poz. 40 ze zm.) warunkiem uzyskania płatności jest posiadanie przez producenta rolnego działek rolnych o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha, które kwalifikują się do objęcia płatnościami, przy czym za działkę rolna uważa się zwarty obszar gruntu rolnego, na którym jest prowadzona jedna uprawa, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha, wchodzący w skład gospodarstwa rolnego.
W. G. we wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich wskazał jedną działkę rolną o numerze ewidencyjnym 90/1, której wymieniona płatność miała dotyczyć. W wyniku dokonania w dniu 01.09.2004r. korekty wniosku skarżący wykreślił w/w działkę. Tym samym nie istniała już przesłanka do przyznania płatności, gdyż W. G. nie posiadał innych gruntów rolnych, co jest warunkiem przyznania dopłat, w myśl art.2 ust.2 cytowanej wyżej ustawy.
Sąd stwierdził, iż organy pierwszej i drugiej instancji właściwie zastosowały przepisy ustawy o płatnościach bezpośrednich oraz ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Organy działały zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego, podejmując kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy (art.7 Kpa).
W tym stanie rzeczy nie można dopatrzyć się uchybienia w ustaleniu przez organ, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki określone w art. 2 ust.2 omawianej ustawy warunkujące przyznanie skarżącemu płatności bezpośrednich, a w konsekwencji ustalenie, że skarżący nie kwalifikuje się do otrzymania tego świadczenia.
Bez znaczenia jest przy tym kwestia zasadności wykonywania przez Jolantę Z. prawa zatrzymania oraz fakt użytkowania przez nią spornej działki. Odnosząc się w tym zakresie do zarzutów skargi należy wyjaśnić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie ma podstaw, aby oceniać materialnoprawne aspekty skorzystania przez J. Z. z prawa zatrzymania. Są to bowiem zagadnienia należące do prawa cywilnego, a zatem tylko w trybie i na zasadach określonych w tej gałęzi prawa skarżący może domagać się wydania nieruchomości będącej jego własnością. Właściwym w sprawach roszczeń windykacyjnych jest sąd powszechny. Sprawa ta nie jest natomiast, zgodnie z art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), objęta kognicją sądu administracyjnego.
W związku z powyższym, na podstawie art.151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako bezzasadną należało oddalić.