Uzasadnienie
W dniu 30.06.2004 r. Z. L. złożył "Wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych lub o przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2004".
Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. w dniu [...]2004 r. wydał decyzję Nr [...] dmawiającą przyznania płatności, powołując się na art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz. 40 ze zm.) oraz art. 104 kpa. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż "nie ma uprawomocnionego orzeczenia o rozwodzie pani M. J. L. i pana A. L. Nie został przeprowadzony podział majątku wspólnego. Pani L. przyznała, że całość uprawiał pan A. L. ze środków wspólnych" i dlatego uznano, iż wniosek Z. L. dotyczy tych samych działek ewidencyjnych, co wniosek A. L. i jest bezpodstawny.
Odwołanie od tej decyzji złożył Z. L. i jego matka M. L.. W odwołaniu wskazano, że M. L. 27.08.2004 r. na rozprawie administracyjnej oświadczyła, że A. L. nie jest jedynym użytkownikiem gruntów.
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T., na podstawie art.138 § 1 pkt 1 kpa, decyzją z dnia [...]2004 r., Nr [...] odwołania nie uwzględnił i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji wskazał, że w toku postępowania stwierdzono, że posiadaczem, czyli osobą, która uprawia grunty rolne jest A. L., a odwołujący nie przedłożyli żadnych dowodów potwierdzających zarzuty zgłoszone w odwołaniu. Postępowanie zostało przeprowadzone prawidłowo, z uwzględnieniem zebranego w sprawie materiału dowodowego i nie zaistniały żadne przesłanki powodujące wadliwość skarżonej decyzji oraz nie wystąpiły żadne nowe istotne dla sprawy okoliczności, które mogłyby podważyć prawidłowo wydaną decyzję przez Kierownika Biura Powiatowego w B..
Na powyższą decyzję skargę wniósł Z. L., wskazując że jego matka M. L. jest współwłaścicielem przedmiotowego gospodarstwa, w odniesieniu do którego wniosek o dopłatę złożył drugi współwłaściciel - A. L. Agencja zamiast przyznać dopłaty każdej ze stron po połowie, przyznała ją w całości tylko A. L. Podniósł też, że A. L. ziemi nie uprawiał, co przyznał w postępowaniu przed Sądem Okręgowym w B. W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie wskazując, że stan faktyczny uniemożliwiał wydanie w oparciu o przepisy prawa materialnego w tej sprawie, tj. art. 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych, decyzji odmiennej od zaskarżonej. W niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniająca zmianę skarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Na wstępie przede wszystkim należało określić, co jest przedmiotem postępowania sądowego w niniejszej sprawie. Otóż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Granice niniejszej sprawy zostały natomiast określone przez fakt złożenia wniosku w niniejszej sprawie przez Z. L. i wydania w związku z tym decyzji organów administracji adresowanych do Z. L. W związku z powyższym należy stwierdzić, że celem postępowania sądowego w niniejszej sprawie było wyłącznie zbadanie legalności, tj. zgodności z prawem tych decyzji. Nie było natomiast i nie mogło być przedmiotem badania i oceny sądu legalność decyzji dotyczących A. L. wydanych w postępowaniu wszczętym z jego analogicznego wniosku.
Ustawa z 18.12.2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz. 40 z późn. zm.), w oparciu o którą rozstrzygano w postępowaniu administracyjnym, w art. 2 ust. 1 stanowi, że osobie fizycznej, osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, będącej posiadaczem gospodarstwa rolnego, zwanej dalej w ustawie "producentem rolnym", przysługują płatności na będące w jej posiadaniu grunty rolne utrzymywane w dobrej kulturze rolnej, przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska, zwane dalej "gruntami rolnymi".
Dalsze przepisy ustanawiają kolejne przesłanki przyznania dopłaty, nieistotne przy rozstrzyganiu legalności decyzji w niniejszej sprawie i dlatego nie będą tu przytaczane i analizowane.
To co istotne w niniejszej sprawie, a wskazane w cytowanym przepisie, to kwestia, czy skarżący był posiadaczem przedmiotowego gospodarstwa rolnego.
Ponieważ wskazana ustawa z 18.12.2003 r. nie zawiera definicji terminu "posiadacz" - należało w ramach obowiązującego systemu prawnego sięgnąć do ustawy Kodeks cywilny. W ustawie tej ustawodawca w Księdze drugiej: Własność i inne prawa rzeczowe w art. 336-352 regulują problematykę posiadania. Odnosząc się do tych przepisów należy zwrócić uwagę, że ustawodawca odróżnia terminy "posiadanie" (art. 336) i "dzierżenie" (art. 338) stanowiąc, że kto rzeczą faktycznie włada za kogo innego jest dzierżycielem.
Odnosząc wskazane przepisy Kodeksu cywilnego do niniejszej sprawy, należy zauważyć, że z ustaleń dokonanych w postępowaniu administracyjnym w niniejszej sprawie i w postępowaniu sądowym wynika, że współposiadaczem przedmiotowego gospodarstwa jako współwłaściciel była M. L., nie był natomiast nim jej syn Z. L., który stwierdził na rozprawie, że był "użytkownikiem". Także i w skardze skarżący expressis verbis stwierdzał, że matka "jest współposiadaczem". Również przed organem pierwszej instancji M. L. w dniu 27.08.2004 r. stwierdzała "...użytkownikami ziemi są... A. L. i... M. L. przy pomocy syna... Z. L.".
Skoro więc z jednoznacznych ustaleń wynika niezbicie, że skarżący Z. L. nie był posiadaczem gospodarstwa rolnego w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego i w/w ustawy z 18.12.2003 r. - to zasadnie uznano w postępowaniu administracyjnym, iż brak przesłanek z art. 2 ust. 1 ustawy z 19.12.2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych uzasadniających przyznanie przedmiotowej dopłaty Z. L. Wydając więc zaskarżoną decyzję nie naruszono prawa i dlatego po myśli art. 151 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalono.