Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. postanowieniem z dnia [...] 2005r., na podstawie art. 37 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (zwanego dalej k.p.a.), po rozpoznaniu zażalenia T. G. na nieudzielanie w terminie przez Wójta Gminy B. informacji publicznej zawartej w żądaniu z dnia 12 lipca 2005 r. poprzez udostępnienie zapisu dźwiękowego zebrania wiejskiego mieszkańców miejscowości B., uznało zażalenie za nieuzasadnione.
W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że T. G. w dniu 13 lipca 2005 r. złożył do Wójta Gminy B. wniosek zawierający żądanie udzielenia informacji publicznej w trybie przepisów art. 2 ust. 1 i art. 10 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Następnie T. G. wniósł zażalenie na nieudzielenie w terminie przez Wójta Gminy B. informacji publicznej, podnosząc bezczynność organu w nie załatwieniu tej sprawy.
Odmawiając uwzględnienia tego wniosku Kolegium odwoławcze wskazało, iż stosownie do treści art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia. Jeżeli informacja nie może zostać udostępniona w tym terminie, podmiot - w tym przypadku Wójt Gminy B. obowiązany do jej udostępnienia, powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż dwa miesiące od dnia złożenia wniosku. W niniejszej sprawie, wprawdzie pomimo uchybienia terminowi wskazanemu powyżej, podmiot obowiązany udostępnił w dniu 24 sierpnia 2005 r. żądaną informację publiczną. W związku z powyższym zdaniem Kolegium bezczynność w niniejszej sprawie nie wystąpiła.
W skardze wniesionej do Sądu, T. G. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Żądanie zażalenia w sprawie bezczynności oparł na stanie faktycznym, który zaistniał w dniu jego złożenia wobec nie załatwienia wniosku w terminie. Zdaniem skarżącego Kolegium winno uznać fakt wystąpienia bezczynności za uzasadniony i w związku z zawartym żądaniem powinno przeprowadzić dodatkowe postępowanie dowodowe.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Dla właściwego rozpoznania przedmiotowej sprawy niezbędne jest wyjaśnienie, w jakim trybie organ wyższego stopnia rozpatruje zażalenie wniesione na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. oraz jaką formę przybiera stanowisko zajęte przez ten organ przy rozpatrywaniu omawianego zażalenia.
Udzielając odpowiedzi na to pytanie, nie można pominąć podstawowej kwestii, że wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest jedynie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu. Ta podstawowa kwestia, zatem ma istotne znaczenie zarówno dla oceny charakteru, jak i formy stanowiska, które ma zająć organ wyższego stopnia. Wreszcie nie powinno ulegać wątpliwości, że stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. ma charakter wpadkowy (incydentalny) i nie jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym. Z tego względu nie może przybrać formy decyzji administracyjnej (w rozumieniu art. 104 § 1 k.p.a.), skoro nie rozstrzyga merytorycznie sprawy z zakresu administracji publicznej. Przepis art. 104 § 2 k.p.a. stanowi bowiem, że decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji.
Z tych względów uzasadniony jest pogląd, że stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. powinno mieć formę postanowienia.
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę, co do istoty.
Jak już wskazano, zaskarżone postanowienie nie kończy postępowania ani też nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do jej istoty. Skoro tak, to możliwość skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na przedmiotowe postanowienie byłaby możliwa w sytuacji, kiedy byłoby ono zaskarżalne.
Trzeba jednak stwierdzić, że na postanowienie organu administracji uznające wniesione zażalenia za nieuzasadnione w trybie art. 37 § 2 k.p.a. nie służy zażalenie. Wynika to z faktu, iż z treści art. 141 § 1 k.p.a. wynika, że na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Jeśli przy tym dodać, że brak jest w kodeksie postępowania administracyjnego przepisu o dopuszczalności zaskarżenia tego postanowienia, oznacza to, iż stronie nie przysługuje prawo podważania tego stanowiska (postanowienia) w trybie procesowym. Jest to zrozumiałe, jeśli się zważy, że niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia strona może wnieść skargę na bezczynność organu (gdyż spełniła warunek formalny określony wart. 37 § 1 k.p.a.) i w postępowaniu ze skargi na bezczynność organu może ewentualnie podważać stanowisko organu zajęte w trybie art. 37 § 1 k.p.a.
W konsekwencji przyjąć należy, że skarga na przedmiotowe postanowienie pomimo pouczenia organu o możliwości jej złożenia - jest niedopuszczalna. Dlatego też na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w/w ustawy, podlegała odrzuceniu.