Uzasadnienie
Anna O. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2004r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] 2004r. nr [...], przyznającą jej zasiłek rodzinny wraz z dodatkiem z tytułu samotnego wychowania dziecka, na syna Grzegorza w okresie od 1 października 2004r. do 31 sierpnia 2005r., w tym od 1 października 2004r. do 31 grudnia 2004r. w wysokości 300 zł miesięcznie i od 1 stycznia 2005r. do 31 sierpnia 2005r. w wysokości 170 zł miesięcznie.
Skarżąca w odwołaniu od decyzji organu I instancji podała, że do kwietnia 2004r. otrzymywała alimenty w wysokości po 500 zł z Funduszu Alimentacyjnego. Uważa, że zgodnie z nowelizacją ustawy o świadczeniach społecznych, dokładnie z art. 70 a wynika, że dodatek do zasiłku rodzinnego winien być przyznany dla osób dotychczas pobierających świadczenia z Funduszu Alimentacyjnego w obniżonej wysokości, ale w pełnym zakresie czasowym od maja do 31 grudnia 2004r i że spłata powinna nastąpić również od maja do końca roku.
W podstawie prawnej rozstrzygnięcia organ II instancji powołał jako podstawę materialną prawa art. 17 ust. 7 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228 z 2003r., poz. 2255 z późn. zm.).
Nie uwzględnił odwołania skarżącej. W motywach uzasadnienia podał, że syn Grzegorz posiada uprawnienia do renty socjalnej. Zdaniem organu z art. 12 ust. 7 ustawy o świadczeniach rodzinnych wynika, iż dodatek z tytułu samotnego wychowywania dziecka nie przysługuje, jeżeli dziecko lub osoba ucząca się ma ustalone prawo do renty socjalnej lub renty.
Dlatego Anna O. do [...] 2004r. nie posiadała uprawnień do wnioskowanego świadczenia. Podstawę do nabycia świadczenia skarżąca uzyskała dopiero z dniem [...] 2004r. wraz z nowelą ustawy o świadczeniach rodzinnych, gdyż art. 12 ust. 7 tej ustawy został uchylony na mocy ustawy z dnia 30 lipca 2004r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 192, poz. 1963).
W skardze do Sądu skarżąca w dalszym ciągu podtrzymała zarzuty już wcześniej zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Jako podstawę do uchylenia decyzji wskazała art. 70 a pkt 1 i 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, dodany przez wyżej wspomnianą ustawę zmieniającą.
W udzielonej odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. nie odniosło się do powyższego zarzutu skarżącej i wniosło o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej ze wskazaniem przyjęcia uzasadnienia decyzji zaskarżonej jako integralnej części odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne - art.3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.)- dalej: P.p.s.a.
Na wstępie należy wyjaśnić organowi odwoławczemu, że w dacie wydawania decyzji przez organ I instancji oraz w dacie wydawania decyzji przez Kolegium, artykuł 12 ust. 7 ustawy oświadczeniach rodzinnych już nie obowiązywał. W związku z tym, przywołanie go w podstawie prawnej decyzji stanowi naruszenie przepisów prawa. Ponadto Kolegium w ogóle nie ustosunkowało się w zaskarżonej decyzji do zarzutów skarżącej zawartych w odwołaniu. Dotyczy to art. 70 a ust. 1 i 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Przepis ten niewątpliwie ma istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego Sąd zgadza się z argumentami skarżącej zawartymi w skardze.
Przepis ten zamieszczony został w ustawie o świadczeniach rodzinnych w rozdziale 9 zatytułowanym przepisy przejściowe i dostosowujące.
Czas obowiązywania tego przepisu rozpoczął się z dniem 1 października 2004r. Wprowadzony on został ustawą zmieniającą ustawę o świadczeniach rodzinnych, wraz ze zmianą art. 12 polegającą na skreśleniu ustępu 7.
W jednym czasie prawodawca zniósł ograniczenie przyznania dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka, oraz wprowadził przepis dostosowujący sytuację osób, które do dnia wejścia w życie ustawy pobierały świadczenia z funduszu alimentacyjnego.
Zgodnie z art. 70a ustawy o świadczeniach rodzinnych:
"1.Osobie otrzymującej dodatek, o którym mowa w art. 12, która do dnia 30 kwietnia 2004 r. pobierała świadczenia z funduszu alimentacyjnego, ustala się w okresie od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 31 grudnia 2004 r. prawo do tego dodatku w wysokości 70 % przysługującego w kwietniu 2004 r. świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Dodatek nie może być niższy niż 170 zł na dziecko albo 250 zł na dziecko, o którym mowa w art. 12 ust. 4. 2.Osoba, która do dnia wejścia w życie ustawy otrzymywała świadczenie z funduszu alimentacyjnego i po dniu 1 maja 2004 r. nie otrzymywała dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka, nabywa w okresie od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 31 grudnia 2004 r., na wniosek, prawo do dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka w wysokości 70 % świadczenia z funduszu alimentacyjnego przysługującego w kwietniu 2004 r., jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 612 zł i rodzina spełnia pozostałe warunki określone w ustawie".
Organ odwoławczy pominął ust. 2 art. 70a, który normuje sytuację osoby, która do dnia wejścia w życie ustawy otrzymywała świadczenie z funduszu alimentacyjnego i po dniu 1 maja 2004 r. nie otrzymywała dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka.
Zgodnie ze stanowiskiem skarżącej zawartym w odwołaniu, jest ona właśnie taką osobą.
Dalej z przepisu wynika, że osoba ta po dniu 1 maja 2004 r. nie otrzymywała dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka. Ta okoliczność również dotyczy skarżącej.
Dla takiej osoby spełniającej dwa powyższe kryteria, przewidziane jest na wniosek prawo do nabycia w okresie od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 31 grudnia 2004 r. dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka w wysokości 70% świadczenia z funduszu alimentacyjnego przysługującego w kwietniu 2004 r., jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 612 zł i rodzina spełnia pozostałe warunki określone w ustawie.
W tej sytuacji nie ma znaczenia termin złożenia wniosku przez skarżącą, gdyż ustawa, która weszła w życie 1 października 2004r. reguluje przyznawanie świadczenia wstecz od dnia 1 maja 2004r. o ile spełnione zostaną kryteria art. 70a ustawy oświadczeniach rodzinnych.
Za takim stosowaniem przepisu przemawia również to, iż w dacie wejścia w życie art. 70a, został uchylony jednocześnie art. 12 ust. 7 ustawy o świadczeniach rodzinnych, który wprowadzał ograniczenie do przyznania żądanego przez skarżącą świadczenia.
Przy ocenie wyżej zaprezentowanego stanu faktycznego i prawnego należy przyjąć, że skarga jest zasadna, a zaskarżona decyzja naruszyła przepisy prawa materialnego.
W świetle powyższego Wojewódzki Sad Administracyjny w Bydgoszczy działając na mocy art. 135 i art.145 §1 pkt 1 lit a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję o raz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Bydgoszczy z dnia 15 października 2004r nr 29404 ze względu na naruszenie przepisu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.
Jednocześnie Sąd stwierdził na mocy art. 152 ustawy prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.